Lang leve de liefde!

Corinthia kwam bij haar positieven in de keuken. Emilie gaf haar moeder een stevige bel cognac. Ze wist ineens weer alles, vroeg zich af waar de buitenlanders waren en zag in haar ooghoek de kok in de oven verdwijnen.

Die nacht kon ze het beeld van de verdwijnende kok maar niet van haar netvlies krijgen. Ze stapte uit bed en sloop de trappen af, linea recta naar de oven. Ze kroop naar binnen en werd met een duizelingwekkende snelheid naar het binnenste van de aarde gezogen, tot ze uitgespuugd werd. Ze kwam in een labyrint van marmeren gangen terecht met vloeren als lopende banden. Overal rolden koks met gesteven koksmutsen en zilveren dienbladen vol exquise hapjes en drankjes. Hier en daar was er een afstapmogelijkheid en kwam ze in een groot, licht vertrek terecht.

Inmiddels was iedereen in Belvédère in rep en roer. Margaret Thatcher was tijdens het slaapwandelen in een diepe greppel gevallen. Gaston had haar gevonden. Het kostte hem al zijn kracht om het logge lichaam op de kant te krijgen. Toppie, die op het geschreeuw afgekomen was, zag Gaston op een vrouwspersoon op de grond liggen. Door die aanblik werd het haar zwart voor de ogen. In een vlaag van jaloezie gaf ze Gaston een enorme duw en zo viel het spartelende paar in de greppel. Genoeg, zand erover.

Alfonso Raphael de la Paz, die net een fazant had geschoten, zag Toppie snikkend het gras over rennen en hoorde rare geluiden uit de greppel komen; een mengeling van gehijg, gescheld, geruk en getrek. Hij galoppeerde achter Toppie aan en troostte het oversture meisje met een voor zijn leeftijd opmerkelijke vaderlijkheid. Hij zette haar vóór op zijn paard en samen reden ze in draf naar het kasteel. Een paar minuten later lag Toppie bij Emilie in bed, zoals vroeger. Alfonso kwam erbij liggen en vroeger werd wreed verstoord. Niemand wilde voor iemand onder doen.

Het gezelschap was hongerig geworden van alle emoties, stortte zich op een overdadig ontbijt en vroeg zich af waar Corinthia bleef. Arturo Bellagostas senior was opvallend stil. Had ze de pistoolschoten niet kunnen verwerken? Hij had alleen een beetje leven in de brouwerij willen schieten. Vervolgens was het gezelschap als een leger angsthazen naar buiten gevlucht en was hij alleen met Corinthia in de eetzaal achtergebleven. Wat daar gebeurd was, zou altijd geheim blijven.

Op dat moment liep Corinthia een helverlicht vertrek binnen en zag daar achterin, op een hoge troon, Charles, haar eigen Charles. ,,Darling, hier zit je!' De tranen spoten uit haar ogen. Het was raar je doodgewaande man weer in levende lijve te zien. Teleurstelling en opluchting overspoelden haar. Charles sprak haar toe met een stem die ze niet meer herkende. ,,Ik heb de hemel op aarde gevonden en daarom heb je me nooit meer teruggezien. In dit onderaardse gangenstelsel zijn alle koninkrijken met elkaar verbonden. Hier liggen de vluchtroutes, de schuilkelders, de atoomkelders, de wijnkelders van de vorstenhuizen en misschien nog wel het allerbelangrijkste: de konkelkelders waar de koninklijke huwelijken worden klaargestoomd. Hier is ook het huwelijk van Willem-Alexander en Maxima bekokstoofd. Nu moet het nog bovengronds beklonken worden, en daar moet jij voor zorgen.'

,,En wat zijn je verdere plannen?', vroeg Corinthia, woedend dat haar man het aardse voor het hemelse had ingeruild. ,,Ik blijf hier. Je bent vrij te doen wat je wilt. Je bent tenslotte mijn vrouw.' Dat had hij tijdens hun huwelijk nog nooit tegen haar gezegd. Ze zei haar man adieu en liep terug met een merkwaardige lichtheid in haar hart en zonder zich ook maar één keer in de weg te vergissen.

,,Goedemorgen allemaal, goed geslapen?', vroeg Corinthia terwijl ze de eetkamer binnenliep, en zonder verder tekst en uitleg te geven van haar afwezigheid pakte ze de zilveren broodschaal met toast, de boter, de jam en begon te eten. Je had als gastvrouw nu eenmaal privileges. De deur vloog open en daar kwam Toppie binnen met Charles en in hun kielzog Maxima en een stralende Hollandse prins. Ze hadden zich alle vier verloofd en lieten trots hun ringen zien. 'Je kunt als moeder ook niet éven weg', dacht Corinthia.

Een maand later was iedere kamer van het kasteel bezet met bruiloftsgasten. Beatrix zat gezellig met opa Zorreguieta te kletsen en bood haar excuses aan voor het feit dat Nederland gesuggereerd had dat Argentinië vuile handen had ten tijde van de militaire junta, waarop opa Zorreguieta op zijn beurt zei dat hij de Nederlanders zo'n ruimhartig volk vond, zeker nu ze ook de joden hun excuses hadden aangeboden. Elisabeth was in haar nopjes met Toppie: eindelijk weer een schoondochter die aan Diana kon tippen, eindelijk weer een zoethouder voor haar Volk. De Hollandse prins zette Maxima steeds opnieuw op zijn olympische knieën, terwijl hij zong: 'Een herenpaard, een herenpaard, een herenpaard doet zo. Een damespaard, een damespaard, een damespaard doet zo. Gat in de weg.' En bij deze laatste woorden liet hij Maxima bijna op de grond vallen. Maxima deed haar uiterste best zich de Hollandse gewoonten meester te maken. Emilie knabbelde aan de oorlel van haar Arturo. Pinochet en Margaret konden nu openlijk hun liefde bekennen. Hij had zijn uniform aangetrokken omdat het getinkel van medailles Thatcher opwond en zij had, zoals altijd, een stevig mantelpak aan, zij het dit keer met split. Corinthia en Gaston maakten elkaar het hof. Pierre van Dale was ook van de partij, kon eindelijk zijn ware aard laten zien en lag verheerlijkt met de notaris in een hangmat. Clarissa en Jennifer maakten de meest fantastische gerechten klaar, heftig gemarineerde edelhertbouten in gesuikerde zwanengelei en bavaroises in de vorm van dubbele harten. En boven hun hoofd cirkelde de helikopter van de Veiligheidsdienst.

En wie kwam daar aan een touwladder naar beneden? JOOP BRAAKHEKKE!! Als een iets te joviale Deus Ex Machina. Met aan zijn armen uitpuilende manden met flessen wijn en kaviaar en heftig spartelende kreeften. Het gezelschap stond met stomheid geslagen toen de gevulde engel op het gazon landde. Hij schudde met zijn vleugels en sprak: ,,Vreest niet, dit is de Dag des Oordeels. Mea culpa, mea culpa, mea Maxima culpa. Dit hele verblijf op kasteel Belvédeère is georganiseerd door de BVD op verzoek van koningin Beatrix. Omdat wij al jaren goede vrienden zijn, heeft Hare Majesteit de Koningin mij gevraagd de beide huwelijken in te zegenen. En laten wij nu een minuut stilte in acht nemen voor Charles, de vader van de bruid.' Corinthia pakte Emilie even stevig vast en fluisterde: ,,Maak je geen zorgen om pappa. Hij is me vannacht in een droom verschenen. Alles is goed met hem.'

,,Lang leve de liefde!' sprak Joop met gevoel voor theater. Het hele gezelschap viel elkaar in de armen. Alle zonden werden vergeven, er werd gehuild en gelachen. De huwelijkvoltrekking vond plaats in de huiskapel. De rest van de dag werd er feest gevierd en iedereen leefde nog lang en gelukkig, voor zover mogelijk in een mensenleven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden