Lief lachen

Waarom lachen deze mannen? Omdat ze in dezelfde positie verkeren als vrouwen?

Is u iets opgevallen aan de foto's van Trouws Duurzame 100? Mij wel. Alle Nederlanders die zich zo krachtig inzetten voor het milieu, voornamelijk mannen, stonden lachend op de foto. Dat was toch verrassend. Want herinnert u zich nog die commotie, begin september, over lachende vrouwen in de krant? Een onderzoeker van de Stichting Burger had 625 foto's uit Nederlandse kranten vergeleken en kwam tot de conclusie dat vrouwen niet alleen minder vaak op de foto staan dan mannen (35 tegenover 65 procent), maar ook ánders. "Vrouwen staan vrijwel altijd lachend of met een sexy blik op foto's, terwijl mannen allerlei verschillende emoties tonen." Nou, dan heeft Trouw in één keer een bres geslagen in dat onderzoek. Want al waren de mannen in de bijlage in de meerderheid, ze lachten allemaal wél.

Of zou het voorbeeld het punt van de onderzoekster alleen maar bevestigen? Want stelt u zich eens voor dat Bas Eickhout, Maurits Groen en Maarten Meijer (om alleen maar de topdrie te noemen) serieus hadden gekeken. Zouden we dan naar hen willen luisteren? Ik denk het niet. Daarvoor is hun boodschap bij alle positief-creatieve oplossingen die ze te berde brengen te ongemakkelijk. Bedreigend zelfs, voor de way of life waar machtig Nederland aan gewend is. Regeringen, grote bedrijven, Brussel: ze moeten van deze mannen allemaal anders gaan denken. Of zoals het in managerstaal heet 'uit hun comfortzone getrokken worden'. Ze moeten rekening houden met het milieu. Inschikken. Inleveren. Omdenken. Wie zo'n onaangename boodschap aan de man wil brengen, kan maar beter lief blijven lachen.

Dat lief lachen de enige manier kan zijn om een puntje van de taart binnen te halen, werd mij onlangs weer pijnlijk gewaar in de dierentuin, waar ik een groep chimpansees observeerde op het moment dat er nieuw voer te verdelen viel. Zoals te verwachten was zat het dominante mannetje, de alfa-aap, daarbij helemaal vooraan, geflankeerd door zijn vrienden. En wat deed het belangrijkste vrouwtje? Zij eiste niet met geweld haar deel op - dan had ze ongetwijfeld een dreun gekregen. Nee, ze maakte zich klein, streelde en vlooide de machtige alfa-aap, ze was een en al vrouwelijke zorgzaamheid. Als ze een mens was geweest zou je zeggen dat ze 'lief en sexy lachte'. Met resultaat trouwens: nadat ze zich onderdanig genoeg had betoond kreeg ze ook een beetje lekkers. Niet te veel natuurlijk. Ze moest zich niks gaan verbeelden.

Misschien is lief lachen voor vrouwen of wereldverbeteraars niet dé manier om serieus genomen te worden. Maar begrijpelijk is de tactiek wel. Want wie ook een puntje van de taart wil, kan maar beter niet al te serieus kijken. Voor je het weet krijg je een klap. Of je wordt weggezet als zuur. Als doemdenker. Als iemand die de wereld minder leuk gaat maken voor de taartuitdelers. Bij die verdeling kan het gaan om hoger loon: Nederlandse vrouwen krijgen voor hetzelfde werk nog altijd minder betaald dan mannen. Maar ook om prestige. Wist u dat het percentage nadenkend kijkende vrouwen in onze kranten volgens bovengenoemd onderzoek 0,4 procent bedraagt? Dit tegen een Europees gemiddelde van 6 procent.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden