Laten we vooral goed kijken en luisteren naar wat Armstrong zegt

Terwijl overal in de wielerwereld mensen met bezems, groene zeep en harde borstels rondlopen, is één mededeling van de Oprah-redactie goed voor een tsunami aan verhalen, ideeën, gevoelens, voorbeschouwingen, scheldpartijen, beschuldigingen en verbaasde blikken.

Ik weet niet hoe ik eruit zag toen ik gisteren de vraag van een journaliste (die keurig belde) beantwoordde. Ze vroeg: "Weet u wat de heer Armstrong gaat zeggen?" Mijn stomverbaasde antwoord luidde: "Nee, natuurlijk niet."

Het wordt druk volgende week in de wielerberichtgeving. Misschien dat de managers van renner Thomas Dekker nog verder rollebollen met de bondsdirecteur van de KNWU. Een mea-culpatrip van de renner is afgelast. De KNWU vindt de heidebrand onder de wielervoeten nog te warm. Diezelfde KNWU komt wel met verklaringen over renners en ex-renners die verklaringen hebben afgegeven over hun eventuele dopinggebruik in de (ver) achter ons liggende dagen, weken en jaren. Of Joop Zoetemelk ook nog opgevoerd zal worden?

Er is dus aan alle kanten reuring in de fietswereld. Juist op het moment dat alle professionele ploegen hun jaarpresentaties hebben gehouden en heel veel direct bij het wielrennen betrokkenen hardop hebben geroepen dat "de sport een tweede kans moet kunnen krijgen" stapt in Austin Armstrong in beeld.

Wat Thomas Dekker, de immer norse en nog steeds zwijgende Bjarne Riis, de grappige flapuit Jonathan Vaughters, de enigszins verbaasde Ierse journalist David Walsh, de leuk naïeve KNWU-voorzitter Marcel Wintels, de nagewezen Michael Boogerd, de door de Spaanse justitie aangeschreven renners en ex-renners in het grote en moeilijk te begrijpen steekspel rondom de malafide arts Fuentes, de licht op hol geslagen Tyler Hamilton en de nauwelijks op te sporen Floyd Landis ook zullen roepen en doen in de komende dagen; de focus van de wielerwereld ligt in Austin. Armstrong gaat dicteren, zoals hij altijd graag gedaan heeft.

Daar zal professional Oprah Winfrey voor de tweede maal in haar leven een sporticoon aan de tand voelen over mogelijk dopinggebruik. De eerste bij wie ze dat deed was, in 2009, Marion Jones, de hardloopster. Iedereen weet hoe het met Jones afliep, nauwelijks iemand weet nog hoe dat gesprek precies ging.

Feit was dat het de eerste maal was dat Jones in het openbaar sprak na haar zes maanden gevangenisverblijf. Ik heb grote delen van het gesprek toen gezien en het leek erop alsof Oprah, als een wijze dame, rond het schichtige wezentje tegenover haar rondhuppelde.

De kritiek in Amerika was toen niet van de lucht: Jones werd voor ziekelijke leugenaar uitgemaakt en Oprah kreeg heel wat te verduren, zelfs bittere rasgerelateerde, ordinaire opmerkingen moest ze in de sociale media doorstaan.

Natuurlijk is het makkelijk nu van afstand meningen te hebben over iets dat zich pas op 17 januari zal gaan afspelen. Velen hebben, zonder dat er een woord gesproken is, al hun fileermesjes gebruikt. Is het niet verstandiger af te wachten en te luisteren naar wat er gezegd zal worden en vooral ook naar de lichaamstaal van beiden te kijken?

Volgende week donderdagavond zullen heel wat mensen die in sport en wielrennen geïnteresseerd zijn proberen zo snel mogelijk beelden van deze Oprah Show te kunnen zien. Hoe zal Armstrong zich opstellen? Wij mogen slechts toekijken en dan, na het aanhoren van een gesprek van negentig minuten, mogen we een mening gaan vormen.

Negentig minuten is een enorme tijd, in negentig minuten kan veel gezegd, maar ook verzwegen worden, negentig minuten kan doodsaai, maar ook veel te kort zijn. Alles hangt af van wat Armstrong in zijn hoofd heeft dat hij aan de wereld kwijt wil. Daarop preluderen is aardig, maar het brengt je nergens. Afwachten is het beste. Afwachten, goed vertalen en vooral goed kijken.

Een Amerikaanse krantenkoppenmaker noemde Armstrong 'The Best of The Worst' (de beste van de slechtsten) en juist op de woorden van dat mens zitten we te wachten. Op woorden van een oplichter, een bedrieger en een leugenaar, een mens dat eerst, voordat hij ontmaskerd werd, een held voor velen was. Woorden die we graag willen horen en wegen.

Komt er een breed mea culpa? Hoe eerlijk is hij? Vertelt hij alles...ziet u, die gedachten alleen al brengen je gevoelens in een grotere versnelling. En dat moet dus juist niet. Afwachten, registreren, nadenken en waardig reageren, zoals mijn oude, wijze raadgever en baas Bob Spaak ons vroeger bij de NOS meegaf. En vooral geen mening klaar hebben voordat je weet waar het werkelijk over gaat.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden