Lieve countryblues uit Mali/pop

AMSTERDAM - “Ik dacht dat ik klaar was. Nog één keer wilde ik een blik werpen op dit landschap. Maar sinds vanmiddag weet ik het niet meer. Boubacar Traoré. Maandenlang al luister ik naar zijn droevige muziek”.

Zo opent 'Mali Blues', het titelverhaal van de nieuwste bundel reisverhalen van Lieve Joris.

Donderdagmiddag vond in het Soeterijn de presentatie van haar boek plaats; enkele uren later maakte de hoofdpersoon er zijn Nederlandse podiumdebuut. De 54-jarige zanger/ gitarist Boubacar Traoré gaf voor een uitverkochte zaal een recital vol bezonken countryblues. Het werd vooral een lief concert waarin de ware esprit met moeite los kwam.

Deels lag dat aan de steriele ambiance. Traoré's ingetogen stijl, die beelden van dorre landschappen oproept, verdraagt geen hel verlicht podium en een plûchen omgeving. Deels kwam het door de vergelijking met een andere Malinese blues-grootheid die zich onvermijdelijk opdrong. Ali Farka Touré weet met even beperkte middelen, gitaar, stem en een percussionist op kalebas, veel indringender de essentie van de blues te raken.

Toch bleef het een unieke ervaring Traoré te zien spelen. Hij was de man die in 1963 - vlak na de onafhankelijkheid van Mali - een nationale popheld werd met de hit 'Mali Twist'. “Hij droeg een leren jack net als Johnny Halliday en Elvis Presley”, schrijft Lieve Joris.

Pas vijfentwintig jaar later pakte Traoré zijn gitaar op en begon weer platen te maken. De laatste 'Sa Golo' verscheen onlangs en illustreert hoe nauw de Amerikaanse en Afrikaanse blues met elkaar zijn verweven.

De Niger-rivier die zich als een glinsterende slang door West-Afrika slingert, roept het beeld op van de Mississippi-rivier die door het zuiden van de Verenigde Staten loopt. Deze waterweg waarover je vanuit New Orleans door tien staten noordwaarts vaart, werd de metafoor bij uitstek voor de diaspora van de blues. In Mali is dat precies eender. Want de blues-muziek die honger en ellende tot een geluksmoment sublimeert, ligt daar als het ware voor het oprapen. De blues van muzikanten die op lokale snaar-instrumenten een zelfde 'feel' oproepen.

Ali Farka Touré uit Timboektoe is daar een glashelder voorbeeld van. Zijn benadering lijkt ondanks de duizenden kilometers afstand sprekend op die van John Lee Hooker. De akoestische stijl van Boubacar Traoré pendelt tussen de Amerikaanse country-blues van Big Bill Broonzy en de Britse folkblues van Bert Jansch.

Daardoor overheerste in het Soeterijn een contemplatieve sfeer. Soms permitteerde Traoré zich een huppelpasje- met name tijdens zijn vertolking van 'Mali Blues'. Meestal bleef hij beminnelijk achter de microfoon staan, ondertussen een kort exposé afstekend over de oorsprong van zijn liedjes. Aldus een aangenaam concert waarbij jezelf het straatrumoer moest fantaseren, maar daarvoor dient de andere ' Mali Blues', het boek van Lieve Joris.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden