lezersreacties

Eigen angst

'Psychiaters vrezen rol bij voltooid leven', aldus Trouw (21 oktober). Wel, ik wens mij als bezitter van een euthanasieverklaring nu eens dat de bemoeizucht van politici en gezondheidswerkers omtrent euthanasie stopt en het zelfbeschikkingsrecht wordt gerespecteerd. Ja, ik werkte 22 jaar, als sociaal pedagoog, in de psychiatrie. Groot was mijn waardering voor 'patiënten' die hun zelfbeschikkingsrecht verdedigden tegen alle medische verdrukking in. Mensen met een euthanasieverklaring willen niet lastiggevallen worden met de angsten van politici en ja, ook artsen. Laten zij in therapie gaan om te leren hun eigen angsten voor de dood niet op anderen te projecteren. Laat mensen met rust, ook al wordt die eeuwig.

Joop Luk Wassenaar

Acceptatie

Hartverwarmend, die reacties op slecht slapen (Tijd, 22 oktober). Ook ik ben een zeer slechte slaapster. Als kind wilde mijn zus niet naast me slapen, omdat ik altijd de dekens wegtrok door mijn gewoel. Het is gedurende mijn leven niet echt beter geworden. Maar alle reacties op 'Wat doe je als je niet kunt slapen' heb ik met veel plezier gelezen. Ik voelde me gesteund. Acceptatie leek de rode draad.

Marianne van Terheijden Tilburg

Groot sportman

Prachtig artikel van Marijn de Vries over een heel grote sportman 'opa' Ole Einar Bjørndalen (Trouw, 24 oktober). Leuke bijkomstigheid: hij is net vader geworden. Getrouwd met biatlete Daira Domracheva. Ook een geweldige sportvrouw.

Jos Rutte Heerhugowaard

Teken van onmacht

Voor dominee Rikko Voorberg is vloeken zijn manier om uiting te geven aan woede en het gevoel van onmacht bij het zien van al het lijden in deze wereld (Trouw, 22 oktober). Dat gevoel ken ik ook, al zou ik er zelf niet voor kiezen om dan maar hardop te gaan vloeken.

Waarom niet een wanhopige schreeuw tot god met de vraag: 'Waarom hebt u ons verlaten?' Vloeken is voor mij een teken van onmacht. Ik geloof in een god die meelijdt met deze wereld en op zijn tijd zijn solidariteit zal betuigen. Dat is mijn hoop! In die hoop past geen vloek.

Rinus van der Molen Purmerend

Grenzen

Een moeder van een uitwonende student merkt dat haar zoon tijdens visites geld van haar ontvreemdt. Beatrijs Ritsema adviseert de moeder om een indringend gesprek met haar zoon te voeren, zonder beschuldigingen, boosheid of morele veroordeling (Tijd, 22 oktober). Het lijkt de anti-autoritaire opvoedingsstijl uit de jaren zestig wel. Tegenwoordig geven hulpverleners - ik heb zelf meer dan twintig jaar met (probleem-)jongeren gewerkt - de ouder een ander advies: confronteer uw zoon met zijn gedrag. Toon uw woede, teleurstelling en verdriet. Maak afspraken over hoe hij het ontvreemde geld aan u gaat terugbetalen. En kijk pas dan hoe u hem kunt helpen opdat hij dit gedrag in de toekomst niet meer zal vertonen. Het gesprek zal ongetwijfeld moeilijk worden, maar dat is niet relevant. Als u hem als ouder geen grenzen leert kennen, doet niemand het.

Rob Dijkstra Winsum

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden