Lijden in de Limburgse löss

Wilco Kelderman mist de bocht in de Amstel Gold Race, zijn ploeg is nog altijd zonder zege

EDO STURM

Zelden kwam de hulpeloosheid dit wielerjaar bij het Nederlandse LottoNL-Jumbo zo schrijnend tot uiting als in die vers omgeploegde Limburgse akker. Kopman Wilco Kelderman stuurde alsof hij het spoor bijster was zijn fiets de droge Limburgse löss in. Voor de geplaagde ploeg strandde de Amstel Gold Race gisteren in het zicht van de finale.

Merijn Zeeman vloekte inwendig. In de ploegwagen achter een uitgedund peloton zagen de inzittenen op hun beeldscherm hoe Kelderman de bocht miste en rechtdoor reed. Er lag geen asfalt. Weg waren zijn kansen, weg was ook de kopgroep waar Kelderman zojuist nog deel van uitmaakte.

Een select groepje waarmee de jonge kopman van Lotto heel ver had kunnen komen, meende ploegleider Zeeman in zijn analyse. Tourwinnaar Vincenzo Nibali reed zonder blikken of blozen door.

De 24-jarige sprak na een warme douche in de ploegbus van een 'inschattingsfout'. Jeugdige onervarenheid was het zeker niet, verzekerde hij. En ook geen gebrek aan parcourskennis. "Ik weet dat er altijd grind ligt op die smalle weggetjes. Auto's rijden er vaak door de kant en nemen het mee. Ik voelde mijn fiets bij het insturen al glijden. Dan moet je wel rechtdoor. Anders lig je op je kokosnoot."

Nibali, uit op revanche voor een al even tegenvallend voorjaar, leek gevlogen. Kelderman reed nog een inhaalrace richting Keutenberg. Zijn poging bleek niet bestand tegen het inmiddels gedecimeerde peloton dat alle registers opentrok. "Dat was het dan eigenlijk", zag ook hij het nutteloze van zijn actie in. Kelderman werd opgeslokt en op de laatste klim, de Cauberg, voor halfdood achtergelaten. Hij finishte op iets meer dan 50 seconden achter Michal Kwiatkowski. De vijftigste Amstel Gold Race kreeg daarmee de regerend Poolse wereldkampioen als winnaar.

Bij de geel-zwarte bus achter de finish in Berg en Terblijt druppelden de Lotto-renners langzaam binnen. Het was ze ontgaan dat de internationale top-veertig van deze jubileumeditie van de Gold Race een massasprint had gemaakt. Een novum.

Gehoopt was dat daar Kelderman of anders de Duitse pinchhitter van Lotto, Paul Martens, bij zouden zitten. Zeeman zuchtte. "Onze doelstelling was een plek bij de eerste tien. Dan is dit wel een teleurstelling, ja." Martens kwam van de acht Lotto-renners als eerste over de streep, 27 plekken van Kwiatkowski verwijderd.

Op de Cauberg was het de kramp die Martens in de wielen reed. Het mocht van Zeeman geen excuus heten, maar dit was eenvoudig overmacht, vond hij. Kelderman is ziek geweest dus van hem mochten eigenlijk geen wonderen worden verwacht. Kelderman: "Woensdag in de Brabantse Pijl was ik echt niet goed. Vandaag voelde ik mij in elk geval al veel beter."

Het is het ijle lijntje hoop waaraan de ploeg zich inmiddels al wekenlang probeert op te trekken. Een overvolle ziekenboeg, geblesseerden, Robert Gesink die door privézaken al een heel voorjaar niet aan koersen toekomt en een gekortwiekte selectie vanwege een halvering van het budget. Maar bovenal niemand in het management die kan vertellen hoe met tegenslag om te gaan.

Dat de prestaties uitlijven - de ploeg is de enige WorldTour-formatie zonder een zege - is niet meer dan een logische optelsom. Gehoopt was dat de Gold Race, volgens Kelderman 'ons eigen WK', een ommekeer zou inluiden.

Zeeman zag desondanks lichtpuntjes. Teamwerk was er een. "Ik ben vandaag met name trots op de strijdlust. Er is met overgave voor elkaar gereden. Vanochtend voor de koers hebben wij met elkaar de afspraak gemaakt dat iedereen er 100 procent voor zou gaan. Van nummer een tot met nummer acht."

En de kritiek op het uitblijven van resultaten? Zeeman vind dat er te snel geoordeeld wordt door mensen die niet het hele plaatje voor ogen hebben. "Het is lastig om van de buitenkant naar een wedstrijd te kijken. Wij weten natuurlijk wanneer de jongens hun werk goed doen en zoals vandaag Kelderman voorin afzetten. Hier in Amstel en in Roubaix deed de ploeg dat voorbeeldig. Toegegeven: er zijn ook wedstrijden geweest waarin ik dat gemist heb."

undefined

Daar was heel eventjes 'Amstel Gold Raas' terug

Jan Raas was zondag zowaar een beetje terug in de Amstel Gold Race. In gedachten dan toch. Kluizenaar Raas komt op wedstrijddagen zijn Zeeuwse huis nooit meer uit, of het moet voor de Ronde van Vlaanderen zijn, waarvoor hij een klein zwak heeft. Raas mijdt de publiciteit sinds hij meer dan tien jaar geleden bij de Raboploeg aan de kant werd geschoven. Ook voor de vijftigste verjaardag van Nederlands enige klassieker maakte de vijfvoudig winnaar geen uitzondering. Nou, eentje dan: hij liet zich tot een interview verleiden voor een jubileumboek. Onder voorwaarde dat het alleen over zijn vijf gewonnen races zou gaan en niet over zijn verleden als ploegleider. "De boel ontplofte als ik eens een boekje zou opendoen..." Amstel Gold Raas was zijn bijnaam in die jaren. De pinnige wedstrijd lag hem. Zijn explosiviteit floreerde op de korte klimmetjes in het golvende Zuid-Limburg. "Mijn mooiste was die van 1977." Raas was de winter ervoor met met knallende ruzie bij Peter Post vertrokken. "Ik voelde mij afgedankt" Een dag na zijn zege bood Post hem een contract voor het daarop volgende seizoen aan. Een vergevingsgebaar. Maar Post was dan ook geen Zeeuw.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden