Langzaam lente

Spring is in the air, zeggen ze als je het gevoel hebt dat de lente eraan komt, maar ik wilde het voorjaar vooral op de grond, zichtbaar. Om het lentegevoel kracht bij te zetten, vertrok ik voor het weekend naar het platteland. Zeker, ook in de stad kun je het gevoel bestuderen, bij de eerste krokussen in het plantsoentje, de narcissen bij de buren, maar daar stel ik me niet meer tevreden mee sinds ik een huisje à la campagne heb. Het is er ook wat zuidelijker en dat zou wel schelen, meende ik, al is Noord-Frankrijk geen Côte d'Azur. Ik wilde veel lente, meer dan de stad kon bieden.

Ik reed er expres 's avonds heen, zodat de ontluikende natuur mij de volgende ochtend in één klap kon verrassen. Vrijdagavond, de werkweek was uitgeblust, na drieëneenhalf uur asfalt reed ik het erf op, alles in het pikkeduister gehuld, en ging ook maar direct naar bed, want ook dat roept het leven buiten de stad in je wakker, de wens om op tijd naar bed te gaan. De volgende ochtend trok ik de gordijnen opzij en zette de deuren wagenwijd open.

Het viel niet mee. Ik zag een doodenkele narcis staan, van krokussen geen spoor, wel hier en daar kleine gele en blauwe bloempjes in het gras maar niets om over naar huis te schrijven, het grotere spul stond nog doods te kwijnen, op de forsythia na dan, een struik waarvan ik de naam onthoud door aan de 'Forsyte Saga' te denken. Langs het huis zelf, waar ik voor mijn gevoel het hele najaar bezig was geweest met zaaien en bollen in de grond te steken, was nog helemaal niks te zien.

Gelukkig had ik wat viooltjes meegenomen die ik er in de grond kon stoppen, zodat er althans een strookje voorjaar ontstond. Ze hadden ons in deze streken een zonovergoten weekend beloofd, maar ook dat ging niet door, kennelijk was de storing over Nederland, die ik ontvlucht was, dieper naar het zuiden gezakt dan gedacht. Ik voelde zelfs een spatje regen, dat ik niet wilde geloven tot ik zag dat de tegels nat werden. Toch ging ik demonstratief het tuinmeubilair uit de schuur halen. Wie niet horen wil, moet maar voelen. De houten tafels en stoelen zaten onder het rag en het leek zelfs of er in de schuur nog vogels op gepoept hadden. Verbeten nodigde ik de lente uit. Of nee, dwong ik haar te verschijnen.

Ik trok zelfs dreigend een overall aan en ging het gras dat nog nauwelijks tot groei was gekomen, alvast maaien, wie weet kreeg ik een hooikoortsaanval, het jaarlijkse bewijs dat het zover was.

Mij kregen ze er niet onder met een slap voorjaartje. En kijk, ergens in een afgelegen hoekje ontdekte ik opeens nog een bloeiende plant, die weliswaar iets radioactiefs uitstraalde, maar niettemin. Als je er maar in gelooft dan komt het wel, fluisterde ik in mezelf, en even later verscheen een van de koeien van buurman boer aan het hek om die bevinding te bevestigen. Ze keek me nieuwsgierig aan, wie ik was, wat ik kwam doen en zo, en ineens zag ik nu toch ook veel paardenbloemen en boterbloemen. En nog een narcis die het probeerde. En in de struiken zaten waarachtig groene knopjes.

Spring is on the ground.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden