Leblanc troeft Italianen af Vrouw Maria is sleutel achter succes Fransman

AGRIGENTO - Wat vrouwen achter de schermen van het peloton zoal teweeg kunnen brengen. Steven Rooks, die afstapt omdat de recente echtscheiding te veel door zijn hoofd speelde. Gianni Bugno wiens dopinggeval in de Italiaanse pers onmiddellijk in verband werd gebracht met het feit dat zijn vrouw hem heeft verlaten. En Luc Leblanc die wereldkampioen wielrennen werd dankzij zijn geliefde. Want die heeft er voor gezorgd dat de Fransman nog steeds fietst.

JOHAN WOLDENDORP

Om de opsomming meteen compleet te maken: de Gazzetta dello Sport kon het in zijn zaterdageditie niet laten: de verloofde van de uitgetreden drager van de regenboogtrui, Lance Armstrong, werd puur op zijn Italiaans omschreven als la bellissima olandesa Danielle Overgaag. Vertaling overbodig. Voor Luc Leblanc zijn echtelijke ontrouw en vleselijke genoegens fenomenen van een geheel andere wereld. De eerste Franse wereldkampioen sinds Bernard Hinault (1980), die in een boeiende finale de belangrijkste genomineerde Claudio Chiappucci achter zich liet, heeft daarvoor in zijn leven te veel tegenslag gekend. Dat begon eigenlijk in juni 1978, toen de 11-jarige Luc met zijn drie jaar jongere broertje Gilles in hun woonplaats Nieul (bij Limoges) het jaarlijkse feest van Saint-Jean vierden. Een dronken automobilist schepte de beide kinderen. Gilles was op slag dood, Luc werd buiten bewustzijn naar het ziekenhuis vervoerd, waaruit hij pas na een half jaar werd ontslagen.

Leblanc nam zich sindsdien voor zijn leven in dienst van de mensheid te stellen. Zijn jongensdroom riep hem tot het priesterambt. Toen hij als 17-jarige jongen echter een jeugdkoers won, slopen de twijfels in zijn lichaam. De ambitie tot een groot coureur uit te groeien, won het van een toekomst waarin de religie centraal stond.

Maar ook als wielrenner werd Leblanc, geheel parallel aan de bergen en dalen waarover zijn carrière zich bewoog, verscheurd door prangende vraagtekens. In 1991 maakte hij naam als Tourrenner door vijfde in het eindklassement te worden. Prestatief gezien was '92 zijn topjaar met de eindzege in de MidiLibre en het Franse kampioenschap. Het seizoen erop volgde een ernstige terugslag. Een conflict met zijn ploegleider Cyrille Guimard hield hem buiten de Tourequipe. Guimard selecteert slechts renners die hem trouw blijven; Leblanc zag bij de Breton geen sportieve toekomst meer en kondigde aan te zullen vertrekken. Bij het allegaartje dat Festina heet, deinde Leblanc deze zomer mee op de golven van een plotseling goed georganiseerde ploeg. Indurain stemde er hoogstpersoonlijk mee in dat hij de vorige maand de Touretappe naar Hautacam (Pyreneeën) won. In de klimtijdrit naar Avoriaz viel de coureur uit de Limousin, die in '91 nog een dag in het geel reed, net buiten het podium in Parijs. Maar met zijn vierde plaats gaf Leblanc, die eerder dit jaar in de Vuelta de bergprijs tot de zijne maakte, alsook Virenque (vijfde in de Tour, gisteren derde), het zieltogende Franse wielrennen een opmerkelijke facelift.

In het wielrennen kan talent lang onder een ondoordringbaar dek van pech en teleurstellende prestaties blijven liggen. Nog niet zo lang geleden de risée van het peloton - Tourdirecteur Leblanc haalde mede om die reden Tour-onwaardige Franse ploegen in zijn ronde - stapelen de 'haantjes' nu het ene succes op het andere. Rond Agrigento was zowaar sprake van een Italiaans en een Frans blok in de wedstrijd. Na een tam begin bracht een kopgroep van 23 man leven in de koers. Een ontsnapping van Sörensen, Cassani, Breukink en Virenque vormde de inleiding tot de finale. Leblanc, Ghirotto en Sörensen leken later de titeldans te leiden, maar uiteindelijk probeerden de Azzurri hun kopman Chiappucci in stelling te brengen. Breukink ging daar eveneens vanuit en rekende als zovelen mis. Leblanc 'mocht' ontsnappen, Chiappucci moest zich tevreden stellen met zilver. Achter Virenque werd Ghirotto vierde. Het Franse blok had het spel iets slimmer gespeeld dan het Italiaanse.

Het was een afloop vervuld van emoties voor de net 28-jarige Leblanc. Vooraf had hij bij zijn bondscoach Bernard Thévenet om vertrouwen gevraagd. Hij was weliswaar afgestapt in de laatste selectiewedstrijd in Plouay, maar meende dat hij zijn talenten dit seizoen al opzichtig genoeg had geëtaleerd. “Ik ben bezig aan mijn beste seizoen. In alle opzichten. Ik zit heerlijk in mijn vel. Ik heb tot nu toe al 45 koersdagen meer achter de rug dan vorig jaar bij Guimard. In de winter was ik door een knie-operatie uitgeschakeld, maar ondanks een fikse trainingsachterstand werd ik conditioneel al snel sterker dan ooit tevoren.”

Alles, maar dan ook alles, benadrukt hij, is te danken aan de vrouw die sinds twee jaar dominant in zijn leven aanwezig is: Maria. “Ik heb vorig jaar maanden rondgelopen met het gevoel dat het geen zin had nog langer beroepswielrenner te blijven. Maria heeft mij op de fiets gehouden. Ze kent me sinds 1992. Ze had tot de Tour van dit jaar nog nooit een mooi moment met mij als coureur meegemaakt. Ze wilde daarom niet dat mijn loopbaan in armoe zou sterven. Dat heeft mij sterk gemaakt. Zo tobde ik altijd met mijn linkerbeen, dat korter is dan het rechter. Nu ik mentaal sterk ben, speelt dat niet meer. De koersen en het leven geven mij karakter.”

Om Maria verruilt Leblanc met ingang van het nieuwe seizoen Festina voor de nieuwe Franse ploeg Le Groupement. De ambitieuze formatie onder leiding van manager Guy Mollet en ploegleider Patrick Valcke (lange tijd de mecanicien en goeroe van Stephen Roche) beschikt over een budget van negen miljoen gulden en, dus een heuse wereldkampioen. “Ik vertrek bij Festina, omdat ik aan mijn familie moet denken. Mijn vrouw mag later niets te kort komen,” beargumenteert Luc Leblanc zijn besluit een lucratief driejarig contract bij de nieuwkomer in het peloton te tekenen.

Vrouwen. Het is een voor de hand liggende woordspeling, maar Gianni Bugno kwam er lelijk van op de koffie. Tijdens de Giro d'Italia onthulden enkele Italiaanse kranten dat de wereldkampioen van 1991 en '92 de liefde met een kamermeisje had bedreven. Het leidde uiteindelijk tot een echtscheiding. En dat, zo stelden ongeveer dezelfde bladen vast, heeft een oorzakelijk verband met de dopingzaak die het einde van Bugno's carrière dreigt te bespoedigen. Na afloop van de 'Coppa Agostoni' werden sporen van caféine in zijn urine aangetroffen: 16,8 microgram per milliliter, waar de UCI (en het IOC) de limiet op 12 heeft gesteld. Caféine is een verboden stimulerend middel geworden sinds op de Olympische Winterspelen van Lake Placid (1980) bij Amerikaanse sporters 150 maal de normale dosis werd waargenomen. De Italiaanse pers had het het afgelopen weekeinde te doen met de arme Bugno, die krachtens de wetgeving in zijn land een schorsing van twee jaar riskeert. Zover zal het ongetwijfeld niet komen. Als (toneel)schrijvers als Pirandello, Goethe, Guy de Maupassant en Dumas zich mochten laten inspireren door sloten koffie, waarom moet het barbertje Bugno dan hangen? zo luidt één van de redeneringen. Trouwens, bij de persconferentie van de squadra azzurri vrijdag, zaten de renners van bondscoach Martini met een tevreden gezicht achter de espresso.

- Pag 15: Inzet Breukink verdient respect

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden