Klein verslag

Leve de terugkeer van de wolf?

Beeld -

En hij vreet jullie op met huid en haar', schreven de gebroeders Grimm al aan het begin van de negentiende eeuw, toen zes van de zeven geitjes in de buik van de wolf belandden. Net als Lolek en Bolek.

Lolek en Bolek zijn twee Poolse tekenfilmfiguurtjes die vroeger populair waren in de DDR. Maar Lolek en Bolek zijn ook de namen van twee geitebokjes in de tuin van kinderopvang 'Gummistiefelchen' (Rubberlaarsje) in Uhmannsdorf, een gehucht bij Rietschen dat weer een gehucht is in de Oberlausitz, een landstreek in het verre oosten van Saksen, tegen de Poolse grens.

Eerst haalde de wolf Lolek. Twee weken later was Bolek aan de beurt. Een bloedig drama, schreef Bild. En een lokale krant gaf stem aan de ontzetting van de bevolking: dat de wolf in een tuin was geweest waar kinderen spelen.

Saksen en de Oberlausitz, dit is het gebied waar de wolf in de jaren negentig van de vorige eeuw zijn opmars naar het westen begon, wolven die intussen tot bij ons op de Veluwe zijn doorgedrongen.

Leve de terugkeer van de wolf, heette het aanvankelijk; in Nederland was hij de hele twintigste eeuw niet te zien geweest. Ook hier, in dit hoekje van de krant, in deze rubriek, is nerveus handenwrijvend naar hem uitgezien.

Wolvenpad

In 2011 stond ik bij de Arnhemse Ramenberg naar een keutel te staren, in 2013 fotografeerde ik bij Boxberg in de Oberlausitz een pootafdruk. De keutel was waarschijnlijk van een vos, de pootafdruk van een grote hond, maar dichter bij een wolf ben ik niet geweest. Toch kan ik nog steeds de opwinding navoelen van de wandeling door gebieden waar de wolf was gezien. Gebieden die ineens hun wildheid teruggekregen hadden.

Bij Boxberg was destijds al sprake van een heus wolvenpad, compleet met infobordjes en geschilderde wolvenpootafdrukken op bomen en stenen, en we zouden er rondgeleid worden door een echte kenner, maar die bleek die dag verkouden en grieperig.

Dus gingen we (vader, moeder en twee meisjes als lokaas) zelf dat wolvenpad op, zonder begeleiding.

Stephan Kaasche heette de wolvenexpert, hij kon heel goed wolvengehuil nadoen en op foto's zag hij eruit als Robert Redford - met herdershond. In de Süddeutsche Zeitung las ik deze week dat Stephan Kaasche nog steeds als expert werkzaam is in de Lausitz en er rondleidingen geeft; alleen is het algemene klimaat voor de wolf een stuk guurder geworden.

Tientallen wolven zwerven door het land, in paren en roedels, en ze zoeken hun prooi in herten en reeën, maar ook in schapen en geiten. Steeds meer politici (in de Oberlausitz vooral van de AfD) bepleiten een afschotregeling van de diersoort die tot voor kort nog beschermd was.

Zulke geluiden hoor je nu ook op de Veluwe. De directeur van dat park zei pas tegen De Stentor dat 'gecontroleerd beheer' mogelijk moet zijn. Omdat ze onnatuurlijk gedrag vertonen - ze lopen langs voet- en fietspaden - is de directeur bang dat de dieren hun schuwheid verliezen en gevaarlijk worden.

Eigenlijk, zei hij, is hier te weinig ruimte voor de wolf. Ik moest weer denken aan wat een Kroaat (al eeuwen gewend aan wolven en beren) eens tegen me zei: 'It is too late in Holland for wolves and bears.'

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Lees meer afleveringen van zijn Klein Verslag op trouw.nl/kleinverslag.

Lees ook:

Zijn kuddehonden de oplossing voor de oprukkende wolven?

Schapenhouders vrezen voor hun dieren nu de wolf zich in Nederland vestigt. Kuddehonden bieden mogelijk uitkomst. In Salland wordt geëxperimenteerd met deze agressieve dieren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden