Leve de fraaie rondingen van de Rubensvrouw

Als ik het laatje met ’Rubens’ in mijn geheugen opentrek, moet ik ver terug. Het beeld dat boven op de stapel ligt is dat van de Hermitage. Olieverf op doek. Een afschuwelijke volgevreten cellulitiszak blikt nonchalant richting de hemel. De ondefinieerbare shag tussen zijn benen doet je vermoeden dat het een man is, want aan zijn postuur valt dat geheim niet te ontfutselen. Blijkbaar bestond uniseks al in de zestiende eeuw. Als het naambordje niet had verraden dat het Bacchus was, dan was je dit meesterwerk straal voorbij gelopen.

Het volgende beeld in het laatje met Rubens is dat van de drie Gratiën in het Prado-museum in Madrid. Drie –vermoedelijk jonge– vrouwen omhelzen elkaar verdacht speels in hun naaktheid. Hun donkerblonde, golvende haar (de Hollywood look tussen de ledematen was zo te zien toen al ’in’) verhult geen van de golvende vormen. Geen photoshop of extra spotje dat de imperfecties van het vrouwelijk schoon verhult.

De Rubensvrouw in volle glorie. Ze is terug. Hot and happening. Naar het schijnt.

Als testcase leg ik de moderne Rubensvrouw voor aan mijn twitterpannel. Ruim vijfduizend followers, die ongetwijfeld niet aan een representatieve steekproef voldoen, raakten in spagaat over wat een moderne Rubensvrouw is. Verschillende kwalificaties in woord en beeld komen voorbij. De mannen klikten massaal op google-afbeeldingen om de klassieke peervormen van Rubens aan te halen. ’Rubensvrouw’ is dan het beleefde synoniem voor een ’dik wijf’. De vrouwen, daarentegen, beklaagden zich over dat tegenwoordig maat 38 (wat vroeger nog een maatje heette) al tot de Rubens categorie behoort.

Dus. Te lang in een Rubensspagaat levert blessures op, maar niets wees erop dat we er snel uit zouden komen. Terug naar de bron.

Toen de Telegraaf begin dit jaar de Rubensvormen wakker dacht te schrijven in een wereld waar olieverf vervangen was door softbrush van de Adobe Photoshop, bedoelde de krant ongetwijfeld geen maatje 38. De ode aan de vrouwelijke vormen was een poging en trend op het spoor te komen of zelfs, mocht de krant meer ambitie willen tonen, tot trend te verheffen.

Het spoor van de trend is niet moeilijk te vinden. Kelly Osborne, Sophie Dahl en Missy Elliot hebben tientallen covers van glossybladen gesierd. De lesbische zangeres Beth Ditto is zelfs tot de ’meest sexy vrouw van het jaar’ genomineerd. Maar je hoeft geen rockin’ horror kid te zijn, zoals zij, om ambassadeur te zijn van de moderne Rubensvrouw.

Actrice Kate Winslet doet het goed in de klassieke variant. Maar zelfs zij moet vechten tegen art directors die ongevraagd haar vormen aanpassen aan de vorm van de cover. Een A 4 formaat leent zich nu eenmaal beter voor langere benen en slankere peervormen dan een, hoe gracieus ook afgedekte Rubensrollade.

Zelfbeschikkingsrecht over je eigen geportretteerde beeld is blijkbaar nog steeds geen recht. Geen art director die je voor de rechter kan slepen omdat je rondingen ongevraagd in mindering zijn gebracht.

Dus wat is nu precies IN? Of terug van weggeweest? Is een vrouw die zich niet langer dunhongert in? Of de vrouw die zich niet laat photoshoppen? Wat is de trend? En waar zijn de paskamers en waar ik deze trend kan consumeren? Wie kapitaliseert deze rage? Doen de paspoppen in de vitrines van de Bijenkorf ook mee? En is er eindelijk ook mode (dat wil zeggen: geen confectie) bedoeld voor maat 48 en meer? Gaat de Bergmankliniek de Rubenslook in hun brochure opnemen? Gaat Sonja Bakker failliet? Verplettert de moderne Rubensvrouw met haar bacchanale rondingen de ouderwetse gratenbaal? Als de wens van de gedachte een moeder was, dan misschien wel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden