Liefdesavontuur van klassieke allure

James Cameron, de regisseur die het ambacht leerde bij Roger Corman en die met twee fantastische 'Terminator'-films, het sciencefiction-epos 'Aliens' en de spectaculaire onderwaterfilm 'The abyss' wereldwijd succes oogstte, gaat een film maken over de ondergang van het Britse passagiersschip 'Titanic', zo gonsde het enkele jaren geleden. Vol verwachting werd er uitgekeken naar de film die alle andere Titanic-films overbodig moest maken en die uiteindelijk de duurste filmproductie aller tijden zou worden.

Tweehonderd miljoen dollar werd erin gepompt en dat betekent dat het grootste en meest luxueuze passagiersschip aller tijden op ware grootte nagebouwd kon worden. Dat betekent ook dat een met speciale camera's uitgeruste crew naar de bodem van de oceaan ging om het pas in 1985 ontdekte wrak van de echte Titanic te filmen en dat bevlogen Titanic-experts alle medewerking verleenden om de vele historische details van het door Cameron zelf geschreven scenario te verifiëren. 'Titanic' is echter geen documentaire, maar een speelfilm. Er is uiteraard wel een aantal historische karakters aan te wijzen, zoals kapitein E.J. Smith, Titanic-architect Thomas Andrews, White Star Line-directeur J. Bruce Ismay en een passagier als de ultieme want moddervette nouveau-riche-exponente Molly Brown, een vrolijke noot te midden van al dat oud kapitaal, maar dat is in feite bijzaak. Cameron is namelijk op het weliswaar vrij simpele, maar uiteindelijk lumineuze idee gekomen om in deze meesterlijk uitgewerkte historische context een fictieve liefdesgeschiedenis in te bouwen. En het moet gezegd, 'Gone with the wind', het mooiste romantische melodrama uit de filmgeschiedenis, heeft er na meer dan een halve eeuw eindelijk een geduchte concurrent bij. Cameron is er wonderwel in geslaagd om van Kate Winslet en Leonardo DiCaprio de Vivien Leigh en Clark Gable van de jaren negentig te maken. En waar de namen Scarlett O'Hara en Rhett Butler inmiddels boekdelen spreken, zullen de namen Rose DeWitt Bukater en Jack Dawson ongetwijfeld snel bijgeschreven worden in de annalen van de filmgeschiedenis.

Met het lot van de ruim 2200 passagiers die op 10 april 1912 aan boord gingen van the ship of dreams is iedereen wel bekend. Na een triomfantelijk vertrek uit de haven van Southampton wordt er koers gezet naar New York. Velen hebben op die Engelse kade echter een laatste groet gebracht aan hun gelieven. Het 'onzinkbare' schip zal na vijf dagen op een ijsberg stoten en binnen enkele uren zinken. Slechts 700 opvarenden zullen de ramp overleven. Het is dus niet de vraag óf het schip zal gaan zinken, maar op welk moment en hoe en wie het wel en wie het niet zullen overleven. Cameron heeft heel goed begrepen wat de consequenties daarvan zijn en verlegde de aandacht van de bemanning (die in veel andere Titanic-films juist zo veel aandacht krijgt) naar twee jonge opvarenden die elkaar op de Titanic ontmoeten. De rigoureuze klassenscheiding aan boord van de Titanic wordt weerspiegeld in de voorzichtige toenadering tussen Rose, een meisje van goede komaf dat 1e klas reist, en Jack, een jonge levenslustige vrijbuiter die als kunstschilder door Europa heeft getrokken en die met pokeren een 3e klas-ticket heeft weten te bemachtigen. Juist vanwege het feit dat de toenadering tussen dit prachtige stel taboe is, wil je natuurlijk dat ze elkaar zullen vinden. Leonardo DiCaprio en Kate Winslet spelen werkelijk de sterren van de hemel en slepen je mee in een liefdesavontuur van klassieke allure. Je zou die vermaledijde ijsberg zelfs bijna vergeten. Als het dan - toch nog onverwacht - zo ver is, trekt Cameron zijn spectaculaire trucendoos open. Het is af en toe wel duidelijk dat het om studio-effecten gaat, maar dat doet er dan al lang niet meer toe.

Uitstekend is ook de manier waarop Cameron het verhaal heeft ingebed in een hedendaagse context. Door het in 1985 uitgevoerde onderzoek naar het wrak van de Titanic in de film aan bod te laten komen, legt Cameron niet alleen een mooie link tussen de hebzucht in het heden en het verleden, maar ook weet hij de sprong terug in de tijd daardoor meer toegankelijk te maken. Dat Jack en Rose in hun gedragingen hun tijd wel wat ver vooruit lijken te zijn, bevordert de identificatie tenslotte alleen nog meer. Wie zou immers niet evenals Rose zijn middelvinger op willen steken naar de schavuit die het korte samenzijn met de liefde van haar leven in de weg staat.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden