Leugen en bedrog

Het leek een enorme ontploffing; Amerikaanse sportlieden die gepakt waren en niet gestraft. De coming out van het gefrustreerde voormalig lid van het Amerikaans olympisch comité (USOC) Wade Exum was opvallend, maar leek voor insiders meer op een oprisping. Als een boertje van een kind dat zijn zin niet gekregen had.

Natuurlijk is het stuitend te lezen dat er binnen de Amerikaanse olympische wereld willens en wetens resultaten van dopingtests werden weggemoffeld en dat de betrokken sportlieden vrijuit gingen en ook nog konden oogsten op de berg Olympus, maar wie kijkt hier nog van op?

In het land van de onbegrensde mogelijkheden werd om het hardst geroepen toen de DDR-praktijken inzake gedrogeerde sportlieden bekend werden. Men riep schande en eiste het teruggeven van medailles en het in eer herstellen van eerder gedupeerde sporters, maar wat roept men nu? Natuurlijk komt er een hele reeks ontkenningen. Geen enkele sporter zal toegeven ooit maar iets verbodens te hebben gedaan. Dat is niet typisch Amerikaans, dat doet iedereen.

Op het eerste gezicht is er weinig verschil tussen DDR- en USA-bestuurders; in beide gevallen wilde men sportieve roem ten koste van alles. De DDR-machine kreeg de Zwarte Piet toegespeeld; hier ging het om vuige, geniepige, doortrapte en van een walgelijk politiek standpunt uitgaande machtswellustelingen, die arme kinderen onder de doping stopten ter meerdere glorie van een politiek gedachtengoed.

En wat deden ze in de VS? Precies hetzelfde, met dat verschil dat het geen van boven opgelegde, centraal geleide dopingpolitiek betrof, maar dat het verduisteren van verboden acties van enkelingen betrof.

De onbegrensde mogelijkheden bleven intact, het credo dat de Amerikaanse sporter the land of the free and the home of the brave vertegenwoordigde en dat hij of zij trachtte de beste te zijn in zijn of haar sport, werd overdekt met een consequente leugen van bovenaf. Dat was al een beetje bekend, nu ligt het probleem open op straat. Verbaast het? Nee, het is een bevestiging van gedachten die al jaren rondwaren.

Over dopinggebruik verbaas ik me in het geheel niet meer. Als je dan zo'n lijstje van namen ziet en je pikt er enkele uit van min of meer bekende sporters, dan trekt dat heel even een rimpeling door je ziel. Carl Lewis? Niet verbazend toch? Die andere hardlopers? Schouderophalen voldoet. Mary Joe Fernandez? Ach gut, dacht ik, en herinnerde me de snoezige paardenstaart en haar altijd door en door bezwete hemmetjes. Pseudo-efedrine. Alexi Lallas? Die leuke voetballer die een heel aardig cd-tje maakte en ons verraste met die sik onder die rode kop... Nee, het verbaast niet meer, het is niet meer dan een windvlaag die even langs komt.

Dat mannen en vrouwen van eer en geweten aan de haal gingen met afspraken en regels... Ook dat zit in de mens. De mens doet er veel, zo niet alles voor om de beste te willen zijn. De mens blijkt dus ook in staat om te verdonkeremanen, om te bedriegen en te liegen. Ter meerdere glorie van het vaderland dus.

Zie ze daar staan; de hand op het hart, de blik op de vlag gericht, de medaille als bewijs van goed gedrag. Sportbestuurders vieren mee met winnaars. Ze zijn onderdeel geworden van het systeem. Dat systeem gaat over grenzen heen en let niet op politieke denkbeelden. Er telt maar één ding: winnen tegen iedere prijs. Daartoe liegen en bedriegen we en soms borrelen die verhalen op en soms maken we ons heel even boos. Dan wordt het weer rustig...

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden