'Les enfants terribles' van Philip Glass mierzoet

Herhaling: morgenavond.

KEES POLLING

Waarschijnlijk is het maar kort stil geweest en heb ik niets gemist. Tien seconden kunnen immers soms aanvoelen als een eeuwigheid. En misschien waren het er maar vijf. Of minder. Mijn partner vertelde later helemaal geen plotselinge pauze te hebben ervaren.

Niet alleen die pauze duurde lang, de 95 minuten van 'Les enfants terribles' ervoer ik als een eeuwigheid. Er leek maar geen eind aan te komen. Het frappante was dat de praktisch gevulde zaal het spektakel heel anders beleefde. Van een staande ovatie was nog net geen sprake, maar warm klonk het applaus beslist.

'Les enfants terribles' is het derde deel van de trilogie die Glass creëerde rond werk van de Franse voorhoedekunstenaar Jean Cocteau. In het eerste deel, 'Orphee', gebruikte de Newyorker het scenario van de gelijknamige film uit 1950 als uitgangspunt voor het libretto van een kameropera. In het tweede deel, 'La belle et la bête', dat twee jaar geleden te zien was in het Muziektheater, toonde hij daadwerkelijk Cocteau's film uit 1945. De filmdialogen werden gezongen door vier zangers. Voor het afsluitende deel, dat Glass baseerde op Cocteau's roman 'Les enfants terribles' uit 1929, werkte de componist samen met choreografe Susan Marshall.

In het programmaboekje schrijft Glass: “Net als de andere stukken drukt het ('Les enfants terribles', red.) Cocteau's geloof uit in de kracht van de verbeelding om de gewone wereld in een magische wereld om te vormen. Maar in tegenstelling tot de twee vorige werken, waarin die transformatie leidt tot liefde en transcendentie, leidt het in 'Les enfants terribles' tot een narcistische wereld en uiteindelijk tot de dood.”

Dat klinkt goed, maar in de praktijk leidt het verhaal tot weinig aantrekkelijke beelden. De zes dansers deden hun best iets bijzonders te maken van Marshalls saaie choreografie. De door haar bedachte bewegingen zijn net zo poezelig als Glass' muziek. Wel is het aardig om de lotgevallen van de twee hoofdrolspelers (de tenor Philip Cutlip als 'Paul' en de sopraan Christine Arand als zijn zus 'Lise') te verdubbelen en verdrievoudigen, en om de vocalisten een daadwerkelijke rol in de dans te laten spelen. Maar werkelijk interessant wordt dans pas als de bewegingen dat ook zijn. En dat was zelden het geval.

In de muziek spelen de zangers een verdiende hoofdrol. Zeker Valerie Komar als 'Agathe', de concurrente van 'Lise', imponeert met een krachtige sopraan. Had Glass maar boeiende partijen voor ze geschreven - nu leken ze allemaal op elkaar.

Nee, de tijd dat Glass indrukwekkende muziek schreef, ligt ver achter hem. Strikt minimaal in de zin van repetitief is zijn muziek allang niet meer, maar ik hoor liever de krachtige herhalende lijnen van 'oude' werken als 'Einstein on the beach' en 'Satyagraha'. Daarin gebeurt tenminste wat. Als luisteraar zit je op het puntje van je stoel. Tijd om in te dutten is er niet, al duren die opera's een paar uur. Vergeleken met die enerverende, originele klanken is de muziek voor 'Les enfants terribles' mierzoet en slaapverwekkend. Daaraan verandert het enthousiasme van een zaal vol devote Glass-aanhangers niets.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden