Lijden, hoop en overgave in de paasspecials

De Goede Week is begonnen, het Paasfeest staat voor de deur en dan komt bij kerkelijke tijdschriften al snel de vraag op: wat zetten we op de cover. De variëteit is groot. Zo zijn er veel kruizen te zien, maar ook het felle opstandingslicht van Pasen komt voorbij. Gefotoshopt en wel.


Martinus magazine, het tijdschrift van de Utrechtse Sint-Martinusparochie staat ook in het teken van het belangrijkste christelijke feest. Hier geen symbolen, maar gewoon twee geestelijk verzorgers op de voorkant, ervaringsdeskundigen in een tijd van lijden. Binnenin vertellen ze indrukwekkend nuchter over hun werk. Marian Wisse werkt als geestelijk verzorgder in het UMC Utrecht. Over Gods bedoeling met het lijden, zegt ze: "Daar durf ik niets over te zeggen. Eigenlijk weten we dat niet. Maar misschien kun je later, als je terugkijkt op een pijnlijke periode daar de zin van inzien."


Thea Peereboom werkt in een kleinschalige woonvorm voor mensen met psychogeriatrische problematiek. Ze komt regelmatig bij een vrouw die stervende is. De vrouw kon het leven niet loslaten. Maar van Peereboom hoeft dat ook niet: loslaten. Dat luchtte de vrouw op. "Je hoopt dat mensen uiteindelijk een vorm van overgave ervaren en hierin iets van Gods nabijheid voelen."


Volzin, magazine voor religie en samenleving, heeft zo vlak voor Pasen een special gewijd aan 'hoop'. Veel hoopgevend nieuws dus in dit tijdschrift. Zo blijkt het eigenlijk verrassend goed te gaan met onze wereld. Uit het boek 'Vooruitgang' van de Zweedse publicist Johan Norberg blijkt dat ondervoeding op de wereld tussen 1947 en nu is afgenomen van 50 procent tot 13 procent. En met Afrika gaat het ook beter dan we allemaal denken: minder oorlog en geweld, meer gezondheid en onderwijs.


Officieel valt het buiten de 'hoop-special', maar het verhaal in Volzin over het nieuwe leven bij de orde van de franciscanen had er niet in misstaan. De nieuwe aanwas zorgt ook voor problemen. Jongere broeders leggen andere accenten dan hun oudere medebroeders die in kerkelijk opzicht progressiever zijn dan zij. Provinciaal Rob Hoogenboom van de franciscanen: "Onze vreugde om het feit dat jonge mensen zo'n leven willen proberen, is groter dan de drang om ze tot onze eigen standpunten over te halen."


Opvallend: jonge franciscanen dragen vaker de pij. Oudere broeders in Amsterdam en Megen volgen hun voorbeeld steeds vaker op. "Zo zorgen we ervoor dat het religieuze leven zichtbaar blijft", zegt Hoogenboom. "Indertijd was het bevrijdend om de pij af te leggen, maar nu halen we andere dingen naar boven. "


Voor de rest worden in de kerkbladen vieringen van de Goede Week en Pasen uitgebreid en vol hoop aangekondigd. De christelijke God mag het getalsmatig dan moeilijk hebben, zijn volgelingen worden als het om vieringen gaat uitbundig bediend. Ook in de Dominicuskrant, een uitgave van de Dominicus in Amsterdam, staat achterin een vertrouwd lijstje. Paaszondag kunt u er om 11 uur terecht, het is maar dat u het weet.


Een paar pagina's terug staat een mooie column van Arjan Broers. Hij had een gesprek met een oude pater. Er staat niet bij of hij een pij draagt. "'Ik twijfel zo', zei de oude pater. 'En wat geloof je nog wel?', vroeg Broers. Zijn antwoord kwam langzaam, peinzend, alsof hij het ter plekke op het spoor kwam. 'Ik geloof dat ik er mag zijn', zei hij. 'En dat ik opgevangen word als ik sterf.' Hij zweeg, ik wachtte. Dan: 'En ook geloof ik dat de weg van Jezus goed is om te gaan.'"


Je kunt met Pasen vele kanten op, maar dit lijkt me in al zijn eenvoud een schitterende paasgedachte.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden