Lang Lang verrast met prachtige Schubert-sonate

Pianovirtuoos Lang Lang. (FOTO DETLEF SCHNEIDER)

Lang Lang, piano op 21/6 in Concertgebouw Amsterdam.

Vooral sinds zijn optreden op de openingsmanifestatie van de Olympische Spelen in Peking, vorig jaar, is Lang Lang verreweg de populairste en meest verdienende concertpianist van deze tijd. De 27-jarige Chinees werd onlangs door de New York Times zelfs uitgeroepen tot hottest artist on the classical music planet, en door Time Magazine is hij opgenomen in de jaarlijkse lijst van de 100 invloedrijkste personen in de wereld. Geen wonder dus dat zijn recital zondag in de grote zaal van het Concertgebouw, een extra concert in de serie Meesterpianisten, ondanks de peperdure kaartjes (oplopend tot 90 euro), volledig uitverkocht was.

Lang Lang heeft zijn populariteit aan meerdere factoren te danken: hij heeft een zeldzaam gepolijste pianotechniek, een aanstekelijk speelplezier, een prachtige toon, een prettige podiumuitstraling (de liefde voor de muziek is in alles hoorbaar) en hij ziet er goed uit. Wie dan in zijn autobiografie, een bestseller, heeft gelezen hoe zwaar de weg naar de top is geweest voor Lang Lang, zal alleen maar meer gefascineerd raken door deze jonge pianist.

Lang Lang wist tot nu toe het publiek op zijn hand te krijgen door zijn virtuoze capriolen én verfijnde klankschilderingen. In dat licht leek het een waagstuk dat hij zijn recital dit keer met de grote Sonate in A, D 959 van Franz Schubert begon. Hierin tellen heel andere kwaliteiten dan die waardoor Lang Lang zich van succes verzekerd weet: het gaat niet om virtuositeit en kleur, maar om het creëren van grote lijnen, die door overgedetailleerd spel snel onder de oppervlakte verdwijnen.

Verrassend was dat dit niet gebeurde in Lang Langs uitvoering. Door het hanteren van stabiele tempi wist hij de grote lijnen goed erin te houden. Zijn spel varieerde van zeer intiem tot orkestraal. Daarin zette hij scherpe contouren neer, spelend en gebarend als een ware dirigent. Glashelder was zijn spel, geen moment vervuild door te veel pedaal. Zijn visie op dit grote werk was overwegend zonnig. Duidelijk was dat Lang Lang sinds zijn laatste optreden in deze serie een sterke muzikale rijping heeft ondergaan.

Ook na de pauze waren er zeer fraaie momenten in zeven Préludes van Claude Debussy. Toch kwam hier zijn oude karaktertrek om mooie momenten te veel uit te spinnen en te overdrijven om de hoek kijken. Hij wekte de indruk alles té mooi te willen spelen, bijvoorbeeld in ’La fille aux cheveux de lin’, dat sterker overkomt in een eenvoudiger en minder gekunstelde interpretatie.

De overwegend zeer verstild gespeelde Debussy-préludes werden omlijst door staaltjes van fysiek geweld in de wel erg snel gespeelde Sonate van Béla Bartók en de Polonaise in As, opus 53 van Chopin. Als een ruiter op een wild paard hield hij in beide werken de vleugel nog maar net in toom. Chopins polonaise werd ondanks het octavenspektakel in de middensectie een beetje een deceptie, vanwege de geaffecteerde speelwijze van het hoofdthema.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden