Lastig om in China een lijntje met God vinden

Het begon met zingen. Niet de liefdesliedjes die mijn huishoudster Chen normaal humt, maar gezangen, uit volle borst. Het heeft iets kerkelijks en inderdaad: tijdens het middageten vertelt ze bekeerd te zijn.

Chen is een pragmatische vrouw, die nooit veel ophad met religie. "Ik geloof in diegene die zorgt dat ik een pensioentje heb en tot de dag van vandaag is dat de Communistische Partij China", zei ze altijd tegen haar christelijke zus, die met troost uit de Bijbel kwam op moeilijke levensmomenten. Die heeft Chen regelmatig. Haar echtgenoot is een alcoholist met losse handen. Ze is van hem gescheiden, maar met de hoge huren kan ze zich geen eigen woning veroorloven. Noodgedwongen woont ze nog steeds bij hem. Zodra ze thuiskomt, sluit ze zich met haar avondeten op in de slaapkamer en zet de televisie keihard, om zijn gelal niet te horen. Geen leuk leven.

Toen Chen een paar maanden geleden oma werd, werd het echter tijd de verhoudingen te verbeteren. "Zo'n baby is een geschenk van God. Ik wil niet dat mijn kleinkind opgroeit met een opa die lege bierflesjes naar mijn hoofd smijt." Eindelijk hebben haar zus en zwager haar meegekregen naar een dienst in hun vaste huiskerk, een zaaltje in een anoniem kantoorgebouw. De liederen, de belofte van troost, de persoonlijke aandacht die ze als 'nieuwe zuster' kreeg van de dominee: Chen werd er een blijer mens van, zegt ze.

Ze vroeg direct of de dominee iets aan haar huiselijke situatie kon doen. Bidden voor je man helpt, zei hij. Sinds Chen begonnen is in de Bijbel staat de lunch in het teken van het Oude Testament. "Zo zielig, hoe Adam en Eva met een vijgenblad de wereld werden ingestuurd. Eigenlijk vind ik God niet zo aardig."

Die twijfel, gecombineerd met het vroege opstaan voor een lange zit op het krukje in de huiskerk, leidde tot haar eerste geloofscrisis. Zeker toen ze hoorde dat een christen iemand die hem slaat, de andere wang toekeert. Als ze dat had gedaan, had ze haar huwelijk niet overleefd, zegt ze grimmig.

"Mijn man drinkt nog steeds. Ik vraag me af wanneer God eens met hem aan de slag gaat. Al die mensen die iets aan Hem vragen...wie weet komt Hij niet aan mijn probleem toe en dan verdoe ik mijn tijd."

God werkt niet op afroep, zei de dominee, maar Chen denkt daar anders over. Ze probeert het nu bij de officiele staatskerk, die onder toezicht staat van het Staatsorgaan voor Religieuze Zaken. Daar staat een kruis op het dak, de dominee is opgeleid aan een Theologische Universiteit en hij prijst de Communistische Partij in zijn preek. "Zo'n professionele kerk heeft vast een beter lijntje met God."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden