Laat toch zitten, die weigerambtenaren

Veel Kamerleden zijn bezig om aan te tonen dat ze heel principieel zijn. In werkelijkheid doen ze aan symboolpolitiek.

ERIK JURGENS | OUD-LID VAN DE EERSTE KAMER VOOR DE PVDA (1995-2007)

Politiek commentator Lex Oomkes had vorige week volkomen gelijk. In zijn column hekelde hij het gedoe in Den Haag over de weigerende trouwambtenaar. Volgens Oomkes is de hele gang van zaken in de Kamer een vertoon van machtspolitiek: "De politieke stellingname over de weigerambtenaar vertoont niet meer te begrijpen trekjes."

Maar volgens mij is het nog erger: de Kamer maakt zich schuldig aan pure symboolpolitiek. Dat wil zeggen dat het in de praktijk nergens over gaat, maar gedaan wordt als om te laten zien hoe principieel we wel zijn.

Ik vind het onbegrijpelijk dat iemand stelt dat hij als christen niet kan meewerken aan het trouwen van een homostel. Ik behoor tot de rekkelijke katholieken en kan niet inzien dat christenen - vanuit het gebod van de naastenliefde - zich zo onbarmhartig jegens een medemens kunnen opstellen. Maar het gaat bij de betrokkenen wel, dat besef ik, om een diepgevoelde overtuiging.

Een jaar of twintig geleden hadden we een vergelijkbaar geval. Kardinaal Simonis, sprekend als hoofd van de rooms-katholieke kerk in Nederland, zei in een radio-uitzending dat hij zich heel goed kon voorstellen dat mensen weigeren om aan een homostel kamers te verhuren. Nadat de kardinaal voor het gerecht was gebracht wegens het aanzetten tot discriminatie van een bevolkingsgroep, sprak de wijze rechter in Utrecht. Volgens de rechter was dit inderdaad discrimineren, maar zouden maar heel weinig Nederlandse katholieken zich iets van de uitspraak van Simonis aantrekken. Er zouden dus meer dan genoeg kamers voor homo's beschikbaar blijven. Samenvatting: de kerk sloeg discriminerende onzin uit, maar die onzin heeft weinig effect. Laat maar zitten.

Zo ook bij de weigerambtenaar. Er zal gelukkig geen homostel minder trouwen vanwege die paar weigerambtenaren. Laat toch zitten, die kwestie. Het is pure symboolpolitiek om die mensen te dwingen of te ontslaan. Praktisch heeft hun weigeren immers geen gevolgen.

Hetzelfde speelt zich af bij dat ongepaste wetsvoorstel om het kosjer of halal slachten onmogelijk te maken. Het ligt nu bij de Eerste Kamer. Moge de Eerste Kamer deze waan van de dag - die ook elementen van islamvijandigheid lijkt te bevatten - negeren, en het voorstel verwerpen.

Het past beschaafde mensen om goed te zijn voor dieren. Het past beschaafde mensen ook om diepgewortelde overtuigingen - hoe onzinnig ook in de ogen van anderen - te ontzien, zeker als het om minderheden gaat die toch al als minderheid problemen hebben. Bij mij slaat de afweging tussen deze twee goede zaken door naar tolerant blijven tegenover de diepgevoelde overtuiging.

Ook hier is het bovendien pure symboolpolitiek. Er zal geen dier minder op kosjere wijze, of naar de wijze van de halal, worden geslacht. Het desbetreffende vlees zal worden geïmporteerd, uit Turkije of Antwerpen. Dat is alleen duurder.

Wat is er met dit land aan de hand wanneer politici met symboolpolitiek minderheden in het hart raken?

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden