'Lekker ontspannen', maar sfeerloos sprinttoernooi

Zelfs bij de titelkandidaten wekten de NK sprint aanvankelijk geen euforische gevoelens op. Kampioene Annette Gerritsen gaf de thuisblijvers groot gelijk.

Er was een tijd dat Nederlandse kampioenschappen sprint ertoe deden. Er was zelfs een tijd dat langebaanschaatsen een wintersport was.

Dat is allemaal verleden tijd, slechts romantici mijmeren nog over grote kampioenen die de meest barre weersomstandigheden trotseerden. En die trots waren op een nationale titel. Zeker nu Olympische Spelen een zwaar stempel drukken op de hedendaagse profsport, is een Nederlandse sprinttitel van ondergeschikt belang.

Het vorige jaar werd op schaatsgebied afgesloten met het olympisch kwalificatietoernooi (OKT). Anderhalve week later zijn de fysieke en mentale inspanningen nog voelbaar.

De hoofdpersonen die zich plaatsten voor de Spelen zijn, zo ze al meedoen, blij met de NK sprint omdat daar ’lekker ontspannen’ kan worden gereden. En zij die in de tombola van olympische tickets misgegrepen hadden, zien in het evenement een mogelijkheid zich te plaatsen voor de WK sprint. Al wordt zelfs dat toernooi in een olympisch jaar als niet meer dan een troostprijs gezien.

Alle Nederlandse olympische afgevaardigden kondigden bij voorbaat aan deze week niet voor de mondiale sprinttitel af te reizen naar Japan. Ook wereldkampioen Shani Davis blijft thuis. Voor Beorn Nijenhuis (in Groningen derde) en Sanne van der Star (vierde), de olympische afvallers, is het echter dé mogelijkheid nog iets van het seizoen te maken.

Stefan Groothuis prolongeerde in Groningen zijn Nederlandse titel met twee 1000 meters van hoog niveau. Dat gaf hem in zijn laatste officiële wedstrijd vóór de Spelen veel vertrouwen. Het was bovendien zijn derde sprinttitel en daarom ’speciaal’. Groothuis presteerde met heel wat minder spanning in zijn lijf dan anderhalve week eerder. Hij had zich met oud en nieuw „even laten gaan door er een fles champagne in te gooien”. Zijn oordeel over de NK sprint: „Het is een leuke wedstrijd, maar je leeft er van niet echt naar toe. De knop moest hier om, ik moest me echt even op spanning zetten.”

Bij de vrouwen begonnen ploeggenoten Annette Gerritsen en Margot Boer aan hun titanenstrijd met het idee dat zonder stress en spanning een goede wedstrijd kon worden gereden. Dat Boer een titel had te verdedigen, zei haar niets („Het gaat eigenlijk nergens om”). Net zo min als sprintdiva Gerritsen zich druk maakte om het feit dat ze nog nooit Nederlands sprintkampioen was geweest.

De afgelopen jaren braken een valpartij en diskwalificatie Gerritsen op. Vrijdag ging ze op de training onderuit. „Ik heb op de NK alles meegemaakt, nu is het welletjes”, zei ze na haar geslaagde missie, die haar uiteindelijk toch zeer blij stemde.

„Het OKT was niet alleen zwaar voor het lichaam, maar ook mentaal”, aldus Gerritsen zaterdag. „Dan is het lekker om hier een goede wedstrijd te rijden waar niets van afhangt. Dat is ideaal om verder te bouwen aan de perfecte race, iets waarnaar je altijd blijft streven. Wat dat betreft is dit een veredelde trainingswedstrijd.”

Bovendien was het winterse weer in Groningen een dissonant bij wat toch ooit een winterevenement was. Of eigenlijk betrof het de accommodatie waar werd geschaatst, Kardinge. Goed, er zit een dak boven de baan. Maar de wanden zijn niet helemaal gesloten, zodat wind, vochtigheid (stuifsneeuw) en temperatuur vrij spel hebben. Het vroor niet eens, maar de hoofdrolspelers troffen maatregelen (extra kleding) die zij niet meer gewend zijn.

De trainingen een dag voor het toernooi waren het ergst. Bij -8 werden vele lagen kleding gedragen en dat belemmerde de techniek. Zoiets had Gerritsen, een medaillekandidaat in Vancouver, zelden meegemaakt. Om precies te zijn twee keer, tijdens een WK junioren en twee jaar geleden tijdens een World Cup op de buitenbaan van Inzell. Topschaatsen is nu eenmaal een binnensport geworden voor fijngevoelige stylisten.

Zaterdag was het nul graden, gisteren daar zelfs boven, maar voor de sterren van de langebaan blijft dat ijzig koud. En zij gruwen van het zware werkijs. Boer: „Het is trager, elke fout die je maakt kost veel snelheid, terwijl je op snel ijs in Thialf blijft doorglijden.”

Het evenement voltrok zich in een sfeerloze ambiance, met amper een paar honderd kleumende toeschouwers op de tribune. Terwijl sprinttoernooien toch het neusje van de zalm zijn. Hoezo Nederland helemaal schaatsgek?

Gerritsen kan het de mensen niet kwalijk nemen. „Als ik supporter was geweest, had ik het wel geweten. Laten we eerlijk zijn, de wegen zijn slecht, het is hier ijskoud en er is ook nog eens een EK op de televisie. Ik zou ook thuis zijn gebleven.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden