Laatbloeier Tjallingii geniet van zijn eerste Tour

Genieten? Kan dat onderweg in de Tour? Heeft een coureur daar tijd voor? Op koersdagen moet je je hoofd erbij houden. Maar van de rustmomenten wil debutant Maarten Tjallingii achteraf niet het gevoel overhouden de dag in ledigheid te hebben doorgebracht. „Maandag, op de rustdag, reed ik met Robert en Denis de Col de la Ramaz weer op. Het ging in een slakkentempo omhoog maar voor mij iets te hard. Ik heb beiden laten lopen.”

Solo, in de schaduwkanten van de weg, absorbeerde Tjallingii de gortdroge natuur en observeerde hij de bijna verlate Franse dorpen. Op die momenten dwalen zijn gedachten af. „Ik was met mezelf in een monoloog verwikkeld, dat is genieten.”

De 32-jarige coureur is een relatieve laatbloeier in het professionele peloton. Hij rijdt sinds 2008 in dienst van de Raboploeg. Daarvoor was de voormalig mountainbiker actief voor het Belgische Silence-Lotto dat hem weg plukte bij Skil-Shimano. Hij bleek er meer in huis te hebben dan een dienende rol. Hij won in 2006 de Ronde van België. Sindsdien is het snel gegaan met zijn wielercarrière. De bekroning voor zijn sportieve progressie volgde in de vorm van een plek in de Tourselectie dit jaar.

De debutant kijkt nog bijna elke dag zijn ogen uit. In zijn eerste grote ronde, de Giro d’Italia vorig jaar, leefde hij op een wolk. Maar de Tour overtreft alles, vertelt hij glunderend. Er werd vooraf door zijn ervaren ploeggenoten op Tjallingii ingepraat dat de Ronde van Frankrijk een achtbaan kan zijn en het tempo in het peloton zijn gelijke niet kent. „Het is mij meegevallen tot nu toe. Nog geen moment heb ik gedacht: ’Ik moet lossen’.” De Arnhemmer is geen klimmer, zijn plek in de bergen is de groupetto, de bus. Daar kan hij zich goed staande houden. Illusies over een etappezege koestert hij niet. „Mijn doel is de Tour uitrijden.”

Zijn voorlopig hoogtepunt, zegt hij zelf, is de roze trui van Mentsjov in de Giro vorig jaar. De stemming onder de ploeg was bijna euforisch, herinnert Tjallingii zich. „Wij hadden een jonge onervaren ploeg. Maar wij flikten het wel.” Die ervaring uit 2009, hét goede gevoel, heeft de ploeg meegenomen naar Frankrijk.

De sfeer in de Tourploeg is momenteel vergelijkbaar, vertelt de van oorsprong Fries. „Na de rit naar Morzine steeg er een enorm gebrul en gejuich op via de bakkies in de ploegbus en volgauto’s.” De renners en begeleiding waren uitgelaten, als kinderen bijna. De ploeg kent een voortreffelijke eerste tien dagen. De Nederlandse equipe voert dankzij het ijzersterke klimwerk van Gesink en Mentsjov het ploegenklassement aan. De Spanjaard Juan Manuel Garate werd zaterdag naar Station Des Rousses derde en Moerenhout reed op weg naar Morzine lange tijd vooruit.

De positieve stemming in het team werkt enerzijds stimulerend. Anderzijds verdwijnen grote en kleine zaken soms ongewild naar de achtergrond. Tjallingii’s vrouw en zoontje bijvoorbeeld. „Zij missen mij vaker dan ik hen. Tijdens de rustdag heb ik met ze geskyped (telefoneren via de computer, red.). Dat was er niet vaak van gekomen de voorbije dagen.”

De Tour blijft eerst en vooral je eigen patronen handhaven, ervaart Tjallingii. Wat eten betreft is hij een bijzonderheid in het peloton. Zijn voeding is vleesloos, bewust. „Ik heb het van mijn ouders meegekregen. Ach, het leven van een wielrennende vegetariër valt reuze mee,” lacht hij. „De ploeg houdt rekening met mijn keuzes.”

Als hij aan tafel zit, dollen zijn ploeggenoten hem wel eens. ’Neem nog een stuk vlees, ga je harder van rijden’. Op die momenten blijkt hoe conservatief het wielerwereldje over voeding denkt. Alle nieuwe inzichten over voeding ten spijt.

Tjallingii’s debuut zal hem voor altijd bijblijven, als is het maar omdat de grootste Tourwinnaar definitief een punt zet achter zijn carrière. Hun wegen kruisten zich deze dagen ongewild. „Zondag reed ik bijna over Armstrong heen toen hij voor de tweede keer viel. ’Die heeft zijn dag niet’, dacht ik.” Veel meer overeenkomsten delen Tjallingii en de Amerikaan niet.

Met uitzondering van een, vertelt Maarten Tjallingii. „Net als Armstrong heb ik ook kanker gehad (een ingekapselde niertumor, red.). Daar denk ik wel eens aan als ik naast hem fiets.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden