Leven met het litteken van de wissel

Kramer was 'not amused' na de verkeerde aanwijzing van zijn coach. Beeld anp

De opwinding op de perstribune was enorm. Het was een radiocollega die het als eerste opmerkte. "Hij rijdt in de verkeerde baan. In de verkeerde baan!"

Wij hadden ons verschanst achter onze laptops. De verhalen waren al geschreven, de beschouwingen met daarin zo'n beetje alle denkbare superlatieven stonden klaar. De olympische tien kilometer van Vancouver zou een prooi worden voor Sven Kramer, en voor niemand anders. Daar in Canada zou hij legendarisch worden. Door het tijdsverschil met Nederland moesten we vooruit werken. We hadden maar een paar minuten, tussen het einde van de wedstrijd en het zakken van de krant.

Het leek zo comfortabel. Kramer op voorsprong, het tijdsverschil liep op, de vingers zweefden al boven de verzendknop. Wat kon er nog misgaan?

De wissel.

Paniek. Enorme paniek. Geen letter van het verhaal kon nog mee. We hadden een kwartier, misschien twintig minuten. Wat was er gebeurd? Wiens schuld was het? Met de deadline in zicht was er maar één optie: opnieuw beginnen. Alles weggooien en een heel nieuw verhaal optuigen. Een collega van een middagkrant hielp me uit de brand. "Jij tikken, ik haal quotes", zei hij en weg was-ie. Het bleek Kemkers' schuld. Zowel Kramer als de coach gaven het toe. Vanuit Nederland kreeg ik sms'jes met de uitspraken van de twee. Iedereen leefde mee.

In de uren en dagen daarna zelden een man gezien met zoveel verslagenheid in de ogen. Een dag later liep Kemkers de perszaal binnen om uit te leggen hoe het had kunnen gebeuren. Een verhaal over een pen, een dopje en een bord waarop hij een boodschap wilde schrijven. Het waren bijzaken. Kemkers liep tegen zijn fysieke en mentale grenzen aan, in een jaar waarin de druk buitenproportionele vorm had aangenomen.

Kemkers vertelde er eerlijk over, onlangs. Het potje met energie was al ver voor de Spelen op geweest. Het litteken zal hij voor altijd moeten dragen. Dat weet hij, en hij kan er inmiddels mee leven. Maar als Kramer morgen opnieuw aan de start van een olympische tien kilometer staat en begint aan de race die alle ellende van vier jaar eerder moet uitwissen, zal hij ook rijden voor zijn coach. Moet hij voor dubbele rehabilitatie zorgen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden