Liever dit dan een iPad

'Dat wil ik ook!", dacht ik, op een dag in mei in het jaar onzes heren 2010. Ik ken mezelf niet als een erg hebberig persoon. Met een winterjas doe ik altijd vijf jaar, ik heb zelfs de eerste iPad niet en boeken leen ik uit de bibliotheek. Maar dit was een uitgemaakte zaak. Al halverwege de muziek die ik op die meidag hoorde, 'Welle of Mercy' van Anthony Fiumara, droomde ik ervan om diezelfde componist, die inderdaad ook recensent van deze krant is, te vragen om een stuk te schrijven voor het koor waarin ik zing. Ik wist meteen waar het over zou moeten gaan.

Toevallig had ik net Jan Kuijper gesproken, die niet alleen dichter is, maar ook een frisse vertaling gemaakt had van de mystieke liefdesliederen van Hadewijch. Hij vertelde dat hij bijna niets van haar wist, behalve dat ze een diepreligieuze vrouw was die meer dan zeven eeuwen geleden leefde in het toenmalige Brabant, en dat ze op Franse liederen nieuwe teksten heeft gemaakt. In die teksten zingt ze schaamteloos en grenzeloos over de liefde, over totale overgave, over een onstilbaar verlangen. De naam van haar geliefde noemt ze niet, maar neem maar gerust aan dat het God is. Het lijkt me dat die Hadewijch een vat vol tegenstrijdigheden geweest moet zijn. Geestig, gelovig, iemand die zich volledig overgeeft en tegelijk haar eigen koers vaart. Hoe dan ook, ze voelde zich niet te goed om oud en nieuw met elkaar te combineren en zo schreef ze heel precies haar nieuwe teksten op liedjes die ze in haar hoofd had, waarbij ze moest puzzelen met ritme en rijm. Dankzij die puzzel is in 2009 ontdekt welke Franse liedjes dat geweest zijn, waarop ze haar teksten schreef, in ieder geval van een aantal ervan.

Ze heeft zich vast geen voorstelling kunnen maken van de loop die de geschiedenis de eeuwen na haar genomen heeft, waar de liefde tot God allemaal toe geleid heeft, of welke liefdesliederen er bij gekomen zijn. Net zo min als wij weten wat er allemaal nog na ons zal komen. Een keten van liefdesliederen verbindt ons met iemand als Hadewijch. Nog altijd verleiden die twee polen ons, overgave en eigenwijzigheid.

Componist Anthony Fiumara was meteen ingenomen met het voorstel om een minnelied van Hadewijch van muziek te voorzien voor meerstemmig koor. Hij nam een lied waarvan bekend is welke melodie Hadewijch in haar hoofd had toen ze de woorden schreef: 'Ay, in welken so verbaedt de tijt'. Vrij vertaald: het maakt niet uit in welke tijd we leven. Of het lente is of winter, liefde helpt ons er altijd doorheen. Dankzij gulle gaven van vrienden en bekenden kregen we het benodigde geld bij elkaar, zodat het bijna twee jaar nadat ik door verlangen was bevangen, eindelijk zover was. De muziek werd uitgedeeld, dirigente Laura Tammeling gaf de sopranen de c aan en daar klonken voor het eerst de woorden van Hadewijch op deze muziek.

Geloof me, daar kan geen nieuwe iPad tegenop.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden