Langs de snelweg

De man was zo potsierlijk gekleed dat ik het eerst niet in de gaten had. Van top tot teen ingepakt. 'Dat kan toch niet waar zijn?' Maar het was wel waar: hij was zich aan het aftrekken, langs de snelweg. Omdat 'rampenverwachting' een fonkelende diamant in mijn genetisch erfgoed is, dacht ik onmiddellijk: 'Oh nee toch, geen kwakje op mijn voorruit' - in normale omstandigheden is het al zo'n kleverige zooi - 'zouden mijn ruitenwissers dat wel aankunnen?' De opluchting kwam met de snelheid van de auto, niets gebeurd. Ik kon nog net zien dat er geen televisieploeg van Menno Buch verdekt stond opgesteld; en de eigengereide ridder naar een roes in de kou was ook niet te paard. Hij ontbeerde iedere context.

Vroeger, als ik met de fiets voorbij een gewone potloodventer kwam ('Ze moeten mij wel hebben'), had ik nog wel eens de neiging om te keren en de arme man uit zijn sociale (!) isolement te halen. Ik heb er nooit aan toe gegeven, waar die mannen erg blij mee moeten zijn. Want mijn behoefte om te helpen is groot, maar mijn effectiviteit vaak die van een drie-jarige. 'Kijk mam, ik doe de afwas'. 'Ja schat, maar de keuken staat blank.' Op de snelweg is terugkeren trouwens helemaal niet aan de orde. Als ikzelf ben verdwaald, en niet iemand anders zoals deze ingepakte roeszoeker, zit ik me al te verbijten dat de eerstvolgende afslag zich pas na tien kilometer aandient. Dus ik liet de man de man.

Dat hij de snelweg opzocht om met zichzelf alleen te zijn zonder echt alleen te zijn, kan ik nog wel begrijpen. Maar waarom buiten de auto? Geen groter vrijheid dan in je eentje in de auto door het landschap zoeven, of erin stilstaan. Dat weet iedere automobilist, iedere filerijder. Het is helemaal niet waar dat je zo snel mogelijk van A naar B wilt en daarom de auto neemt - dat is óók waar. Het gaat er om zo lang mogelijk vrij te zijn. Waar is de baas? Ergens anders. Waar zijn je moeder, vader echtgenoot, echtgenote, vriend, vriendin? Ergens anders. Waar je kinderen, je buren? Ergens anders. Waar je klanten, belastingpapieren, onbeantwoorde brieven? Ergens anders. Waar de rekeningen? Ergens anders. Waar de wereldproblemen waar je niets van wilt weten? Ergens anders. Alles wat ergerniswekkend is of lastig is ergens anders. Autorijden is de moderne vorm van meditatie. In de file staan is zo rationeel als de pest en helemaal niet irrationeel zoals de onderzoekers beweren. Je kunt met niets anders bezig zijn dan met wat er aan nietszeggende denkbeelden en beelden naar bovenkomt. In de file staan is het equivalent van een paar uur over de brug hangen (erg aangeraden door een bewonderde psychiater, dat over de brug hangen). Of je in een parkje de voorbijgangers bekijkt of in de file de bestuurders van andere auto's - een essentieel verschil is het niet.

Daarom ben ik ook vóór rekening rijden. Voor het lidmaatschap van de kerk betaal je, voor een meditatiecursus betaal je, dus voor het in vrijheid over de weg flitsen en in de file staan en ongehinderd een beetje kunnen lanterfanten en bespiegelen betaal je ook.

Wie van de vrijheid houdt, neemt de auto. En wie het meest van de vrijheid houdt, betaalt het meest. De autoradio moet wel uit, dat is een voorwaarde, maar die kun je laten stelen. Iets moeilijker dan vroeger, maar het k n.

Als de overheid tegelijkertijd met de invoering van het rekening rijden de autoradio domweg verbiedt, is de toestand van het Nederlandse volk binnen de kortste keren op bevredigend niveau, langs de snelweg.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden