Liever vogels dan Facebook

Loek Buter volgde op landgoed Hoenderdaell kinderen die werken met roofvogels. In zijn foto's is hij op zoek naar de 'samensmelting van de blik van kind en vogel'.

Zoals roofvogels vanuit de lucht speuren naar een prooi, zo tuurt fotograaf Loek Buter over het land op zoek naar verhalen voor zijn lens. Landschapsverhalen vooral, want "de relatie tussen mens, dier en landschap intrigeert me".

Zo reed hij op een dag langs landgoed Hoenderdaell, in de kop van Noord-Holland vlakbij de kust, waar hij een stel kinderen bezig zag met roofvogels.

Fascinerend vond hij het: "In een tijd waarin iedereen bezig is met Facebook, Instagram of WhatsApp zijn deze kinderen, die nog zo op de natuur zijn gericht, de uitzondering."

Hij besloot ze te portretteren, wat resulteerde in de serie 'Vogelkinderen'. Het resultaat is nu op het landgoed in de gemeente Hollands Kroon te zien.

Elk weekend brengen de tieners Angie, Dave en Rik door op Hoenderdaell. Angie is de dochter van de valkenier van het landgoed, de jongens werken er al vijf jaar als vrijwilliger.

De vogels moeten worden gevoerd en gewogen om te kijken of ze gezond zijn. En ze moeten worden getraind in het wegvliegen en toch weer terugkomen.

Inmiddels bezitten ze alledrie ook een of meer eigen vogels, die afwisselend op het landgoed en thuis in een volière wonen.

Twee jaar lang kwam Loek Buter geregeld op landgoed Hoenderdael om de tieners te fotograferen. Gemakkelijk was dat niet; zowel de vogels als de kinderen bleken lastig te regisseren.

"Het was uiteindelijk vooral een kwestie van de tijd nemen. Een praatje maken, de kinderen laten wennen aan de camera. Ik wachtte op het moment waarop de blik van kind en vogel min of meer samensmolten. Die indringende oogopslag vol concentratie, het wereldwijze dat eruit spreekt, dát wilde ik vangen op film."

Vrijheid

Het platteland is uitgestrekter, ruiger, zegt Buter. "Dat doet iets met mensen. Ze vormen zich naar hun omgeving. Dat zie je terug bij de kinderen op het landgoed. Ze stralen rust uit, vrijheid, en ook zelfverzekerdheid. Vergeleken met kinderen uit de stad zijn ze misschien op een bepaalde manier naïever, maar op het landgoed valt dat weg. Daar weten ze precies wat ze doen."

Een vooropgezet plan heeft Buter nooit. Gewoonlijk stapt hij in de auto of op de fiets en toert hij wat rond. "Ik zoek naar de kleine verhalen in het landschap, daar zit de schoonheid in. Vooral zoek ik naar de rust in mijn beeld. Ik heb een aversie tegen de haastige wereld, ben niet geïnteresseerd in snelheid of beweging. Integendeel, in feite zoek ik altijd naar de kalmte in het stilstaande beeld, ontdaan van alle chaos."

Expositie 'Vogelkinderen'

Van 19 april t/m 19 juni 2015 (in gebouw van Stichting Leeuw)

Landgoed Hoenderdaell

Van Ewijckskade 1

'Binnen voel ik me opgepropt'

Dave Mulder (14)

"Ik was vroeger ontzettend bang voor de kippen die achterin de tuin bij mijn opa en oma scharrelden.

Om me van mijn angst af te helpen, nam mijn opa mij op een dag mee naar de roofvogelshow op landgoed Hoenderdaell. Ik was gelijk om.

Op mijn elfde kreeg ik mijn eigen uil, Tristan.

Maar eigenlijk is de 'wolf van de lucht', de woestijnbuizerd, mijn lievelingsvogel. Ik hou van gevaarlijke dieren. Ik mocht ooit een arend trainen, dat gaf me echt een kick.

Vroeger werd ik gepest en was ik bang voor grotere jongens. Maar sinds ik met roofvogels werk, is dat weg. Ik ben rustiger geworden, blijer.

Ik hou van buiten zijn. Binnen voel ik me bij elkaar gepropt en opgesloten. Natuurlijk regent en waait het wel eens als ik op de fiets zit naar Hoenderdaell, maar het is altijd nog beter dan driehoog de trap op moeten naar een flat."

'Het blijft oppassen'

Rik Wijs (15)

"Elke dag heeft een roofvogel de kans om weg te vliegen en hij doet het niet. Dat vertrouwen vind ik heel bijzonder. Ik heb een roodstaartbuizerd waarmee ik shows doe op Hoenderdaell. Ik kreeg hem toen hij een half jaar oud was. Zijn klauwen waren twee keer zo groot als zijn lijfje en zo scherp als zwaarden. Ik noemde hem Katana, naar het Japanse woord voor zwaard.

Het is mijn droom om valkenier te worden. Thuis hebben we geen tuin, dus sta ik op het dak. Katana houdt van wind. Soms, als het waait en ik met hem over straat loop, spreidt hij zijn vleugels als een vlieger om zoveel mogelijk wind te vangen.

Het blijft oppassen met roofvogels. Zodra ik het vlees pak, gaat er een knop om. Dan kan ik Katana niet meer recht aankijken en moet ik een handschoen aan, anders valt hij me aan. Maar bang ben ik nooit, dat kan ook niet. Een arend is veel sterker dan een mens en voelt het aan wanneer iemand angstig is. Dan gaat hij expres harder knijpen. Je moet veel zelfvertrouwen hebben, anders walst zo'n vogel over je heen."

'Ik verveel me nooit'

Angie Geurts (12)

"Zo lang als ik me kan herinneren zijn er vogels in ons huis om te overwinteren, of omdat ze met de hand moeten worden gevoerd.

Zelf heb ik inmiddels vier vogels die ik heb opgevoed en die ik nog steeds verzorg: een kerkuil, een torenvalk, een woestijnbuizerd en een Siberische oehoe. De kerkuil is mijn favoriet. Hij is zes jaar en heet Furby, zoals het elektronische pluche speelgoedbeest, omdat het vroeger zo'n klein donsballetje was.

De vogel waarmee ik op de foto sta, heet Myra. Ze is een poos geleden verongelukt. Toen ze de weerspiegeling van een konijn in het raam zag, vloog ze erop af. Daar was ik wel even verdrietig over.

Al mijn vrije tijd breng ik door bij de vogels. Nu heb ik vakantie en ga ik elke dag even op het landgoed kijken. Ik verveel me nooit, de vogels houden me gezelschap. Ze merken het als je je niet fijn voelt. Dan komen ze om met je te knuffelen en kruipen ze tegen je aan."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden