Lekker gras

Bij 'Andere Tijden' wisten ze 't precies te traceren. '15 juni 1974, vier uur 's middags: de geboorte van het Oranjegevoel'. Precies op dat tijdstip vond in Hannover de aftrap plaats van de eerste wedstrijd die Nederland speelde bij het wereldkampioenschap voetbal in West-Duitsland.

Het was een overbodige aflevering van 'Andere Tijden', want die tijden van toen zijn nog steeds de onze. De pijn van de verloren WKfinale van 1974 gaat nooit meer weg, al wint Oranje nog zo vaak van de Duitsers. Gelukkig werd die pijn niet nodeloos nog eens ingewreven - vanaf het moment dat Neeskens uit de penalty scoorde, werd vrolijk doorgeschakeld naar een stralende Rinus Michels op de schouders van enkele hossende fans en vervolgens naar een feestelijk Leidseplein en een dansende Den Uyl. Alsof die twee Duitse doelpunten nooit waren gescoord.

Als troost liet ik de videorecorder nog een tiental keren de versnelling herhalen die Cruijff had ingezet voordat hij door Hoeness werd gevloerd. Het hielp weinig.

Eddy Poelman en Kees Jansma mochten nog een paar herinneringen ophalen, maar 1974 is al zo vaak bekeken en besproken dat er geen eer meer aan te behalen valt. De wedstrijd is ongeveer even legendarisch als de moord op Kennedy en evenzeer met televisiebeelden verbonden als met de vraag: 'Weet je nog waar je was toen...' Ja. Ik zat op een camping in Joegoslavië tussen louter Duitsers.

'Andere Tijden' werd gevolgd door een aflevering van 'Keuringsdienst van waarden' - het leukste consumentenprogramma op de buis, omdat ze de etiketten en reclamefolders zo letterlijk nemen. Dan kom je dus tot vragen als: ,,Wat betekent lekker gras voor ons Greenfields-vlees?” Want het ging dit keer over de biefstuk en waarom die bijna altijd mislukt. ,,U bent de eerste die klachten heeft over onze biefstuk”, zegt een vleesleverancier afgemeten aan de telefoon. ,,Hij is taai, zegt u, maar hoe lang braadt u hem dan?”

Het ligt kennelijk altijd aan de bakker, al is een andere woordvoerder in zijn antwoord heel eerlijk: ,,Bij mij mislukt ie ook altijd.”

Tja, ze doen niet aan heel grote levensvragen, maar de vraag wat een goeie biefstuk is kan een mens aardig bezighouden. Dus gaat de ene verslaggever bij een kolossale slachtfabriek in Wales kijken (waar ze voor de wachtende runderen klassieke muzak draaien om zwarte stressvlekken in het vlees te voorkomen) en gaat de andere verslaggever her en der biefstukken kopen om ze door een topslager en een topkok te laten keuren en bakken.

En dan blijkt niet iedere biefstuk ook een biefstuk te zijn. Biefstuk, zo leer ik, moet liefst zes weken oud zijn om op smaak te komen en dan is het licht onthutsend om zo'n aardige dame achter de vleesvitrine te horen beweren dat het 'zo vers mogelijk' de pan in moet. Voor de volgende keer bij deze de aanwijzing van de topkok: een halve minuut à 45 seconden per kant in hete boter dichtschroeien en dan nog gedurende twee à drie minuten de oven in (op 160 graden).

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden