'Lastige gekken' hebben niets met elkaar gemeen

Wie wel eens het VPRO-programma 'Buren' van Frans Bromet heeft gezien weet op wat voor manier 'gewone' burgers elkaar het leven zuur kunnen maken. Pesten, treiteren en stangen zit blijkbaar in de mens verankerd. Jarenlang woont men naast elkaar en ineens slaat de vlam in de pan.

Soms kan dit tot grote drama's leiden, zoals in het geval van 'de gek uit de Vrolikstraat'. Zo'n anderhalf jaar geleden sloeg deze, achteraf gezien zwaar psychotische man een Turks meisje met een tafelpoot dood. In Vrij Nederland een onderzoek naar het steeds vaker voorkomende verschijnsel van 'lastige gekken' die bij hulpverleningsinstanties tussen de wal en het schip zijn geraakt. “De gek in de Vrolikstraat staat symbool voor een groep die alleen in de ogen van de buitenwereld een groep vormt. Een legioen van gevaarlijke psychotici, demente en vervuilde bejaarden die hulp weigeren, aggressieve querulanten, daklozen en zielige zonderlingen - mensen die niets met elkaar gemeen hebben, behalve het feit dat ze nergens in passen. Ze zijn door alle mazen van de zorg heen geglipt en hun aantal groeit snel.”

Ook toneelcritici kunnen het slachtoffer worden van onverwachte woede-uitbarstingen. Michaël Zeeman kreeg, toen hij nog recenties schreef voor de Leeuwarder Courant, ooit een emmer vis over zich uitgestort, Ischa Meijer werd door acteur Piet Römer onder handen genomen en Martin Schouten kreeg een baksteen door zijn ruit. Vorige week werd Hein Janssen, toneelrecensent bij de Volkskrant, belaagd door acteur Carol van Herwijnen in de televisiestudio van Hanneke Groenteman. Janssen had zich, volgens de acteur, in dat programma neerbuigend uitgelaten over zijn acteerprestaties. In plaats van zich hiermee onsterfelijk belachelijk te maken is de populariteit van Van Herwijnen in toneelkringen tot grote hoogte gestegen. Collega-acteur Haye van der Heijden in HP/De Tijd: “Carol wordt de hele dag gebeld door collega's die roepen dat hij een held is en hem toezingen door de telefoon.” Volgens Van der Heijden hebben de heren en dames critci het aan zichzelf te danken: “Het komt allemaal voort uit een jarenlange, hartgrondige ergernis aan Volkskrant-recensenten”. Verder in het blad een gesprek met de nieuwe CDA-voorzitter Tineke Lodders: “Ik heb voor zover ik op de treeplank van de trein meereed niets anders gedaan dan mijn andere been bijtrekken en snel het stuurwiel grijpen. En toen zorgen dat die trein weer op versnelling kwam.”

In De Groene Amsterdammer aandacht voor beeldend kunstenaar Karel Appel. Jarenlang vernamen we in Nederland nauwelijks iets van hem. Deze zomer waren er ineens achter elkaar twee theatervoorstellingen te zien waar hij met veel succes zijn stempel op drukte. Max Arian voert een biografisch getint gesprek met de kunstenaar. Appel over zijn vertrek uit Nederland in 1950: “Ik was hier toen een verschoppeling. Ze moesten er in Nederland niets van hebben, niet van vernieuwingen in de kunst, maar überhaupt niet van schilderkunst, van artiesten.”

Over het verhaal achter de 'valse Appels' komen we meer te weten in Vrij Nederland. In mei van dit jaar werd in Frankrijk eindelijk het beruchte Nederlandse vervalsers-echtpaar opgepakt dat jarenlang nep-Appels, -Jorns en -Chagals op de markt bracht. Na enkele maanden hechtenis loopt het echtpaar weer vrij rond. In VN meer over de schimmige wereld achter de meestervervalsingen, de rol van de veilinghuizen en, niet te vergeten, de kunsthandelaren.

Hervormd Nederland voorspelt de komst van de eerste zwarte Paus. Ton van Schaik schrijft: “Een nieuwe paus betekent meestal een nieuwe start en andere accenten (...) De kansen voor een kardinaal uit oost-Europa zijn dan ook minimaal, de speculaties gaan veeleer naar een kardinaal uit de derde wereld. Zo iemand, een Afrikaanse kardinaal bijvoorbeeld, zou een nieuw symbool zijn, een nieuw begin”.

Elsevier besteedt, voor de zoveelste maal, aandacht aan Europa. Zweden koos deze week voor het lidmaatschap van de Europese Unie. Hoe zal dit land bijdragen aan de Europese gedachte?

Ootje Oxenaar, de man die 25 jaar lang verantwoordelijk was voor het gezicht van de PTT, neemt afscheid. In Elsevier een portret van Oxenaar, waarin hij met kinderlijk genoegen terugkijkt op zijn loopbaan: “Je ziet vaak kabouters door tekeningen lopen, een klein mannetje met een puntmuts op. Dat ben ik. Het is redelijk waarheidsgetrouw als ik zeg altijd te hebben gedaan wat ik het liefste wilde, en die bevoorrechte positie geeft me ook zo'n kaboutertjesgevoel.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden