Klein verslag

Lachen en huiveren om een boze clown

null Beeld AP
Beeld AP

Het was in de dagen van Trump dat aan de hemel een ster verscheen, die licht gaf en warmte; zoveel warmte dat gevoelens van lente ontwaakten terwijl het toch pas de tweede februari was en alleen de toverhazelaar bloeide.

Thuis hadden we rond de grote tafel vrienden ontvangen en op verjaarstaart getrakteerd en er werd veel gelachen, maar ook waren er momenten van ernst die steevast verbonden waren met beschouwingen van het wereldgebeuren waarvan het epicentrum in Washington D.C. lag, domicilie van een te zware man die 's nachts eenzaam en blauwverlicht voor zijn grote televisiescherm zat en in reactie op wat hij zag boze berichtjes in zijn telefoon tikte.

Althans, dat was een van de voorstellingen van zaken, al wist eigenlijk niemand hoe het precies zat, want alles wat we uitwisselden was ergens gelezen of gezien, hearsay kortom, en welbeschouwd beschaafd geroddel.

Bad hombres

We vonden elkaar gemakkelijk in een gemeenschappelijke afkeer, zo gemakkelijk dat het een aangenaam gezelschapsspel leek om de ander in ramptijdingen te overtreffen en ik scoorde aardig door als eerste te kunnen doorgeven dat Trump had gebeld met de president van Mexico en hem had verteld dat het belang van die Mexicanen hem niks konden schelen en dat hij er zijn militairen op af zou sturen om die bad hombres aan te pakken.

En nog eens werd verhaald van dat filmpje tijdens de auguratie, waarbij Trump omkijkt naar diens vrouw en ze haar breedste glimlach opzet om vervolgens, als haar man zich van haar wegdraait, in ijselijke somberte te vervallen.

Enge man

Ja, we lachten en huiverden een beetje om die onbehouwen, enge man en die kwade genius van een Steve Bannon op de achtergrond met net niet zichtbare bokkepoten, maar toch knaagde het en wierp ik de vraag op of we werkelijk goed keken en of dit stuitende optreden van Trump niet onvermoede opbrengsten kon genereren, misschien ook met het oog op lang gesmede, vastgeroeste machtselites van professionele politici en hun lobbygroepen. Want hoe had Trump anders de held kunnen worden van 'flyover country', dat boze, witte midden van Amerika?

Nu ja, het vermaak hield de volgende dag - de dag van dat stralende hemellichaam - niet op, toen de radio meldde dat Trump telefonisch was uitgevaren tegen een Australische bondgenoot en vervolgens de hoorn op de haak had gegooid. (Zo'n model telefoon is er kennelijk nog in het Witte Huis.)

Neoliberale revolutie

Maar na een lentewandeling las ik een beschouwing van een Amerikaanse toneelschrijver, CJ Hopkins, waarin hij de zich superieur wanende 'neoliberale revolutie' tegen het 'neonationalistische' Trumpian Reich scherp kritiseert, omdat deze 'revolutie' vooral zijn eigen morele heerlijkheid viert en geen enkele vorm van anders denken tolereert.

Miskend wordt dat Trump zo succesvol is omdat hij de niet-stedelijke arbeidersklasse in flyover country bedient in hun groeiende angst en afkeer van het globalisme en van supranationale verdragen, een afkeer die je ook in Europese landen ziet.

Trump is Brexit op z'n Amerikaans. Hem afschilderen als misogyne racist en boze clown is lekker aan tafel onder vrienden, maar ontbeert inzicht in 's werelds politieke dynamiek.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden