Languit voorover de helling af

Hoe krijg je een wandelaar die niet van wintersport houdt toch een besneeuwde berg op? Met speciale 'klapwandelschoenen' die hem overmoedig maken en doen ontdekken dat sneeuw wél fun is.

De witte hellingen liggen er onberoerd bij. Geen oneffenheid te zien in de poederlaag. Alleen op de steilere hellingen in de verte roetsjen skiërs en snowboarders de verse sneeuwlaag van de afgelopen nacht aan gort, onder een stralende zon en strakblauwe hemel.

Hier op een wat vlakker terrein sta ik op het punt mijn schoenen in het nog maagdelijk witte, ongeschonden decor te zetten. Voetsporen in de sneeuw te maken; maat 44 en een beetje.

Dat 'beetje' slaat op de dingen die ik aan mijn onderstel meevoer. Het zijn sneeuwschoenen die het makkelijker moeten maken over de sneeuw te lopen. Niet wegzakken in een dikke laag, niet wegglijden op een gladde ondergrond, niet glibberen tegen een helling op (dankzij de krabbers onder de schoenen). Maar vooral lopen alsof je in de Haarlemmermeer bent. De sneeuwschoenen verdelen je gewicht over een groter oppervlak, waardoor je niet zo ver wegzakt in de sneeuw. Het is een stuk vernuft dat je een hoop comfort en plezier geeft.

Toegegeven: mijn kinderhand is gauw gevuld. Tussen de wintersport en mij is het vroeger nooit wat geworden. Meer dan sneeuwballen gooien met de kinderen deed ik niet. Skiën en andere snelheidsactiviteiten in de sneeuw waren leuk, maar vooral om naar te kijken - op televisie bij 'Studio Sport'. Te snel, te link en te duur, vond ik. Tot het idee voorbijkwam sneeuwwandelschoenen uit te proberen.

Bij veel mensen roept het woord sneeuwwandelschoen ogenblikkelijk een associatie op met Donald Duck; tennisrackets onder zijn zwemvliezen gebonden, een beeld uit een oude strip of Disney-film. Het is gebaseerd op het traditionele schoeisel dat de inuit in Canada en Groenland vroeger onderbonden, en nog veel eerder door jagers en houthakkers werd gedaan. Zij kwamen daarmee gemakkelijker vooruit over een dikke sneeuwlaag. Met leren riempjes werden de schoenen vastgebonden aan een vlechtwerk van touw en hout. Dat gebeurt daar trouwens nog steeds, maar elders zijn de moderne sneeuwschoenen van licht aluminium of van kunststof steeds meer in zwang geraakt. Vanaf tachtig euro heb je een paar in je bezit, maar je kunt ze ook vrijwel overal in wintersportgebieden huren.

Waar kunnen wij beter onze vuurdoop krijgen dan in Füssen, een geliefd toeristenoord in Zuid-Duitsland, tegen de Beierse Alpen aan en met Oostenrijk op een steenworp afstand. Gids Andreas Jansen, die in allerlei wintersporten bedreven is, neemt ons mee naar Pfronten, waar we in een Bergbahn de Breitenberg (1838 m) opgaan. Twee liften omhoog, een weids uitzicht over de meren bij Füssen en dan gaan de schoenen aan. Eigenlijk zijn het klapschoenen: van voren zitten ze vastgesjord, terwijl de achterkant loszit. Klim je tegen een helling op, dan kun je met een soort stijgijzer onder je hak de voet wat meer stabiliteit geven.

De sneeuwschoenen zijn vrij simpel op je voetmaat in te stellen; daarna fixeer je de eigen schoenen met een paar banden. Zelfs met verkleumde handen en besneeuwde wanten lukt die operatie wel. De eerste passen zijn behoorlijk onwennig. 'Zitten ze nog wel aan m'n voeten?', denk je na een meter of tien, maar dat went. Het is handig als je een beetje x-benen hebt. Benen iets uit elkaar, anders stap je met je ene schoen op je andere. Maar ook dat went, en na een inlooprondje worden de nieuwelingen al wat (over)moediger. De gids heeft ze in de gaten en wijst op een afdalinkje over de maagdelijk witte sneeuwhelling. De snaar is geraakt. Je kunt je voet neerzetten waar je wilt, je kunt zelfs omrollen. Het is niet gevaarlijk, het is niet eng. Ja, als je omhoog gaat, word je warm en kun je een natte rug krijgen. Maar wie van wandelen houdt, houdt ook van sneeuwwandelen. Een triomfantelijk gevoel bekuipt me.

De onvermijdelijke foto op de Kreuzgifel is de eerste beloning voor de inspanningen, het warme drankje in de Osterhütte de tweede. De pauze die volgt, is bijna te kort om het hele schilderij van bergen en dalen te bekijken. Dan moeten we al weer 'naar beneden'. Lopend, met de lift of zelfs op een houten slee over een natuurlijke rodelbaan.

De volgende dag zit het weer tegen en raken we verrückt van die knetterkeizer keizer Ludwig II van Beieren, die vlakbij Füssen naast het sprookjeskasteel Hohenschwangau van zijn vader zijn eigen waankasteel Neuschwanstein en twee andere droompaleizen liet bouwen. Maar de derde dag staan de sneeuwschoenen toch weer te wachten, weer of minder weer. De zon is weg, de wind heeft nu geen vrije dag en de temperatuur is minder aangenaam. Maar in Oberjoch, waar de hutten en restaurants uitpuilen van de mooi weer-sporters, ligt sneeuw genoeg. En nu wordt het echt crossen, heuveltje op en hellinkje af, door dikke sneeuw en met grote stappen over beekjes heen, af en toe met overmoed languit voorover. De ijspret drijft van het zweet, de rug is klam en de verkeerde nylonkleding kunnen we uitwringen. Maar de voldoening is na afloop des te groter. Gids Andreas is trots op ons. En ik ben om: sneeuw is wel degelijk fun.

Sneeuwschoenen
De sneeuwschoen is volgens historici al zes- tot achtduizend jaar oud en werd vermoedelijk uitgevonden in Centraal-Azië. De Aziaten die naar Noord-Amerika trokken, introduceerden het schoeisel daar, terwijl de schoen in Scandinavië mogelijk is ontwikkeld vanuit de ski. Taalkundig onderzoek leidde recent tot de conclusie dat het woord 'eskimo' in het Montagnais (de taal in Oost-Canada) 'pelsjager op sneeuwschoenen' betekent. In het gebied van de Cree-indianen, meer naar het zuiden toe, was een sneeuwschoen van anderhalve meter lengte in gebruik.

In de oorlogen die de Fransen in het midden van de 18e eeuw met de Britten in Noord-Amerika uitvochten, was er sprake van een botsing die als de Slag op Sneeuwschoenen (1757-1758) de geschiedenis inging. De Fransen waren daarbij in het voordeel vanwege hun grote kennis van de sneeuwschoen. De tennisracket, die in Europa opgeld deed als sneeuwschoen, was afgeleid van de Franse benaming voor het schoeisel: raquette de neige.

Sneeuwschoenwandelen is niet alleen een recreatieve bezigheid, er worden ook hardloopwedstrijden georganiseerd. Ze staan als snowshoeing op het programma van de Arctische Winterspelen en de Special Olympics.

Zuid-Duitsland
Füssen im Allgäu (Duitsland). Het Verkeersbureau Füssen Tourismus staat aan het Kaiser Maximilian Platz 1, tel. 08362-9385-0. Tourismus-Fuessen.de en Fuessen.de. Allgäu Aktiv (Andreas Jansen) organiseert in de omgeving tussen half november en Pasen wandel-, langlauf- en ski-tochten. Tel. 08362-929793 of 0176-78351405. Allgäu-Aktiv.com

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden