liefde op het eerste gezicht

In de week voor Kerst vroegen wij u of u gelooft in liefde op het eerste gezicht. Dat doet u! Een selectie uit uw reacties.

Avondschool

In 1950 zat ik op de Handelsdagschool. We kregen nieuwe schoolbanken en om die netjes te houden, kregen we een vloeiblad met onze naam erop. De volgende dag vond ieder meisje onder dit blad een briefje van een jongen van de Handelsavondschool. De meeste meisjes begonnen een briefwisseling. De jongen met wie ik schreef, stelde voor dat wij elkaar dan maar eens moesten ontmoeten. Hij was 18 en ik 15 jaar. We kregen verkering, na 9 jaar konden we trouwen - er was veel woningnood. In 2008 - we waren 49 jaar getrouwd - overleed hij plotseling. Wat een verdriet, ik mis hem nog steeds. We waren elkaars eerste en

laatste liefde.

Sophie Kuiper

Chocoladehart

Het was liefde op het eerste gehóór. Zijn stem was net zo zwaar als het geluid van de bromfiets waarop hij kwam aanrijden. Op 5 december kreeg ik via een klasgenoot een chocoladehart. Liefde op het eerste gezicht? Liefde groeit en komt van twee kanten. Sindsdien is het chocoladehart op 5 december een traditie; we krijgen er allebei één.

Oud worden is een kunstig lied en met een duet komen we een heel eind. Ons refrein is: 'Wat hij niet kan doe ik en waar ik een hekel aan heb doet hij.'

Sijnie Prins-Brussaard

Weduwnaar

Ik geloof in liefde op het eerste gezicht, want ik heb het meegemaakt: daar op die donderdagavond in maart 1985, op dat winderige station van Leeuwarden. Ik was 27 jaar. Onderwijzeres en eenzaam. Ik had de maand daarvoor een intakegesprek gehad bij een relatiebureau en hij was mijn derde date. De mevrouw belde dat ze een match voor me had. Er was wel een maar, zei ze. Hij was weduwnaar en vader van een kindje van amper enkele maanden. Ach nee dacht ik gelijk. Maar die mevrouw drong zo aan en ik gaf toe. Die avond zag ik zijn gezicht, zijn ogen zo blauw en vriendelijk en gelijk toen ik naast hem liep naar het restaurant wist ik: dit is hem. Hij werd, is, zal altijd zijn: de liefde van mijn leven . Zijn leven stopte op 12 maart 2014.

ANN (achterNaam bij redactie bekend)

Hongerwinter

We waren nog kinderen in 1944, toen zag ik haar voor het eerst zag in de kerk. Tijdens de hongerwinter naar het platteland gekomen om te overleven. Ik zag haar alleen 's zondags, maar kon niet met haar in contact komen want 's avonds was het spertijd. De kennismaking kwam pas vier maanden later. Op 7 mei 1945 dansten we als jonge kalveren voor de kerk. Toen kon ik eindelijk vragen of ik haar naar huis mocht brengen. Ik vroeg haar hoe oud ze was. "Dertien", zei ze. Ik schrok daar wat van want ik was al vijftien. Het is altijd aan gebleven en we trouwden op 7 mei 1954 na een lange verloving. We kregen drie dochters en twee zonen. We zijn 54 jaar heel gelukkig geweest. Toen moest ik alleen verder en dat is heel zwaar. Maar de mooie herinneringen blijven zolang ik leven mag.

H. Prosper

Op de schommel

Het was op 9 juli 1948 dat ik haar voor het eerst bewust zag. We waren op een reisje met de gereformeerde jongens- en meisjes- clubs naar het dierenpark in Emmen. In de speeltuin van het park trof ik haar bij de schommels, ze was alleen en probeerde te schommelen. Maar dat gaat niet zo goed als je alleen bent en daarom hielp ik haar een beetje op gang. Op de tweepersoons schommel ging het beter en daar sloeg de vonk over. We bleven contact houden ook toen we ver van elkaar woonden via de post. Op 7 oktober 1959 zijn we getrouwd, hebben nu 4 kinderen 13 kleinkinderen en 5 achterkleinkinderen en nog altijd verliefd.

A. Afman

Alzheimer

Ik was gedetacheerd in Hilversum, voor Defensie. Ik werd verliefd op een meisje, ze woonde in Laren. Ik ben nu 52 jaar met haar getrouwd. De verliefdheid werd liefde. Wij kregen drie kinderen. Mijn vrouw heeft nu de ziekte van Alzheimer maar dat is voor mij geen bezwaar om nog steeds van haar te houden.

W.T. Westra

Zere voeten

Mijn man en ik zaten op dezelfde school, het Marnix Lyceum in Haarlem. Hij was een mooie, stoere jongen, de bink van de school. Ik was 2 jaar jonger, heel verlegen, als hij eraan kwam, begon ik al te blozen. Totdat wij in 1958 met school naar de expo in Brussel gingen. Omdat ik vond dat ik grote voeten had (maat39) kocht ik altijd een half maatje kleiner.

Toen we 's avonds in Brussel gingen stappen, kreeg ik zo'n pijn in mijn voeten dat ik bijna niet meer kon lopen. "Ik draag je wel", zei mijn man. Bij thuiskomst zei hij tegen mijn moeder: "Wij gaan later trouwen." Het is er van gekomen. Dit jaar hebben we uitbundig ons 50-jarig huwelijksfeest gevierd met kinderen en kleinkinderen.

Tineke van der Deijl

Steekvlam

Na mijn scheiding was ik een paar jaar alleen en helemaal niet op zoek naar een nieuwe liefde en toen ontmoette ik met Kerst 1980 bij vrienden een man. Ik keek hem aan en het was in één klap raak en ik verstijfde zowat en keek hem seconden lang aan. Het was geen vonk maar een steekvlam. Ik was toen 45 en hij 58 jaar. Ik wist gewoon niet wat me overkwam. Gelukkig voelde hij hetzelfde en twee weken later ging ik bij hem wonen. We zijn in 1986 getrouwd en intens gelukkig geweest. Helaas moest ik 1 februari afscheid nemen van mijn lief, hij is toen na een lang ziekbed overleden.

Leni Oskam-Firing

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden