LASTIGE VRAGEN (Gunilla Kleiverda)

Wat bewondert u aan vrouwen?

Hun gave tot zorgen, hun gave elkaar daadwerkelijk te ondersteunen, hun humor en hun solidariteit. Want heb ik het mis of komt het krabbenmand-fenomeen vaker voor bij vrouwen dan bij mannen? Maar het meest bewonder ik de kracht van vrouwen waarmee zij in de meest ellendige situaties er nog het beste van weten te maken.

Kunt u zich een vrouwenwereld voorstellen?

Die wereld zou een stuk saaier zijn: geen ergernissen die samenhangen met dominant gedrag van mannen, minder misstanden, minder geweld, geen aanleiding voor de Aletta Jacobsprijs.

Beklaagt u vrouwen?

Mondiaal gezien zeker. Het is toch waanzinnig dat nog zovele vrouwen sterven als gevolg van illegale en onveilige abortus? Dat vrouwen nog steeds onnodig sterven als gevolg van onvoldoende zorg rond bevallingen? Dat jonge meisjes nog steeds besneden worden zonder dat ze daartegen kunnen protesteren? In Nederland ligt dat subtieler, maar ook hier hebben vrouwen nog een achterstandspositie. Vrouwen moeten meer presteren om hetzelfde te bereiken als mannen. Veel meer vrouwen dan mannen leven in armoede. Vrouwen hebben mede als gevolg van hun socialisatie minder kansen - of grijpen die kansen minder stevig vast. Misschien hier geen reden tot zelfbeklag, wel reden om aandacht voor deze problemen te blijven vragen.

Wat beschouwt u als mannelijk?

Hun neiging om wat vrouwen net gezegd hebben niet te horen en vijf minuten later hetzelfde te verkondigen alsof het hun ideeën zijn.

Gelooft u aan biologie, dat wil zeggen dat de verhouding tussen man en vrouw zoals die op dit moment ligt onveranderlijk is, of ziet u het bijvoorbeeld als resultaat van duizenden jaren geschiedenis dat de vrouwen geen eigen grammatica bezitten voor hun manier van doen en denken, maar op mannelijke taalordening zijn aangewezen en dientengevolge de minderen zijn?

Biologie valt niet te ontkennen: mannen en vrouwen hebben andere chromosomen, geslachtsorganen en hormonen. Maar vrouwen hebben wel degelijk hun eigen grammatica en taalordening. Een probleem is dat mannen vaak niet bereid of in staat zijn die van vrouwen te begrijpen. In de spreekkamers van mannelijke artsen heeft dit nogal eens tot gevolg dat de eigen ideeën, opvattingen en angsten van vrouwen niet serieus worden genomen.

Hoe staat u tegenover een baby?

Leuk voor anderen, niet (meer) voor mijzelf. Natuurlijk word ik er in mijn werk als gynaecoloog dagelijks mee geconfronteerd. Allochtone kinderen vind ik het mooist, met hun dikke bossen zwart haar.

Houdt u in het algemeen van kinderen?

Ja, zolang ik er zelf niet voor hoef te zorgen. Ik vind het leuk om behulpzaam te zijn bij hun geboorte, maar vriendinnen hebben zich in de loop der jaren beklaagd over mijn gebrek aan oppas-enthousiasme.

Welke hoop heeft u opgegeven?

Dat ik in mijn leven nog te maken krijg met de afwezigheid van geweld tegen vrouwen.

Als u weet dat iemand ongeneeslijk ziek is, wekt u bij die persoon hoop waarvan u zelf inziet dat die hoop vals is?

Noch in mijn persoonlijk leven, noch als arts zou ik dat doen. Je ontneemt er mensen het recht mee afscheid te nemen van geliefden en zich voor te bereiden op de dood.

Kunt u iemand of een maatschappelijke groepering die u om politieke redenen haat met humor zien zonder daarbij de haat te verliezen?

Als je leedvermaak als humor beschouwt, dan is het natuurlijk niet zo moeilijk om bij een misser van de tegenpartij stilletjes te lachen.

Als u in het buitenland vertoeft en landgenoten treft, krijgt u dan heimwee of dan juist niet?

Ik verafschuw plaatsen in het buitenland met veel Nederlanders. Als ik ze al spreek, bekruipt mij veelal eerder zin om niet terug te gaan dan heimwee.

Zijn er plaatsen waar u door ontzetting wordt aangegrepen bij de gedachte dat dat uw geboortegrond zou zijn, bijvoorbeeld Harlem, en houdt het u bezig wat dat zou inhouden, of dankt u God in dat geval?

Door mijn ervaringen in voormalig Joegoslavië realiseer ik me onder welk gelukkig gesternte ik ben geboren, met zorgzame ouders in een vredig land. Hoe moet het zijn om - zoals kinderen daar nu - in een vluchtelingenkamp op te groeien, in incomplete gezinnen, met onverwerkte haat tegen de vijand? Naar mijn mening realiseert de Nederlandse overheid zich onvoldoende dat langdurige psychosociale hulp en ondersteuning van die hulp noodzakelijk is. De Stichting Admira, die de hulp aan vrouwen daar ter plaatse ondersteunt, moet haar kennis de komende jaren maar overdragen aan plaatselijke vrouwengroepen, zo luidt de visie van het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Terwijl de psychische trauma's in de komende jaren pas echt tot uiting zullen komen. Zoveel getraumatiseerde kinderen en adolescenten, mishandeling door de eigen echtgenoot, om over iets als daderhulpverlening nog maar te zwijgen. Natuurlijk moet de infrastructuur in een land als Bosnië hersteld worden, maar wat heeft het voor zin nieuwe huizen te bouwen als die over een aantal jaren weer in elkaar worden geschoten als gevolg van onverwerkte psychische trauma's? De hulpverlening ter plaatse is daar nog absoluut niet adequaat op ingesteld. Een veel langduriger ondersteuning - in principe zolang daar vraag naar is - vind ik dan ook niet meer dan een eerlijke en rechtvaardige afbetaling van de morele schuld die we kennelijk wel voelen, maar waarvoor we de prijs niet willen betalen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden