LASTIGE VRAGEN (Maarten Doorman)

Waartegen bent u niet verzekerd?

Wat maakt u als vader vooral gelukkig?

Dat mijn dochter van drie geen enkele afkeuring laat blijken bij een door mij abominabel gerepareerd kastje. Zij zegt alleen: “Papa, wat zitten er veel spijkers in - het lijkt Jezus wel.”

Zijn er plaatsen waar u door ontzetting wordt aangegrepen bij de gedachte dat dat uw geboortegrond zou zijn, bijvoorbeeld Harlem, en houdt het u bezig wat dat zou inhouden, of dankt u God in dat geval?

Zo'n plaats is Brabant. Ik ga daar God niet voor bedanken, je begint toch ook niet iedereen op straat een hand te geven omdat men zo goed is je niet te beroven? Het houdt me een enkele keer 's nachts uit mijn slaap, het idee dat je in Brabant geboren zou zijn. Hoe zou je die eikehouten koffietafels ooit kunnen vergeten, hoe zou je afraken van het schuurpoeder van hun g? Zou je je ermee moeten troosten dat je ogen daar van de varkensmest zo tranen, dat je de lompe kerktorens met zo'n bolletje erop niet meer ziet, noch de hierop lijkende vrouwen met hun klokbeierende gezelligheid, noch de paapse scharrelaars met hun herdershonden? Er schijnt ook veel voetschimmel voor te komen.

Zou u onsterflijk willen zijn?

Ja, als er tenminste geen omzetbelasting op die onsterflijkheid wordt geheven, als ik nooit meer met het Nederlandse televisiejournaal zal worden geconfronteerd, als ik af en toe ergens een balletje kan trappen, als ik me er niet voor op een christelijke krant hoef te abonneren en als de mogelijkheid van zelfmoord bespreekbaar blijft.

Hebt u al eens gedacht dat u ging sterven, en wat ging er toen door u heen?

Door een verkeerde houding in een krap stoeltje van de Stopera kreeg ik een keer tijdens het slotdeel van Mozarts Don Giovanni enorme kramp op de borst. In zo'n geval ben ik overtuigd van een hartaanval met dodelijke afloop. Ook deze keer. Ik was zeer angstig, maar ook gelukkig vanwege de omstandigheden. Sterven met zo'n spelend orkest erbij is namelijk niet eenvoudig van tevoren te regelen. Na verandering van houding en enkele armoefeningen herstelde ik bij de regels “Più non sperate . . ./ Di ritrovarlo . . ./ Più non cercate: / Lontano andò” (Hoop niet meer, hem terug te vinden, zoek niet meer: hij is al ver weg). Don Giovanni was er vandoor, niet met mijn vrouw maar met mijn dood.

Wat stoort u aan begrafenissen?

Ze zijn te kort. Er ontbreekt meestal een duidelijk programma: dat je weet hoe het afloopt betekent nog niet dat het voorgaande je niet interesseert. En dat de gastheer of gastvrouw voortaan van eten en drinken afziet, hoeft de gasten er nog niet van te weerhouden. En waarom nooit in het weekeind? Waarom nooit 's nachts, als de merels slapen? Bovendien kom ik wel eens op begrafenissen van mensen van wie ik het jammer vind dat ze dood zijn.

Wat kunt u alleen met een dosis humor verdragen?

Humor.

Gesteld dat u aan een God gelooft: bestaat er naar u weet enige aanwijzing voor dat hij gevoel voor humor heeft?

Nou en of: deze God is immers almachtig en alwetend, dus waarom zou hij niet geestig zijn? Er zijn tekenen van zijn gevoel voor humor: omvangrijke vruchten als meloenen zitten aan armzalige plantjes op de grond vast, terwijl kleine beukenootjes door krachtig hout getorst worden, dat ook onder het gewicht van een aantal personenauto's niet zou bezwijken.

Hoeveel oprechtheid kunt u van een vriend verdragen, in het bijzijn van anderen, per brief of onder vier ogen?

Ik kan helemaal geen oprechtheid verdragen en van vrienden nog wel het minst. Vrienden zijn er om je naar de mond te praten, om bewondering te veinzen zolang je erbij bent. Ze kunnen die kritiek op jou toch wel bewaren voor anderen, achter je rug om? (U denkt toch niet, mijnheer Frisch, dat mensen alleen maar een rug hebben om er op te liggen? Speciaal tegenover vrouwen vind ik dat weinig complimenteus). Hoe minder oprecht, des te groter de vriendschap.

Bent u bang voor de armen?

Ja.

Waarom niet?

Waarom niet? Ik ben wel bang. De arme landen zullen de wereld vernietigen met atoombommen, of chemische wapens of bacteriologische oorlogvoering, vermoedelijk met alle drie. En gelijk hebben ze.

Van wie is naar uw mening de lucht?

Van iedereen. Maar veel filosofen en literatuurwetenschappers hebben kennelijk wel speciale rechten, evenals de vakkenvullers van de Nederlandse opiniepagina's en ambtenaren van Onderwijs. Zij schrijven met lucht en soms bakken ze het zelfs. Ik houd trouwens ook niet van architecten.

Als de ademhaling stopt en de dokter het bevestigt, bent u er dan zeker van dat je op dat moment geen dromen meer hebt?

Dromen kunnen nu juist weer heel goed zonder lucht, die zijn puur geestelijk. Waarom, als ik ook eens een vraag mag stellen, begint u mij trouwens te tutoyeren op het moment dat ik doodga?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden