Lezersinzending / Margje van der Duim 1948-2007

Margje van der Duim, lerares biologie, was er goed in om te gaan met pubers. Vermoedelijk, omdat ze de puberteit zag als een onvermijdelijke en natuurlijke fase in ieders ontwikkeling

Babs van den Bergh

Suameer 8 december 1948 - Loppersum 5 mei 2007

Margje was de lerares die wij voor onze kinderen willen in het onderwijs: gepassioneerd biologe, intens betrokken bij de leerlingengemeenschap en in alles een goed voorbeeld. Dertig jaar geleden ging zij, samen met haar Jan, als begeleider met onze klas mee een lang weekend naar Vlieland. Diezelfde zomer fietsten mijn hartsvriendin en ik naar hun boerderijtje voor de kersenpluk. Vanaf die keer kwamen Marlies en ik onze hele middelbare schooltijd lang iedere vakantie een paar dagen logeren. En eenmaal het diploma op zak, hebben we altijd contact met Jan en Margje gehouden. In de lange jaren dat wij vriendinnen elkaar niet zagen, onderhielden zij de band met ieder van ons afzonderlijk.

Onze vriendschap heeft het de kennisoverdracht nooit in de weg gestaan, integendeel. Margje wist haar fascinatie voor de wonderlijke functionaliteit van levende wezens - en al hun perfect op elkaar afgestemde onderdelen – goed over te brengen. De citroenzuurcyclus staat mij 25 jaar later nòg bij als een geniaal feedbackproces. Ook droeg zij haar respect voor de kracht van het redeneren over, bijvoorbeeld toen zij het zoekproces van Watson en Crick naar de structuur van het DNA beschreef. Romantisch maakte zij het vak biologie, door samen met Jan een zomer op het eiland Griend vogels te gaan tellen.

Margjes nuchtere karakter paste goed bij haar vak. Als Friezin brachten weinig dingen haar van haar stuk. Als biologe was ze gewend aan het ontstaan en vergaan van het leven en aan veranderingen die vanzelf tot een nieuw stabiel evenwicht leiden. Zij kon waarschijnlijk zo goed met middelbare scholieren omgaan, omdat ze de puberteit zag als een onvermijdelijke en natuurlijke fase in ieders ontwikkeling. Net als met rupsen en vlinders. “Dat komt wel goed met jou.” Als een lerares dat uitstraalt, dan ga je daar vanzelf ook een klein beetje in geloven. En je daar naar gedragen.

Ze had een frèle klein postuur, een dunne lichte huid, stijl blond haar en lichtblauwe ogen. De zogenaamde powerdress is niet voor Margje ontworpen. Zij kleedde zich degelijk en zeker in mijn middelbare schooltijd nog een beetje meisjesachtig, met overgooiers bijvoorbeeld. Vanaf de derde klas schoten de kinderen haar in lengte voorbij. Zij zag er kwetsbaar uit.

Maar schijn bedriegt. Margje kon zeer goed grenzen stellen, orde houden en organiseerde in alle rust het leerproces. Zij regelde niet alleen rustig haar lessen, maar bleef ook kalm tijdens de Romereis, onder al onze liefdesperikelen en gedurende de vele fusiebewegingen die de zelfstandigheid van het gymnasium aantastten. Zij was daar de laatste jaren als conrector ongetwijfeld de rots in de branding.

Ook thuis was zij het evenwichtige ankerpunt. Zij wist hoeveel gram aardappelen er voor ieder in de snelkookpan moest en stelde de prioriteiten in het huishouden. Margje streefde constructief naar harmonie, maar gezeur moest er niet aan te pas komen. Graag bediscussieerde zij de toestand in de wereld, maar nooit werd zij daarvan opgewonden. Het opvoeden van haar twee dochters ging haar natuurlijk af.

Toen Marlies en ik – eindelijk en gelukkig weer samen - een paar weken geleden op bezoek waren, straalde Margje nog steeds uit dat het goed zou komen. Sterker, terwijl het duidelijk de laatste keer was dat wij haar zouden zien, gaf zij het gevoel mee dat het goed was zoals het was. Deze laatste les is nu nog moeilijk te bevatten. Hij gaat over dood, in plaats van over leven. Maar ik zal proberen er in te geloven en me ernaar te gedragen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden