Len Munnik gaat liever met de floret te werk dan met desabel.

Paradiso, heet het getekende scheppingsverhaal dat volgendemaand van de hand van Len Munnik verschijnt. Op de achterflapstaat de teneur van de zeer vrij naar het bijbelboek Genesisgemaakte strip: We leven in het Paradijs. En iedereen mag kiezentussen goed en kwaad. Maakt u dezelfde keuze als Adam en Eva? Ervalt geen woord in de strip, maar de verleidingen die desprekende slang het eerste mensenpaar voorschotelt zijn vooriedereen herkenbaar.

,,We wonen hier op een ongelofelijk lekker plekje; datparadijselijke gevoel speelde mee bij het bedenken van de strip“,zegt Munnik. Maar de keerzijde van de medaille is dat niet vervan hun idyllische plekje de hogesnelheidslijn gaat lopen.,,Drieduizend bomen zijn ervoor gekapt. Die lijn heeft zoveelgekost en wie gaat haaar gebruiken? De vooruitgang heeft ookkwalijke kanten.“ En om terug te keren bij Paradiso: ,,Er zitnatuurlijk een moraal aan het verhaal. Ik blijf gereformeerd.Rentmeesterschap, hè. Wouter Bos weet die afkomst ook nog zogoed te gebruiken bij zijn argumentatie. Zoals laatst toen hetover de kerncentrales ging.“

Goed en kwaad vormen ook het fundament onder de tekeningen,die Munnik dezer dagen al weer 25 jaar in een vast patroon maaktvoor Trouw. Eerst dagelijks linksonderin op pagina 3, daarna opdezelfde plek op de voorpagina en sinds 1996 op de Podiumpagina,in wisseldienst met Tom Janssen en Berend Vonk.

De band met Trouw , die hij van huis uit heeft meegekregen, is hecht en verdroeg dat hij tien jaar geleden van de voorpaginanaar het hart van de krant verhuisde. In een gesprek schetste hijtoen het beeld van de tekenaar die 'als een gebruiksartikel wordtopgepakt en verplaatst'.

Kleine dingetjes van lijdelijk verzet, noemt hij deactiviteiten waarmee hij sinds het eind van de jaren zestig drukis. Rentmeesterschap, die oercalvinistische bijbelse notie datje verantwoordelijkheid draagt voor de wereld in het groot en hetklein, milieu, kernbewapening. ,,Ik ben nog steeds bezig voornon-profit organisaties en actiegroepen.“ Een vredeskrant vandecember vorig jaar levert het bewijs. Op de tekening van 'Len' - zijn signatuur - brengt een hond een engel met een bazuin opdie een jager zojuist uit de lucht heeft geschoten. Er kringeltnog rook uit de loop.

Van de Dierenbescherming tot Wakker Dier, van de Triodosbanktot Opzij, van de NCRV Gids tot de FNV, in een breed spectrum vande (dikwijls) progressieve kant van de samenleving zijn depennenprikken van Munnik te voelen. Al geruime tijd tekent hijook voor Spanning, het blad van de Socialistische Partij. ,,Ikheb het lang afgehouden, omdat ik ook voor de PvdA en GroenLinksheb getekend. Regelmatig maak ik wat bij een bepaald onderwerp.Ze geven me de vrije hand. En het is een prettige partij.“

Als geboren en getogen Vlaardinger kent hij de SP'ers, wantin Oss en de Rijnmond liggen de wortels van de partij. Metglimmende ogen vertelt Len Munnik: ,,We hebben samen actiegevoerd tegen de stort van chemisch afval in hetLickebaertgebied. Dat was zo'n mooie actie, de tranen springenin je ogen. Iedereen deed mee, van SP tot SGP, prachtig. Wehebben toen duizenden bomen geplant. 'Groeiend verzet' heettehet.“

Landelijke bekendheid kreeg het logo dat hij tekende voor devredesbeweging: een groepje mensen dat een kernbom wegdraagt. Debutton die van dat tafereeltje is gemaakt is de hele wereld overgegaan. ,,Ik doe dat nog steeds. Al jaren maak ik het affichevoor de vredesweek. We gingen naar de basis Woensdrecht. Met zo'nbeetje de hele kerk. We oefenden de spreekkoren ook in hetkerkgebouw.“

Het is een thematiek, die wel eens wat naar de achtergrondverdwijnt, maar nooit weg is, meent Munnik. ,,De mensen denken:de kernwapens zijn nu de wereld wel uit. Maar, er wordt nogsteeds gelobbyd. Net hebben we nog weer een kruisrakettendebatin de Tweede Kamer gehad. Bij het IKV houden ze zich nu meerbezig met de problemen van integratie en dialoog. Nee, dat vindik niet jammer. Het debat blijft toch wel doorgaan.“

Hij vindt zijn stijl in de loop der jaren flink veranderd.,,Leg die van toen maar eens naast die van nu. Die ouwe wil ikniet eens meer zien. Als je dag in dag uit bezig bent wordt jepen vloeiender. Het is een continue proces, een leerproces. Somswil men een tekening van een jaar geleden gebruiken. Die wil ikdan wel eerst even overdoen.“

Op de tekening voor Trouw loopt hij de hele dag te broeden.,,Ik kijk naar die van Tom Janssen, die er die ochtend in heeftgestaan. Dat onderwerp valt meestal af, tenzij ik iets heelanders weet te tekenen. Ik probeer het belangrijkste onderwerpvan de dag te nemen. Dan hoef je minder elementen aan te dragen,niet de hele situatie uit te leggen. Zo'n kerel met eenkromzwaard die het bovenste deel van een tekenpen afhakt (Trouw,4 februari), dat koppel je meteen.“

,,Ooit heb ik gezegd dat ik liever met de floret te werk gadan met de sabel“, stelt hij naar aanleiding van de zaak van deDeense spotprenten. ,,Als je zoals Theo van Gogh provoceert danwerkt het niet. Zo sluiten de mensen zich voor je af. Je bent dangeen partij meer. Liever ga ik een kwestie te lijf metprikkelende argumenten. Ik ken de mensen die Trouw lezen, dat isde doelgroep die ik wil bereiken. Begrepen worden, dat isbelangrijk. Als iemand me belt en zegt: ik snap geen moer van jetekening dan heb ik mijn werk niet goed gedaan.“

Bij een eerder gesprek met Trouw heeft hij het al eensaangekaart en hij begint er nu weer over: kleur of zwart-wit.Wie de tekeningen van Len in Trouw kent weet dat ze altijd inzwart-wit worden afgedrukt. Behalve één keer. Toen mocht hijoranje gebruiken in een tekening met de koningin. ,,Kleur heeftsoms een functie, dan kun je weer andere elementen in je tekeningbrengen. Ik zou graag de vrijheid hebben om kleur te gebruiken.Het kan nuttig zijn.“ Kleur zit er in elk geval genoeg in zijnjongste kinderboek, waarvan Johan de Koning de tekst heeftgeschreven en Len de illustraties heeft verzorgd: De Rode Auto.Over een jongetje dat graag wil dat zijn vader, inderdaad, eennieuwe rode auto aanschaft. ,,Ik hou erg van kinderboeken. Ik zouer wel meer willen maken. Voorlopig ga ik me, iets heel anders,bezighouden met een boekje over seksuele intimidatie. Mijndochter heeft het verhaal gemaakt, ik de tekeningen. In geel enbruin. Bij een boek gaat het erom zo mooi mogelijk te tekenen.Je moet het verhaal beeldend maken. Maar, voegt hij er haastigaan toe: ,,Ik zou het dagelijkse tekenen niet willen missen.“

Wat hem na al die jaren tekenen nog steeds het meeste na aanhet hart ligt? ,,De vredesproblematiek. Die omsluit zoveel.Begrip voor elkaar, respect voor elkaar. Iedereen te eten geven.En niet eerst ik.“

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden