LANZAROTE

Ton van der Worp is uitgever.

TON VAN DER WORP

Een centimeter lang was het, nog geen halve centimeter breed, ruitvormig, de scherpe punten van de ruit leken als afgesneden, en het zat nauwelijks zichtbaar door z'n grijze schutkleur op een terrasmuurtje op Lanzarote. Mijn oog viel er ineens op, waarschijnlijk omdat het zich plotseling bewoog, met kleine schokjes. Telkens schoof het een millimeter op, totdat het het hoogste punt van de bolgemetselde bovenkant van het muurtje had bereikt. Daar rustte het uit, zodat ik het op m'n gemak kon bekijken. Met mijn sterk bijziende linkeroog, dat zonder bril fungeert als vergrootglas, nam ik een kopje waar, iets groter dan een speldeknop, dat uit een van de punten van de ruit stak, en aan weerszijden van dat kopje drie minuscule pootjes - alles onwezenlijk klein.

Na de rustpauze schokte het beestje verder, over het hoogste punt - en ook voor hem gold de wet van de zwaartekracht: het viel. Maar nee, het bleek dat het zich met een onzichtbaar draadje aan de muur had gehecht. Wat eerst boven was hing nu naar beneden en het kopje was verdwenen. Maar tot mijn verbazing stak het even later uit de andere punt, en nu begon de weg terug, over de bolle bovenkant van het muurtje, schoksgewijs. Dat ging zo uren door.

Verbijsterd vroeg ik me af wat de Schepper met zo'n beestje, waar in feite kop noch staart aan te ontdekken viel, bedoeld kon hebben.

Kijk, dat Hij de ezel schiep begrijp ik. Die had Hij nodig voor Bileam, voor Maria, en natuurlijk voor Jezus.

En de walvis was voor Jona. Als kind was ik zeer onder de indruk van het rotsvaste geloof van een oom, die betoogde dat hij het verhaal ook zou geloven als er had gestaan dat Jona door een kikker was opgeslokt. Maar met die kikkers had Hij een andere bedoeling: daar konden de Egyptenaren over meepraten. Evenals over de sprinkhanen, die eerst hun voedsel opvraten maar later zelf Johannes tot spijze dienden.

Het briesend paard, dat eindelijk moet sneven, en de duif in 't zilverwit, met 't goud dat op haar vleuglen zit, de slang, listiger dan al het gedierte des velds - dat alles kan ik vatten. Zelfs de worm begrijp ik: die moet immers de mens herinneren aan zijn vergankelijkheid.

Maar dit beestje . . .

Het meest intrigerende dier van de ganse schepping is ongetwijfeld de Leviaten. Allicht, niemand heeft hem ooit gezien want Hij heeft hem uitsluitend geschapen om er Zelf mee te spelen.

Even kwam de gedachte bij me op, dat Hij misschien dit beestje alleen maar heeft geschapen om mij er op een ver en vreemd eiland een paar uur mee te vermaken - maar ik verwierp die gedachte onmiddellijk: ze riekt naar hoogmoed. Ik kan me maar beter bepalen bij de worm.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden