Lekkere fabriekskoekjes kopen

Het kan wél: grootschalig voor supermarkten produceren met enkel natuurlijke ingrediënten. Ze doen het bij de Vlaamse koekjesbakker Jules Destrooper.

TEKST KARIN LUITEN

Als een sierlijk ballet dalen zigzaglijntjes witte chocolade neer op rustiek-ribbelige bruine chocoladekoekjes die eindeloos voortmarcheren op een hemelsblauwe loopband. Moderne kunst om uren naar te kijken. En dan heet hij ook nog de Virtuoso, dit gechocolateerde kaneelkoekje. Ruim honderd meter eerder begon de koekreis. Eerst deeg kneden in een metershoge mengkom, dan gaat het 'deegtapijt' via de loopband omhoog, wordt in lange repen gesneden en daarna via een soort guillotine in stukjes. Nu zijn de koekjes klaar om de oven in te gaan. Geen gewone oven, maar een tunnel van tientallen meters lang waar de koekjes blakend goudbruin weer uit opduiken. Dan nadert een waterval van melkchocolade. Tientallen meters verder komen de koekjes opgedroogd weer tevoorschijn voor de finishing touch in de vorm van die witte streepjes. Na wederom wat droogmeters breekt het finale spektakelstuk aan als zwierige robotarmen met zuignapjes de koekjes één voor één optillen en in doosjes deponeren. Voilà, zo bakken ze koekjes in de Belgische fabriek van Jules Destrooper.

Er gaat niets boven de geur, smaak en kraak van zelfgebakken koekjes. Toch lijkt dat een bijkans uitgestorven activiteit, als je de supermarktschappen ziet, beladen met kant-en-klare koekjes en biscuitjes. Industrieel vervaardigd, ook al vliegen termen als 'ambachtelijk' en 'oud-Hollands' (of nog liever: 'Oud-Hollandsch') je om de oren. Veelal bereid met 'ambachtelijk vakmanschap', bereid 'naar grootmoeders recept'. Alle mooie woorden ten spijt heeft de gemiddelde koekjesfabrikant al lang zijn toevlucht gezocht tot bakvreemde, maar goedkopere grondstoffen waarvan mijn oma nog nimmer had gehoord, zoals palmvet, lupinemeel, glucosestroop, cacaofantasie, maltodextrine, aroma en rodeschildluizenkleurstof. De zoektocht naar echt lekkere winkelkoekjes die de vergelijking met huisvlijt aankunnen, leidde naar de zuiderburen. Bij Jules Destrooper bakken ze weliswaar 2,5 miljoen koekjes per dag, maar toch houden ze nog altijd vast aan gewone huis-tuin-en-keukeningrediënten. Bloem, suiker, verse eieren en echte boter, zonder enige geur-, kleur- of smaakstoffen. Ze zijn er zelf apetrots op, in het West-Vlaamse dorpje Lo. Hier, vlakbij de Franse grens, ontwikkelde de koloniale handelaar en koekjesliefhebber Jules Destrooper in 1886 zijn amandelbrood, een soort flinterdun speculaasje. Een paar jaar later gevolgd door de natuurboterwafel, een knapperig plat ovalen wafeltje gebaseerd op de wafels die in die tijd overal in West-Vlaanderen thuis werden gebakken.

Deze twee creaties vormden het begin van een biscuiterie-imperium dat nu al ruim 125 jaar voortduurt. De statiegeldblikken met papieren wikkel zijn vervangen door geavanceerde vershoudverpakkingen, maar wel nog altijd karakteristiek wit met blauwe letters. "Juist als je geen conserveringsmiddelen gebruikt, is de verpakking belangrijk", vertelt achterkleinzoon Peter Destrooper, die nu samen met zijn broer Patriek het familiebedrijf runt. Die geur! Overal ruikt het naar boter, niet alleen in de fabriek, zelfs in de vergaderkamer. De twee oerkoekjes uit het assortiment hebben intussen volop nakomelingen gekregen, waaronder Parijse wafels, kletskoppen, appelkoekjes, gemberkoekjes, flinterdunne cashew-sinaasappelkoekjes, diverse chocoladekoekjes en florentines. Twee derde verdwijnt naar het buitenland, waaronder buurland Nederland, hoewel bij ons lang niet alle smaken te koop zijn - een distributeurskwestie. Ook naar de speculoospasta en het koekjesroomijs is het hier vruchteloos zoeken - producten die zijn ontstaan als praktische oplossing voor alle gebroken koekjes. Want weggooien, daar houden ze hier niet van. Kwaliteit, authenticiteit, eerlijkheid, duurzaamheid, het kan dus best in het groot. Is het dan geen keiharde business? "Ach", zegt Peter Destrooper, "sommige koekjes lopen minder, maar dan vinden we het jammer om ze uit het assortiment te halen." Dat geldt gelukkig niet voor de Virtuoso. "Mijn eigen vinding", zegt hij trots. En hij neemt er nog eentje.

undefined

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden