Leven naar de Schrift

Leven naar de Schrift kost je letterlijk je hachje," zei mijn vader altijd. Hij rookte filtersigaretten - Camel, Marlboro, Alain Delon - door een Tar Gard-pijpje en bestreek ze met mentholkristallen om de longen te luchten. Hij noemde zich geen christen, hoewel hij zowel het Oude als het Nieuwe Testament als geïnspireerd beschouwde. ("De Bijbel is niet Gods woord, maar Gods woord is in de Bijbel," citeerde hij zijn vader, een godsdienstonderwijzer bij de Hervormde Kerk en ook een Heere Heeresma.) Hij omschreef zich als een "bijbelgetrouwe, een gast en bijwoner, een aanzittende in Tzions poorten". Hij was ook een crimineel en deed nog wel meer wat niet mocht. De lezer houde mij ten goede dat ik hierover vooralsnog niet in detail treed.


Volgens mijn vader kon een bijbelgetrouwe geen relatie met, geen positie in 'deze wereld' hebben. De wereld was 'Grieks' en daarom onverenigbaar met het 'bijbels-Hebreeuwse denken'. Met zo'n wereld kon je niet op goede voet staan en dat deden wij dan ook niet als gezin. Een identiteit, zo leerde ik, was alleen goed om te vervalsen. Een wijze les. Mijn vader gaf de keizer niet wat des keizers is - hij hield dat liever zelf - maar of hij Gode altijd gaf wat des Gods is, valt te betwijfelen. En hoewel hij groot belang stelde in de brieven van de apostel Paulus, zag hij de overheid allerminst als Gods dienares, zoals zij in de Romeinenbrief genoemd wordt. Voor mijn vader moest deze tekst gelezen worden in de verwachting van de spoedige wederkomst van de Mesjiach. Toen deze een onbekende vertraging had opgelopen, kwamen we in een andere tijd. Voor de connaisseurs: in een andere bedéling.


Leven naar de Schrift kost je je hachje, omdat je uiteindelijk "van de markten geweerd zult worden", zoals mijn vader de in Openbaring 13 geschetste toekomst samenvatte, wanneer niemand meer kan kopen en verkopen die niet het teken van het Beest draagt. Toen hij zich met zijn gezin begin jaren '70 aan het 'systeem' onttrok, zoals hij de overheid aanduidde, bestond dat nog uit papier en karton. Met de digitalisering van het systeem is zijn voorspelling uitgekomen dat "de burger niet alleen zo doorzichtig, maar ook zo breekbaar als glas" zal worden.


Leven naar de Schrift legde mijn vader geen windeieren. Hij kocht een nieuwe auto "als het asbakje vol was" - en dat ging snel bij hem. Van de Citroën CX'en die hij heeft gehad, ben ik de tel kwijtgeraakt. In huize Heeresma werd het geld overigens niet geteld, maar gemeten. Ik moest de stapels duizend gulden-biljetten tussen duim en wijsvinger nemen en erin knijpen. "Hoeveel centimeter hebben we nog?" vroeg mijn vader dan. Afhankelijk van mijn antwoord werd actie ondernomen of niet. Meestal niet.


Leven naar de Schrift betekende bijvoorbeeld in ligstoelen hangen in de beschutting van de metersdikke wijnrank boven het balkon van ons huis in de Ardèche. Loom brachten we longdrinkglazen met citron pressé naar de mond, terwijl we naar de in de hitte bevende berg aan de overkant keken.


Een keer kostte het leven naar de Schrift ons bijna het hachje. Toen mijn vader zijn goudkleurige Citroën CX 2400 GTi in de prak had gereden, moesten we mee naar het politiebureau omdat mijn vader gesignaleerd bleek te staan. We werden opgesloten in een glazen cel. Na een kwartier werden we heengezonden; de verantwoordelijke officier van justitie was al naar huis. We gingen een nieuwe auto kopen en vrolijk verder met leven naar de Schrift.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden