levenslessen

Happy hardcore dj Charly Lownoise (Ramon Roelofs) scoorde hit na hit in de jaren negentig. Totdat hij instortte op het podium en een geheel ander pad koos. Binnenkort wordt hij officieel zenleraar.

Les 1

Volg je hart

"In mijn muziekstudio ligt een meditatiemat. Iedere ochtend rol ik die uit, open de schuifdeur en kijk naar mijn kleine Japanse tuin met witte kiezels, bamboe en een boeddhabeeldje. Die tuin heb ik zelf aangelegd. Hier ben ik mezelf en noemt iedereen me bij mijn echte naam: Ramon Roelofs. Als Charly Lownoise treed ik nog maar één keer per maand op. Ik kies nu eerder voor een wandeling in de duinen, of ik werk in mijn muziekstudio. Daarnaast geef ik elke week meditatiecursussen bij Zen.nl in Den Haag.

In mijn topjaren als dj leefde ik mijn jeugddroom en passie: vrolijke muziek maken en produceren. Op de draaitafel veranderde alles wat ik aanraakte in goud. Ik wist dat dit het moment was van veel geld verdienen.

Na tien jaar intens genieten en keihard werken, stortte ik in. Letterlijk. Op het podium. Daarna kwam alles in een ander daglicht te staan. Ik wilde niet langer continue hongerig zijn naar succes en gejoel. Naar dat kippenvelmoment. Ik moest op zoek naar mijn authentieke zelf. Naar het jongetje dat graag in zijn eentje met muziek zat te prutsen. Mijn muziekstudio in het Scheveningse havengebied is gebouwd naast mijn ouderlijk huis. Daar woonde ik met mijn moeder, stiefvader en jongere broer. Mijn moeder woont nog altijd naast me, mijn broer boven me. Familie is nog steeds belangrijk. Net als aan het begin van mijn carrière.

Ik groeide op als Haags straatschoffie, ik was altijd aan het voetballen. Op de lts ontmoette ik Alexander, zoon van de koster. Zijn broer had een drive-in-show in de kelder van de kerk. Ik was dertien en ik zie me nog lopen met mijn spijkerbroek van 'Club de France' en een T-shirtje. Binnen raakte ik gehypnotiseerd door de lichten, de stroboscopen en de snoeiharde muziek. Ik bleef net zo lang staren naar die jongens achter de draaitafels, tot ze een keer vroegen of ik een plaatje wilde opzetten. Op dat moment voelde ik alles in mijn lijf sidderen. Dít was het. Dit wilde ik. Muziek draaien en mensen uit hun bol laten gaan.

In eerste instantie bleef het bij een hobby. Ik werkte als metaalbewerker bij mijn stiefvader, later als marinier en bankbediende. Maar de muziekwereld trok aan mij. Begin jaren negentig ontmoette ik 'Mental Theo' (Theo Nabuurs). Hij was waanzinnig gek op een positieve manier. Hij zette zalen met tienduizenden mensen volledig op zijn kop. Dat raakte mij als rustige, creatieve jongen. Ik voelde het binnenin mij branden. Ik moest eruit breken. Ieder optreden was een soort verlichtingservaring. Als ik met Mental Theo optrad, raakte ik in een flow. Mijn moeder en mijn stiefvader zagen dat en gaven me de ruimte om mezelf te worden. Volg je hart, zeiden ze. Daarna raakte alles in een stroomversnelling."

Les 2

Liever een voorbeeld dan een held

"Theo en ik waren de gedroomde helden van happy hardcore. Absoluut.

Onze muziek zat zo goed in elkaar, was zo vet. Het was een voortdurend hoogtepunt, alles stroomde, alles klopte. Songs als 'Wonderful Days', 'Stars', 'Hardcore Feelings' en 'Your Smile', met van die Mickey-Mousestemmetjes, stonden maandenlang in de toptien. De housescene groeide onder onze handen. Acht jaar lang traden we avond aan avond op. Als ik nu foto's en videoclips zie uit die tijd, spat het plezier en genot ervan af. Vrouwen, fans, voortdurend in de belangstelling staan. Een superverslaving. Steeds kwam de volgende kick. Drugs had ik niet nodig, de optredens zorgden voor mijn high. Maar het was al snel leeg. Iedereen zag alleen Charley de deejay. Het draaide niet om mij. Mij ging het om echt contact. Om verbinding. Allereerst met mezelf.

Ik geloof niet in helden. Volgens mij kun je alleen na iemands dood zeggen of hij een ware held was. De ervaring telt. Ik geloof wel in voorbeelden. Zoals mijn zenleraar Raoul Destrée: een ware zen- en levenskunstenaar. Iemand die daadwerkelijk leeft volgens zijn overtuigingen. Zelf wil ik geen held of voorbeeld meer zijn. Als ik meditatieles geef, voel ik me een dirigent. Iemand die zijn ervaringen deelt met anderen. Ik ben net zo goed leraar als leerling."

Les 3

Werk hard

"Ik verloor mezelf steeds meer. Die rustige, makkelijk beïnvloedbare jongen was zichzelf kwijtgeraakt in die extreem extroverte wereld. Ik leefde eigenlijk het leven van Theo. Dat zie ik nu in. Toen was ik me daar niet van bewust. Mijn droom dreigde een nachtmerrie te worden. Mijn lichaam stopte ermee. Tijdens een optreden in 1996 voelde ik de kracht uit mij stromen. Vlak voor de ogen van een maat zakte ik in mekaar. Het optreden stopte direct. Toen ik daar lag, voelde ik me intens rustig. Alle stemmen klonken dichtbij, er was paniek, maar ik vond het heerlijk. Echt een verlichtingsmoment.

Twee jaar later stierf mijn stiefvader. Koos was een wereldvent, hij maakte mij tot de man die ik nu ben. Met mijn echte vader heb ik nauwelijks contact gehad. Je kunt een kind maken, maar opvoeden is andere koek. Koos leerde mij met zijn kalme en rustige aard wat trouw en eerlijkheid zijn. En doorzettingsvermogen. Als ambachtsman werkte hij van vroeg tot laat. Hij liet mij zien dat als je iets wilt bereiken, je er keihard voor moet werken. Na zijn dood kwam ik pas écht op de bodem terecht. Stukje bij beetje drong tot me door dat al het geld, succes en bezit totaal onbelangrijk zijn.

Ik raakte gebiologeerd door de dood, ik kon het maar moeilijk bevatten. De laatste jaren heb ik de dood bestudeerd vanuit het boeddhisme. Door 'Het Tibetaanse boek van leven en sterven' te lezen, maar ook door de natuur te bestuderen. Ik begrijp het nu beter. De dood is niet anders dan het leven; afsterven en groeien is één proces. Dood is leven, maar dan in een andere fase en vorm."

Les 4

Geen glans zonder wrijving

"Kort na de dood van mijn stiefvader las ik het boek 'Zen en management' van Bernd Joschke en Peter Stemman, twee zakenmannen. Daarna gaf ik me direct op voor een beginnerscursus meditatie. De discipline sprak me enorm aan, en het uitgangspunt 'geen glans zonder wrijving': je moet door het dal om de top te bereiken. Die eerste keer op het kussen leken mijn hoofd en lijf wel een orkaan. Maar ik wist dat dit goed voor me was. Het gekke is dat je door meditatiebeoefening vanzelf terugkomt bij de persoon die je altijd bent geweest. Als ik kijk naar parallellen tussen mijn muziekcarrière en zenpad, zijn verdiepen en vastbijten terugkerende thema's. Ik bleef mediteren. Ook voor optredens. Theo's vrouw studeerde Chinese geneeskunde, dus was het niet iedereen volkomen vreemd. Anderen fronsten geregeld hun wenkbrauwen." Schaterend: "Mijn familie vroeg me niet te veel over zen uit te weiden op verjaardagen. De zentraining leerde mij beter voor mezelf te zorgen. Zen beoefenen is een vorm van jezelf bestuderen. Diep van binnen weet ik dat ik niet zo belangrijk ben als ik denk dat ik ben. Doordat ik goed voor mezelf zorg, kan ik er beter voor anderen zijn. Dat betekent voor mij structuur in de dag. Op tijd opstaan - soms voor zevenen - regelmatig sporten en veel buiten zijn. De dagelijkse dingen geconcentreerd doen, zodat het leven een oefening wordt. Dat is moeilijk. Maar als het lukt is het kicken! Ik eet gezond en bewust. Zonder tv of krant naast het bord. Zo krijg ik een diepere verbinding met de gewone dingen. Dat is goed voor mij en voor de mensen om me heen."

Les 5

Bij twijfel: niet doen

"Mijn hele leven heb ik een basisvertrouwen gevoeld. Ook in moeilijke periodes. Bij de twee belangrijkste keuzes in mijn leven - muziek en zen - voelde ik zowel in mijn hart als in mijn lijf dat dit de weg was. Er was die een enorme drive. Als ik twijfel, neem ik geen stappen.

Deze dagen heb ik weinig wensen. Financieel heb ik het goed. Ik leef in het moment. Vandaag is het mooi weer, straks ga ik naar het strand, met in mijn rugzak het boek 'Leer denken wat je wil denken' van Rients Ritskes, oprichter van Zen.nl. Ter voorbereiding van de meditatielessen van deze week.

Ik heb mijn authenticiteit en balans terug. Tijdens mijn zoektocht dacht ik vaak dat mijn toekomst zou liggen bij een zencentrum in een lekker warm land. Inmiddels houd ik alle opties open. Ik blijf meditatieles geven, maar ook optreden met Theo. We zijn altijd vrienden gebleven en kennen elkaar door en door. We respecteren elkaar, al zullen we nooit samen op een meditatiekussen zitten. Eén keer probeerden we het samen uit, en na twee minuten zat hij zo gigantisch te zweten. We moesten ontzettend lachen. De laatste tijd denk ik steeds vaker dat ik weer iets in de muziek ga doen. Muziek maken vanuit de persoon die ik nu ben. En af en toe parttime monnik zijn in een klooster. Tijdens retraites ervaar je dat alles deel is van de natuur. Misschien ga ik een paar maanden naar een Japans klooster. Daar zijn geen ramen, verwarming of bedden en doorleef je letterlijk de natuur. Dat lijkt me wel wat. Midden in de bron leven. De bron zijn."

'Ik lag op de grond en werd intens rustig'
Ramon Roelofs
Ramon Roelofs wordt in 1968 geboren in Den Haag. In 1992 breekt hij door als dj Charly Lownoise. Tussen 1994 en 2000 scoort hij hits als 'Wonderful Days', 'Stars', 'Hardcore Feelings' en 'Your Smile'. Tijdens een optreden in 1996 zakt hij op het podium in elkaar. Drie jaar later begint Roelofs met een cursus zenmeditatie. In 2005 schrijft hij het boek 'Autobiografie van een DJ'.

Sinds 2009 geeft hij zelf zencursussen.

Binnenkort wordt Roelofs geïnitieerd als zenleraar.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden