LASTIGE VRAGEN (Neville Tranter)

Hoeveel arbeidskrachten behoren u toe?

Voelt u bloedverwantschap?

Ik heb geen kinderen. Dat komt vooral door mijn onregelmatige leven van veel reizen en rare werktijden. Dat ik als homofiel kinderen zou willen, daar valt tegenwoordig nog wel een mouw aan te passen. Maar nee, ik zal het leven niet doorgeven en dat mis ik heel erg.

Aan de andere kant: voor de poppen ben ik vader en moeder. Ik verwek ze in die zin dat ik ze bedenk, daarna baar ik ze door ze te maken uit schuimrubber, stoffen en soms hout. En het belangrijkste: op het podium breng ik ze tot leven. De poppen zijn een verlengstuk van mijn ziel.

En dan is er de toenadering tot het publiek. Het publiek is m'n partner. Ik kan erdoor geprikkeld worden op het toneel en ik kan ook het publiek op een hoger niveau brengen, als het me toestaat dat te doen. Het Amsterdamse publiek waar ik nu voor speel is overigens heel blasé. Er is ook zoveel te zien hier, de mensen zijn niet meer te verrassen.

Hoe heet de politicus wiens dood door ziekte, een ongeval enzovoort u met hoop zou kunnen vervullen? Of denkt u dat politici geen van allen onvervangbaar zijn?

Ik was bezig met de repetities voor Salomé, toen ik Aad Nuis voor het eerst zag. We hadden die dag de scène ingestudeerd waarin koning Herodes, de stiefvader van Salomé, het morrende volk toespreekt. 's Avonds zat ik aan een diner van de VNT, de belangengroep van de structureel gesubsidieerde theatheatermakers waar ik tot voor kort bijhoorde, en daar verscheen de reuzachtige gestalte van Nuis. Hij ging wuivend rond, zijn handen, fladderden om hem heen, maakten hem nog groter dan hij al was. Ik schrok me rot, Nuis was net Herodes.

Nuis heeft nu de subsidie voor het 'Stuffed Puppet Theatre' ingetrokken. Tot nu toe kregen we structureel drie ton per jaar. Maar ik wens hem niet dood, iedere politicus is immers inderdaad vervangbaar.

We gaan gewoon door. We kunnen proberen op een andere manier subsidie te krijgen, via het Fonds voor de Podiumkunsten, en anders zien we wel. Al dat gelobby heeft ook een heel nuttig inzicht opgeleverd in wie je echt steunt en wie ook alleen maar bang is voor zijn eigen hachje. Persoonlijk vind ik het een opluchting dat die subsidie er niet meer is. Het is zo vernederend om je telkens weer te moeten laten beoordelen.

Welke hoop hebt u opgegeven.

Dat er ooit eens een dag komt waarop ik mezelf niet meer hoef te bewijzen.

Zou u liever tot een andere natie (cultuur) hebben behoord en zo ja, tot welke?

Die subsidieregeling toont Nederland op z'n smalst en op z'n platst. Maar daar gaat het niet om. Ik heb deze natie en deze cultuur zelf opgezocht. Van oorsprong ben ik Australiër. Toen ik in 1978 voor het eerst met het Stuffed Puppet Theatre optrad op het Festival of Fools was de relatie met het publiek meteen zo goed dat ik ben gebleven. Een luxeleven, dat is wat je hier kan leiden, pure luxe. Al die Nederlanders die altijd maar mopperen.

Gesteld dat u nooit iemand om het leven hebt gebracht: hoe verklaart u dat het nooit zover gekomen is?

In mijn laatste zomer in Toowoomba, het Australische dorp waar ik vandaan kom, is het bijna wel zover gekomen. Het was heet, er was niets te doen, alleen maar wachten wachten wachten tot ik naar Queensland zou gaan voor mijn opleiding. In de pub kregen mijn broer en ik woorden met wat teenagers. Een meisje sloeg me toen op m'n rug, met een biljartkeu. Niet eens hard maar plagerig, ook uit verveling waarschijnlijk. In een beweging had ik haar bij de strot en tegen de muur gedrukt. Al die woede en frustratie die ik in me had kwam eruit. Het is goed afgelopen maar als ik daar nog langer gebleven was...Ik moest en zou eindelijk met m'n leven beginnen.

Haat u vlugger een collectief of een bepaald individu en haat u liever alleen of in een collectief?

Haat verkleurt de dingen. Ik kan niet haten. Ik ben er als homofiel wel bang voor om gehaat te worden door een collectief. Ik weet wel hoe de mensen van Toowoomba over mij praten, en dat doet nog steeds pijn. Ik op mijn beurt haat hun er niet om, of ik heb het zo diep weggestopt dat ik het niet meer voel.

Wat doet u voor geld niet?

Tientallen wasmiddelenreclames heb ik in Australië met die poppen gedaan, om mijn overkomst naar Europa te bekostigen. Het was verschrikkelijk om al die commerciële onzin uit te moeten kramen. Als je weet waarvoor je het geld nodig hebt, maakt het niet zoveel uit wat je doet.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden