Lage landen

Eindelijk. Eindelijk krijgen we de paaltjes en bordjes waar ik altijd naar heb verlangd, al realiseer ik me dat pas nu ze er komen. Hoe diep, laag, hol en neder ons land overal is, hoever we onder de zeespiegel liggen, en misschien een enkele keer ook, in de buurt van een Drentse zandhoop of wat Limburgse kolen bijvoorbeeld, dat turfje hoger. In het buitenland voelde ik me door bordjes die geregeld aanwezen op welke hoogte we ons bevonden, een halve kilometer boven de zeespiegel bijvoorbeeld, of 9000 voet, altijd klein en onaanzienlijk. Mijn geboorteland was zo plat dat zulke bordjes niet loonden, iedereen had ons uitgelachen - bij iedere meter die ze daar in het buitenland de hoogte in gingen voelde ik mij een meter zinken. Maar na eeuwenlang te zijn weggedrukt en platgemaakt, begrijpen wij Nederlanders in de eenentwintigste eeuw opeens dat het ook loont om te laten zien hoe laag je eigenlijk ligt.

Ik herinner me een bordje ergens in Death Valley met de mededeling dat we ons 282 voet (86 meter) beneden de zeespiegel bevinden, maar om een of andere reden geloof je dat niet, het is er te heet, te hels, te bergachtig. Onder de zeespiegel hoort het mistig te zijn, vochtig, grijsgroen: Nederland. Wíj zijn het land onder de zeespiegel en van nu af aan zullen we het weten ook. Het is raar dat het zolang geduurd heeft tot we voor onze maten uitkwamen maar vooruit, niet gezeurd, laten we de nieuwe verkeersflora van harte welkom heten. 't Was indertijd trouwens nog een heel gedoe over het zuivere dieptepunt van Nederland. Voormalig minister Jorritsma moest eraan te pas komen, die vaststelde dat het een lapje aarde bij de Eendenkooi aan de Derde Tochtweg in Nieuwerkerk aan den IJssel was, -6,74. Gemeenten die dachten door een diepe kuil te graven nog lagere ogen te gooien, konden het wel op hun buik schrijven en ook Waddinxveen, dat ergens een nog diepergelegen watertje had, greep ernaast: je moest erop kunnen lopen, vond Annemarie en het Waddinxveense argument dat Jezus en ook sommige beestjes over water liepen telde niet. Je hoopt natuurlijk van harte dat door de nieuwe bordjes zulke disputen ook op andere plaatsen gaan ontstaan. Gezonde competitie. Het zou me trouwens niet verbazen als het allemaal bedacht was om de landmeterij weer wat impulsen te geven. Dat beroep kwijnt nogal, hoor ik, terwijl het toch zo mooi mysterieus is. Ik hoop dat de bedreigde landmeters binnenkort weer in het landschap uitgezet worden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden