Review

Lachen om hippies

'Drop City', de nieuwste roman van T.C. Boyle, is in Amerika nog maar net uit, of de Nederlandse vertaling 'Verloren nachten' ligt al bij ons in de winkel. Dat Boyle altijd al een voorkeur heeft gehad voor 19de-eeuwse romans à la Dickens, heeft hij nooit onder stoelen of banken gestoken . Evenmin als zijn ambitie om met zijn werk net zo'n breed publiek te kunnen bereiken als Dickens in zijn tijd. Qua omvang doet hij met 'Verloren nachten' al niet meer onder voor zijn illustere voorbeeld: de ruim vierhonderd pagina's geven de lezer alle gelegenheid zich te laten onderdompelen in Boyle's fictionele universum. Of hij daarmee ook een nieuw lezerspubliek aan zich zal weten te binden, is maar zeer de vraag.

Boyle, die samen met coryfeeën als John Cheever en John Irving de befaamde Writer's Workshop aan de universiteit van Iowa volgde, heeft zich met een zestal korte verhalenbundels en een achttal romans een behoorlijke reputatie verworven. Met boeken als 'The Road to Wellville', 'The Tortilla Curtain' en 'Riven Rock' bewees hij een begaafd verteller te zijn, die met speels gemak entertainment, satire en maatschappelijk engagement wist te combineren.

Wat hem bij het schrijven van 'Verloren nachten' voor ogen heeft gestaan, is mij een raadsel. Het onderwerp alleen al - de lotgevallen van een hippiecommune in Californië in 1970 en hun ideologie van vrede, (vrije) liefde en het ongelimiteerde gebruik van een breed scala aan roesmiddelen - is ondertussen al zo gedateerd en zo vaak geparodieerd dat er nauwelijks nog iets nieuws aan valt toe te voegen. Als hun boerderij in Californië wordt platgewalst en het hele clubje richting Alaska vertrekt om daar in de ongerepte natuur het commune-experiment voort te zetten, lijkt er voor de lezer even wat hoop te gloren, maar Boyle's evocatie van die ruige natuur smaakt iets te veel naar het werk van Jack London om origineel genoemd te kunnen worden. Dat het allemaal slecht afloopt is natuurlijk zo voorspelbaar als een draaideur. Dat zou op zichzelf nog niet zo erg hoeven te zijn als zijn taalgebruik je maar wist mee te slepen, maar afgezien van een aantal fraaie vergelijkingen verzandt taalvirtuoos Boyle in de door hem zelf opgeroepen clichés. 'Verloren nachten' roept daardoor vooral irritatie op. Irritatie over een gemakzuchtige onderwerpkeus en over een schrijver die zijn onmiskenbare talent kennelijk ondergeschikt heeft gemaakt aan zijn ambitie om een breed publiek te bereiken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden