lezersreacties

Minimale tijdwinst

Minister Schultz heeft besloten om de maximumsnelheid op de A2 tussen Utrecht en Amsterdam te verhogen van 100 naar 130 km/uur (Trouw, 19 januari). Ze negeert daarmee rechtszaken van Urgenda (klimaatzaak) en Milieudefensie (fijnstof), net zoals minister Kamp dat doet met het handhaven van de kolencentrales. Deze rechtszaken tegen de staat zijn gebaseerd op basale mensenrechten. De verhoging van de maximumsnelheid levert een minimale tijdwinst. De consequenties zijn meer verkeersslachtoffers, meer geluidhinder, meer fijnstof (in Nederland leven we ten gevolge van fijnstof en stikstofdioxide al dertien maanden korter), verspilling van onvervangbare fossiele brandstoffen en extra uitstoot van broeikasgassen. Dat gaat ten koste van onszelf, van onze kinderen en van toekomstige generaties. Tel uit je winst. Is het raar dat burgers zich afkeren van zo'n neoliberale overheid?


Sjef Staps Leusden

Gasramp

Politieke besluitvorming is meer en meer een zaak van de Randstad aan het worden (Trouw, 20 januari). Je kunt daar, wonende in het noorden van Nederland, cynisch op reageren, maar het gebeurt gewoon. En derhalve is het ook wel te verklaren dat Groningen als een prima wingebied gezien werd met alle trieste gevolgen van dien. Het zijn altijd de buitengewesten geweest die het westen van Nederland warm gehouden hebben. Was het eerst de turf uit Drenthe, daarna kwam de steenkool uit Limburg en nu dus het gas uit Groningen. En zo gaat het door want waar staan (of komen te staan) de grote windmolens? Juist. In de buitengewesten.


Geert Klaassen Westerbork

Uitgezet

Het artikel over uitzetting naar Armenië (Trouw, 19 januari) geeft weer eens haarfijn de tegenstelling aan tussen theorie en praktijk, of tussen wettelijke regels en hoe je ze uitvoert. Dat het om mensen gaat, en in dit geval zelfs om kinderen in al hun kwetsbaarheid, speelt kennelijk geen rol. Juridisch zal het allemaal wel kloppen. We lezen dat de woordvoerder van het ministerie van justitie zegt dat het niets te verwijten valt en dat beloften van de dienst Terugkeer en Vertrek niet worden nagekomen. In deze maand van de spiritualiteit wordt er extra aandacht besteed aan compassie. Zonder dat kan je toch moeilijk van een christelijke beschaving spreken. Dan is er alleen een kille en bikkelharde aanpak, zoals deze keer Armeniërs aan den lijve moeten ervaren.


Barend van Wijngaarden Rotterdam

Stekjes in Rotterdam

In zijn column 'Is God vertrokken uit Rotterdam?' (Trouw, 17 januari) benoemt Jean-Jacques Suurmond de teleurstellingen van kerkelijk Rotterdam (geen mensen voor diaconaal werk, een gat in de begroting, de Bergkapel moet sluiten), en preludeert hij al op de mogelijkheid van vernieuwing. Inderdaad in hetzelfde Rotterdam van de neergang, bloeien bloemen op de ruïnes van een christelijke cultuur en kerk. Een boeketje: 'Thuis in West' is een jong initiatief vanuit de christelijke gereformeerde kerken. Burgemeester Aboutaleb, vorig jaar op werkbezoek met de wethouders daar: 'Dit is de aanpak van de toekomst!' 'Home for Kurds' biedt een huis voor Koerden. De 'International Christian Fellowship' bloeit al meer dan een decennium als een christelijke, dienende en missionaire gemeenschap van Afrikanen, Arabieren, Aziaten en Europeanen.


Peter L.D. Visser predikant in de Christelijke Gereformeerde Kerken Rotterdam

Trump als kans

Met al zijn grilligheid biedt Trump de NAVO een kans om tot ontspanning in Europa te komen. Dan moet West-Europa wel selectief winkelen in Trump's boodschappen: niet zijn roep om verhoging van de defensie-uitgaven volgen, wel zijn poging om tot een ontspannen verhouding met Rusland te komen. Het eerste leidt alleen maar tot verarming van de eigen bevolking en verhoging van de oorlogskansen in Oost-Europa. Het tweede zou ruimte maken voor diplomatie die de bevroren betrekkingen ontdooit en over en weer legitieme veiligheidsbehoeften erkent en garandeert. Diplomaten en vredesbeweging zien volgens mij allebei hiernaar uit.


Harry Pals Utrecht

Welgemeende excuses

Graag reageer ik op de ingezonden brief van Pim Kraan, directeur Save the Children (Opinie, 16 januari). Het spijt me oprecht dat ik in het interview naar aanleiding van mijn essay ten onrechte zeg dat Save the Children en het Rode Kruis verdienen aan de migranten- en vluchtelingencrisis. Dit heb ik te klakkeloos overgenomen van een hulpverlener op Lampedusa. Welgemeende excuses. In het essay zelf staat dit overigens niet.


Rosita Steenbeek Rome

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden