Liberg warmt New York op met Duits en Spaans applaus

Eén ding is zeker: Hans Liberg draagt vanavond in het New York Hilton een wit pak. De debuterend presentator van de uitreiking van de Emmy Awards, de televisie-Oscars, vindt wit 'lekker vlammen'. En natuurlijk staat zijn echtgenote, beeldend kunstenares Marliz Frencken, hem terzijde. Zoals altijd.

ANITA LOWENHARDT

Zijn presentatieteksten zijn 'wel een beetje klaar', al is het faxverkeer tussen Hans Liberg en de Amerikaanse tekstschrijver - ingehuurd door de producer van de show - vijf dagen voor de avond van de Emmy Awards nog niet ten einde. “Ze weten ook nog steeds niet wie er allemaal komen. Dat is pas op het laatste moment bekend.”

“Dat is mede afhankelijk van wie op dat moment toevallig in New York is of publiciteit nodig heeft”, valt Frencken in. “In elk geval”, zegt Liberg, “heb ik stukken tekst gezocht bij elke categorie waarin een prijs wordt uitgereikt. Acht of negen en elke categorie heeft een eigen presentator. Joanne Woodward doet bijvoorbeeld 'drama'. Mijn rol is die van een soort gastheer. Ik treed dus op in acht of negen blokjes.”

“De tekstschrijver vertaalt mijn teksten en zijn teksten corrigeer ik dan weer. Soms wil hij van één grap twee grappen maken en dat werkt niet. En volgens mij censureren ze ook. Zoals een tekst over Schubert: 'een hele romantische componist. Hij had alles wat een romanticus nodig had, syfilis bijvoorbeeld'. Dat halen ze er dan uit, met als argument dat er Japanners in de zaal kunnen zitten die daar aanstoot aan nemen. Anderzijds had hij een grap over de musicalcomponist Andrew Lloyd Webber aangescherpt en het woord 'stelen' gebruikt. Dat kan nou net niet, daar moet je wel mee uitkijken.”

De teksten waar ze het over eens zijn, worden in de autocue gezet. “Dat kan ik niet, van de autocue aflezen, al kun je de teksten niet missen, ze worden in kapitale letters op de achterwand van het theater geprojecteerd.”

De muzikale komiek, vooral bekend in Nederland en Duitsland, wordt vooraf geïntroduceerd bij het Amerikaanse publiek. “We hebben een filmpje opgenomen in New York. Ik interview mensen op straat: 'Do you know Hans Liberg'. Gelukkig waren er Nederlanders op straat; of Duitsers: 'Ich kenne Sie doch'. Ik heb ook gevraagd wat ze van Bill Clinton vinden. Die antwoorden worden gemonteerd achter de vraag of ze weten wie Hans Liberg is.”

Het is natuurlijk niet niks. Een in Amerika onbekende Nederlandse cabaretier die gevraagd wordt als gastheer van een zo prestigieus evenement. Het verhaal begint vorig jaar als Liberg op het Gouden Roos-festival in Montreux een speciale vermelding ontvangt voor zijn tv-programma 'Liberg zaps himself' en voor dat programma ook genomineerd wordt voor een belangrijke Canadese prijs. Vervolgens krijgt hij een telefoontje dat hij bij de laatste tien is voor een nominatie voor de Emmy Award, categorie 'popular arts'. “We wisten niet eens dat de NOS dat programma had ingestuurd”, zegt Frencken, “laat staan dat we een Emmy-nominatie hadden verwacht.” Die kwam er: Liberg was bij de laatste drie.

En toen New York: 'The Emmy goes to . . . Hans Liberg'. Frencken: “We zakten echt door de tafel.” Liberg: “Ik heb eerst wat rondgesprongen, omdat ik begrepen had dat je met het uit beeld springen de aandacht vasthoudt. Toen heb ik mijn Ghandi-citaat gedaan: 'What do you think of Western civilization', werd Ghandi gevraagd. Ghandi: 'That would be nice'. En nog wat grappen in de trant van: 'Nederland is heel klein, klein, maar onbelangrijk'. Ik heb presentator Peter Ustinov rennend over het podium een handje gegeven - 'Thank you, sir Peter'; dat deed ook niemand. Een beetje beweging, want de avond was verder nogal statisch.”

Het werkte, want op een dag kwam een fax van de producer of Hans Liberg de Emmy-avond wilde presenteren. Liberg: “Peter Ustinov was vorig jaar als gastheer gevraagd vanwege zijn internationale uitstraling, het feit dat hij verschillende talen spreekt. De producer had banden van mij gezien van shows in verschillende talen, Nederlands, Duits, Engels, en wilde een wat losse presentatie. Iets springerigs. Ik heb gezegd dat ik het dan wel muzikaal wilde presenteren. Met piano. Daar gingen ze mee akkoord.”

“Nee, ijdelheid is het niet, dat ik ja heb gezegd. Het is meer dat ik weet dat wat ik doe, werkt. In alle talen. Dat ik ook echt in New York wil spelen, mijn show wil doen, is wél ijdelheid. Ik zeg niet dat het me lukt, ik weet wel dat het werkt, voor die doelgroep. En van die doelgroep zijn er elf miljoen, in Manhattan.”

“Het presenteren van die avond is geen norm, die show draait niet om mij. Wel zitten alle televisiemensen van Amerika in de zaal - het is een echte netwerk-avond -, wordt de show in heel Amerika uitgezonden en is-ie door heel veel landen gekocht. Nee, nog niet door Nederland, al loopt er wel een Nederlandse cameraman mee. Dat is geregeld door Ivo Niehe (de producent van 'Liberg zaps himself', red.). En de uitreiking van de Emmy's is wereldwijd live op Internet.”

Terug naar de ambitie. Waarom wil Hans Liberg met alle geweld naar Amerika? Is beroemd zijn in Nederland, België en Duitsland niet genoeg? Liberg: “Ik vind het leuk om overal te zijn, terwijl ik ook heel huiselijk ben. Ik herinner me nog goed m'n eerste optreden in Duitsland, in München, dat je merkt dat het gewoon werkt. Dat komt door de muziek, door mijn lichamelijke manier van optreden en doordat ik internationale beelden gebruik. Engeland vond ik moeilijk. De taal is erg lastig, de Engelsen zijn een beetje gesloten en ze zijn zelf zo goed.”

“Daarom heb ik ook afgesproken dat ik niet in het comedy-circuit wil, tussen 400 anderen, maar in het concert-circuit. En dan heb je iemand nodig die de theaters voor je regelt.” Inmiddels is Liberg benaderd door IMG, dat internationaal, vooral in Amerika en Engeland, de belangen behartigt van artiesten, van José Carreras tot het Ballet de Trocadéro.

Frencken: “Het heeft ook te maken met het steeds weer willen verleggen van grenzen, niet met carrière maken.” Liberg: “Je moet niet naar m'n vrouw luisteren. Ik heb wél die ambitie om overal te spelen. Als ik in New York loop, doe ik dat nooit als toerist, denk ik niet: 'O, wat is het hier mooi', maar 'Waarom speel ik niet in dat theater of waarom is die flat niet van mij'. Ik ben niet van plan om Nederland ooit op te geven, want ik vind het prettig om hier te spelen en comfortabel om dan thuis te kunnen slapen. Maar dat ik een seizoen in Amerika speel, zou best kunnen.”

“Ja waarom wil ik dat? Waarom wil Albert Heijn naar Amerika?” Frencken: “Alleen om geld te verdienen.” Liberg: “In New York gebeuren allemaal kleine wondertjes. Ik wil ontbijten met Woody Allen. Misschien is het wel de illusie contact te krijgen met allerlei beroemdheden, grote geesten. Het verbreedt je horizon en ik wil wel de keuze kunnen maken om dan misschien voor een kleine horizon te kiezen.”

“Zenuwachtig voor de Emmy's? Nee, helemaal niet. Ik hoor wel wie er allemaal komen. Ik heb genoeg dingetjes om te doen. Als ze maar een beetje reageren, gaat het goed. Zo niet, dan moet ik me door m'n teksten heenwerken. Voor het begin heb ik in elk geval een klein kastje bij me: een applausmachine, met Duits applaus en Spaans applaus. Dat is meestal wel leuk, als het werkt, als er geluid uitkomt.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden