Lichtknopjes zijn er, maar kaarslicht is zoveel mooier

17de-eeuws grachtenpand, waar Gustav Leonardt woonde, onder de hamer

Kaarsen, veel kaarsen, branden er in het 17de-eeuwse Bartolotti-huis aan de Amsterdamse Herengracht 170. In zilveren kandelaars, in kroonluchters, in vergulde houders aan de rijk behangen wanden - overal op de drie etages in het achterhuis flakkeren de vlammetjes. De familie Leonhardt die hier veertig jaar woonde, hield niet van elektrisch licht.

Het schitterende huis is eigendom van de Stichting Hendrick de Keyser, en werd door de beroemde Amsterdamse klavecinist en organist Gustav Leonhardt gehuurd. Binnenkort komt het weer op de markt. En de inboedel - een door de Leonhardts met bijzonder veel smaak samengestelde collectie van 17de- en 18de-eeuws porselein, zilver, meubelen, glas, spiegels, beelden, prenten en schilderijen - wordt op 29 april geveild bij Sotheby's in Londen. In totaal 300 stukken met een geschatte opbrengst van 1,5 miljoen pond (1,7 miljoen euro). Gisteren was het kijkdag op de Herengracht.

Gustav Leonhardt overleed in 2012. Zijn weduwe Marie Leonhardt, zelf beroemd violist en pedagoog, verhuisde afgelopen november naar een Amsterdams bejaardenhuis. De familie (er zijn drie dochters, die hier ook rondlopen) besloot dat het tijd was om het huis te verlaten. In het sfeervolle pand klonk gisteren wel klavecimbelmuziek via een installatie, maar een instrument was nergens te zien. De klavecimbels en spinetten waren door Leonhardt zelf al eerder geschonken aan verschillende van zijn leerlingen. Ook Marie Leonhardt doneerde haar viool aan een leerling. De muziekcollectie is eveneens al vergeven.

Alles in het huis ademt nog de sfeer die je je bij de aristocratische en strenge Leonhardt voorstelde. Er waren overigens wel twee kanten aan Leonhardt, vertelt de woordvoerder van de familie. De klavecinist hield er ook van om in zijn Alfa Romeo over de Duitse autobaan te scheuren. De verzameling werd door Leonhardt gekocht in de handel of op veilingen. Op concertreizen maakte hij vaak een omweg om naar een kijkdag van een veilinghuis te gaan.

Over elk detail in het huis is nagedacht. In de grote ontvangstkamer op de eerste etage heb je mooi uitzicht op de tuin in Franse stijl, waarin twee gesigneerde beelden uit 1706 tussen de klimop staan. Boven de achterkant van de huizen op de Keizersgracht rijst de toren van de Westerkerk op. Nog een etage hoger siert een enorm hemelbed de kamer. Zware stoffen hangen eromheen, zware balken aan het plafond. Het was bestemd voor logés. De twee kleine bedsteden een kamertje verder waren voor de kinderen.

Het huis was als een jas waar alles in paste. Het is sneu dat deze collectie nu geveild wordt, en waarschijnlijk uit elkaar valt. Sneu, maar onvermijdelijk. Het einde van een tijdperk.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden