LASTIGE VRAGEN (Daan Roovers)

Wat hoopt u van reizen?

Hebt u gevoel voor humor als u alleen bent?

Nee. Ik lach wel als ik alleen ben, maar niet om mijn eigen grappen. Op het vliegveld in Chambéry heb ik uren in de ambulance moeten wachten. Ik las Mulisch, De procedure. Een vrij serieus boek, maar de hoofdpersoon is nogal verbolgen over het feit dat hij nog steeds de Nobelprijs niet heeft gewonnen. Dat vond ik hilarisch en begon daarop zo hardop te lachen dat de bezorgde ambulancebroeder zijn hoofd naar binnen stak: Gaat een beetje, mevrouw Roovers? Maar als ik een boek lees, ben ik uiteraard niet alleen. Humor heeft te maken met een verrassing, met het onverwachte, het ongerijmde. Ik denk niet dat er iemand in zijn eentje in een kale meditatieruimte zichzelf kan gaan zitten verrassen. Daar moet je knap schizofreen voor zijn.

Weet u wat u nodig hebt?

Een operatie en een set nieuwe kniebanden, en dat is nog maar het begin van een lange lijst. Ik wil graag autonoom en zelfstandig zijn en ik merk steeds sterker hoeveel daarvoor nodig is. Allereerst natuurlijk een huis, leuk werk, en een paar goede vrienden. Maar dat is nog lang niet alles. Nu ik met mijn been omhoog zit ben ik zo vreselijk afhankelijk. Ik wil koffie drinken op het moment dat ik daar zin in heb, maar mijn moeder perst liever een glaasje jus voor me: 'Dat is beter dan al die koffie'. Dat anderen voor je zorgen is fijn, maar tegelijkertijd gaan ze dan ook voor je denken. Dat is onverdraaglijk maar zelfs met een eenvoudige knieblessure ontsnap je daar niet aan. Op dit moment staat er op twintig meter afstand een radio met afschuwelijke muziek te schetteren. Autonomie is op tijd koffie kunnen drinken zonder geluidsoverlast. Ook in gezonde omstandigheden is autonomie trouwens hooguit een ideaal, nooit een status-quo. Iedereen zit met zijn poot omhoog, vastgekluisterd aan talloze bindingen, afhankelijk van het weer, de buren en de Internetprovider. verkeer. Een werkelijk onafhankelijk individu heb ik nog nooit gezien.

Waarop stelt u uw dagelijkse handelingen, beslissingen, plannen, overwegingen enzovoort anders af dan op een precies omschreven of vaagomlijnde hoop?

Op wat het geval is. Wat heb je nu aan hoop? Hoop maakt vleugellam. Hoop is gebaseerd op de constatering dat het je aan iets ontbreekt en maakt dat je net zo lang gaat zitten wachten tot alles beter wordt. Tot je de lotto wint, tot de prins op het witte paard eindelijk voorbij galoppeert. Daar word je lethargisch of onrustig van. Schopenhauers basisformule was: 'Het allerergste komt nog'. Dat vind ik een optimistische uitspraak. Hij zegt daarmee dat het leven, hoewel misschien niet optimaal, wel meevalt en dat je je daar maar beter om kunt lachen. Met de toekomst kun je niet rekenen. Hier en nu is te doen. Wat doet u voor geld niet?

Werken. Ik schijn met mijn expertise in de medische ethiek hartstikke rijk te kunnen worden, heb ik me onlangs laten voorrekenen. Maar ik werk liever door aan mijn eigen krantje, Filosofie Magazine. Het is natuurlijk niet alleen maar idealisme, maar Hegel meende al dat werk zinvoller is naarmate de werknemer zich meer herkent in het eindproduct.

Welke gerechten eet u uit heimwee (de Duitse vakantiegangers op de Canarische eilanden laten zich bijvoorbeeld dagelijks de Sauerkraut per vliegtuig nasturen) en voelt u zich daardoor in de wereld wat meer geborgen?

Vliegtuigeten, dat vind ik iets geweldigs. Dat is het hoogtepunt van elke vliegreis. Niet vanwege de culinaire kwaliteit maar vanwege de vorm. Je krijgt dan zo'n plastic treetje met van alles erop en eraan, precies genoeg voor één persoon en die ene persoon ben ik. Dat is mijn bord en iemand heeft bedacht dat dit erop moest liggen. In de gipsvlucht viel het eten een beetje tegen. Een broodje met veel te zwaar beleg: twee plakjes knoflookworst en blauwe kaas. Men dacht waarschijnlijk dat die mankepoten wel wat anders aan hun hoofd hadden. Maar ik kan het toch niet laten liggen. Zelfs het voorverpakte glaasje water heb ik nog nooit laten staan, want het staat daar speciaal voor mij. Als ik het niet opdrink, doet niemand het. Het kan me niet schelen dat het ergens in een anonieme keuken als massaproduct is bereid. Als ik de stewardess met die bakjes aan zie komen, voel ik me op en top individu. Het bezorgt me een gek soort geborgenheid, de zekerheid dat ik besta.

Hoe staat u tegenover een baby?

Zoals ik tegenover iedereen sta: rechtop, rechterschouder iets afhangend.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden