Laten we ons niet blindstaren op Andrés Guardado

Het was weer een mooi resultaat van PSV in de Champions League, het gelijkspel tegen het stoere Atletico Madrid. De tinteling van de knock-outronde, na negen jaar eindelijk weer eens, had al bijna iets bedwelmends en als de spelers dan alles geven, en dat deden die van PSV, wat mogen we dan meer vragen? Niets natuurlijk.

Toch bekroop me na afloop een dubbel gevoel. Om me heen werd, licht extatisch zelfs, de indruk gewekt alsof PSV een strategisch meesterstuk had afgeleverd, aan de hand dan weer van de Mexicaanse middenvelder Andrés Guardado.

Dat die speler vooral door zijn Latijnse strijdbaarheid en zijn professionele instelling belangrijk is in Nederland, weten we nu allemaal wel. Het heeft best wel even geduurd, voordat we dat inzicht lieten doordringen. Zo graag geven we ons aan zijn type niet over, vooral natuurlijk omdat het type - zeg maar - nu juist toont waarin wij intrinsiek tekortkomen. Maar als we het dan doen, is het hek ook van de dam.

PSV-trainer Phillip Cocu werd uitgenodigd om het belang nog eens te schetsen van Guardado, het fenomeen dat geblesseerd was geweest en er toch meteen weer zó had gestaan. Cocu was uiteraard en met recht dik tevreden, maar in dezen trapte hij toch ook even subtiel op de rem. Hij had in het begin wat moeite om om te schakelen naar deze intensiteit, zoiets zei hij. Dat was een rake, professionele kanttekening. Guardado had zijn tweede bal al naar de verkeerde kleur geschoten.

Het kwam allemaal goed, maar om te zeggen dat hij alles woensdagavond aan een touwtje had, nee - en ballen naar de verkeerde kleur schieten, daar is hij vaker op te betrappen. Zeker in kleinere wedstrijden merkwaardig vaak, voor een speler althans die hij als controleur en routinier moet zijn, het slag waarvan in het hart van het veld boven alles zuinigheid aan de bal mag worden gevraagd.

Zoals aanvoerder Gabi van Atletico Madrid speelde, kalm en nauwgezet het spel verdelend en het ritme bepalend, dat is topvoetbal op het middenveld. We konden al weten dat Guardado - gaandeweg verhuurd door Valencia en ook bij Bayer Leverkusen geen vaste waarde - alleen voor ons goed kon zijn, en op zo'n avond wordt dat dan best krachtig bevestigd.

Voor het perspectief zij de achtste finale van het WK 2014 gememoreerd. Met Hector Herrera had Guardado het middenveld een uur lang in handen, ze speelden er Daley Blind en Georginio Wijnaldum weg. Oranje won. Zou dat een onverbiddelijke winnaar zijn overkomen, in die verhoudingen, tegen een bepaald niet grootse tegenstander? Zou die hebben toegestaan dat de tegenstander na al een vroege open kans er nog twee in het eerste half uur zou krijgen, zoals woensdag gebeurde?

Het is waar: op deze plaats is vaak gevraagd om spel naar de internationale wetten, en met de Nederlandse beperkingen van dien probeert eindelijk PSV daaraan zo goed mogelijk te voldoen. Dat is mooi, en dat mag worden geprezen. Maar op het gevaar van het belerende af: als we ons die stijl eigen willen maken of als we ons er op z'n minst enigszins in willen verbeteren, zijn we gebaat bij reële oordelen, met oog voor het wezenlijke - onszelf misleiden hebben in de hang naar de zogenaamd Hollandse stijl lang genoeg gedaan.

PSV heeft woensdag hard gewerkt, en dat is altijd goed. Coach Cocu wil wel eens een tactische foefje bedenken, maar daar was nu geen sprake van, niet althans van één dat werkte. Laten we het blijven zien zoals het was, en laten we ons niet blindstaren op Andrés Guardado - niet het minst om zelf ooit een betere versie van hem te kunnen voortbrengen, wat echt zo onmogelijk niet is.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden