Leven met volledige overgave

Lady Chatterley

Regie: Pascale Ferran. Met Marina Hands en Jean-Louis Coullo’ch. In 11 filmtheaters.

Op een van haar wandelingen door het bos dat aan haar huis grenst, ziet Constance Chatterley de rug van een man die zich aan het wassen is. Het is niet zomaar een rug. Het is een forse klomp wit vlees. Stevig, viriel, en een tikje onbeholpen zoals de korte nek en de kleine heupen op de enorme romp staan. Chatterley moet even gaan zitten van alle erotiek die de rug in haar buik los woelt.

De Franse regisseuse Pascale Ferran neemt in een lange film rustig de tijd om het moment tot Chatterley te laten doordringen. Daar zit ze dan, op een boomstam, en ze geniet ervan. Het is alsof ze luistert naar haar eigen bloed dat sinds tijden weer flink rondpompt. Een blos krijgt de Franse actrice Marina Hands niet, maar het had niet misstaan.

De Britse schrijver D.H. Lawrence schreef in de jaren twintig drie versies van zijn roman ’Lady Chatterley’s Lover’. Pascale Ferran verfilmde het tweede boek dat pas in de jaren zeventig in een Engelse versie verscheen en waarin het om een grotere rol voor de natuur en een zachtere minnaar zou gaan dan in de andere delen.

Door de lange duur van de film is het goed mogelijk om samen met Chatterley in die natuur en in die minnaar te verdrinken. Je kijkt samen met Chatterley naar de eerste narcissen, naar een eekhoorntje, naar haar verlamde echtgenoot en naar de zwijgzame jachtopziener Parkin die van fazanten en meesjes weet en die in de verschijning van de Franse acteur Jean-Louis Coullo’ch wel de onbekende broer van Marlon Brando lijkt. Ook zo’n brok van een man.

De vele vrijages, eerst voorzichtig en verkennend op een deken in een schuur, later in de vrije natuur, doen je even aan het Londen van Patrice Chéreau’s ’Intimacy’ denken. De manier waarop het emotioneel opgesloten juffertje in het wollen mantelpakje in de ban raakt van de ’Naturbursche’ met de vuile nagelranden en het zachte hart roept weer herinneringen op aan Jane Campions ’The Piano’.

Dan worden de kleren opeens kleuriger, dan gaan de haren los en als zij dan bij de derde vrijpartij bovenop zit, beleven ze het ultieme gezamenlijke orgasme. Het zijn clichés waaraan ’Lady Chatterley’ dan weer niet ontsnapt, inclusief literair uitleggerige voice-over die verhaalt van ’haar grote ogen die zo goed haar intelligentie verhullen’.

Als het verhaal na twee uur en drie kwartier dan als een nachtkaars dooft, en de walm optrekt, raak je het mooie dametje Chatterley eerder kwijt dan die wat onbeholpen jachtopziener met zijn vierkante lichaam en zijn vingers met stompe toppen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden