Libris Literatuurprijs voor Willem Jan Otten

Niet Marja Brouwers maar Willem Jan Otten ontving gisteren de Libris Literatuurprijs 2005. De jury noemde 'Specht en zoon' ,,een briljante roman''.

Het is niet bon ton in het literaire wereldje om grof geld in te zetten op de mogelijke winnaar van literaire prijzen. Was dat wel het geval geweest, dan hadden sommige critici gisteravond hun portemonnees moeten legen. Want niet Marja Brouwers kreeg de Libris Literatuurprijs voor 'Casino', haar venijnige romanportret van de moderne graaicultuur. De prijs, nu voor de twaalfde keer uitgereikt, ging naar 'Specht en zoon' van Willem Jan Otten.

Toch zal de bekroning van Ottens knap gecomponeerde roman weinig mensen teleurgesteld hebben. Of het moeten de andere genomineerde schrijvers zijn: naast Marja Brouwers waren dat Christine Otten ('De laatste dichters'), Stephan Enter ('Lichtjaren'), Rob van der Linden ('Het logboek van Brandaan') en Patricia de Martelaere ('Het onverwachte antwoord'). Zij moesten gisteravond het Amsterdamse Amstelhotel verlaten met de eer van de nominatie en de herinnering aan een feestelijk diner.

Dat begon rond acht uur met een vijfgangenmenu en overvloedige wijn, ingeschonken door witgehandschoende obers in een zaal vol kroonluchters en goudkleurige gordijnen. Tussen de gangen door hield Francisco van Jole, die vorig jaar de Librisprijs-website kraakte en 'lekte' dat Arthur Japin de winnaar was, een voordracht over de relatie tussen literatuur en nieuwe media.

De chique entourage past goed bij het deftige imago dat de organisatoren van de Librisprijs beogen. Ook het geldbedrag is deftig: Willem Jan Otten ging gisteravond met 50000 euro naar huis.

Een welverdiende beloning voor een briljante roman, vond de jury, die werd aangevoerd door Concertgebouwdirecteur Martijn Sanders. Want 'Specht en zoon' is een 'mengeling van thriller en religie' met 'de glans en de diepte van een scheppingsverhaal'.

De schepper in de bekroonde roman van Willem Jan Otten is de schilder Felix Vincent, die een lucratieve opdracht krijgt: hij moet de dode, geadopteerde zoon schilderen van kunstliefhebber Specht. Verteller van het verhaal is, verrassend genoeg, het schildersdoek.

In een interview in NRC vertelde Otten afgelopen vrijdag dat hij oorspronkelijk voor een ander vertelperspectief had gekozen: dat van een ongeboren baby. Tot hij ontdekte dat ook Abdelkader Benali een foetus laat spreken in zijn met de Libris prijs 2003 bekroonde roman 'De langverwachte'.

Otten moest twee maanden werk weggooien, om daarna weer met nieuwe moed te beginnen aan 'Specht en zoon'. Nu wordt hij voor zijn doorzettingsvermogen beloond. Zijn roman, zei een duidelijk aangeslagen Otten in zijn dankwoord, gaat over geloven. ,,Dit is een grote prijs voor het kleinste boek.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden