Laat ons meedoen, en niet als pion

(Trouw)

Ouderen hebben met hun AOW-perikelen in 2009 het publieke debat beheerst. Maar hoe zien jongeren 2010 en hún toekomst?

Het is ontluisterend te zien hoe politici en andere beleidsmakers omgaan met jongeren. Er wordt vrijwel altijd alleen maar óver jongeren gepraat in plaats van met ze, en dan ook nog eens op een negatieve manier: het gaat over probleemjongeren, over overlast, over schooluitval, jeugdwerkeloosheid, veiligheidsproblemen en criminaliteit.

In de paar maanden dat ik bij Your World, de organisatie van het Europese jongerenjaar, zit heb ik enorm veel geleerd over jongeren. (Alleen al het feit dat ik voortdurend met ’u’ wordt aangesproken geeft weer dat ik niet echt meer bij die doelgroep hoor.) Dat 90 procent van de jongeren gewoon hard en enthousiast bezig is met een opleiding, werk of beide, dat zie je nooit ergens terug. Dat is geen nieuws. Niet voor de media en niet voor politici.

Ondanks alle negatieve aandacht die zowel media als politici aan jongeren besteden in hun werk, proberen ze tegelijkertijd wel diezelfde jongeren te paaien. Met name politici hebben daar een handje van. ’Doe mee, participeer’, is vaak de boodschap. Dat is een boodschap die meestal van bovenaf wordt gedropt en vooral bedoeld is om zieltjes (stemmen) te winnen.

Dat klinkt heel cynisch, maar ik citeer hier in feite alleen maar de talloze jongeren die ik de afgelopen maanden ben tegengekomen: „Politici weten niets over onze leefwereld, ze praten altijd over ons, maar gaan nooit in gesprek,” is een veelgehoorde reactie. „Als ze al in gesprek gaan, is dat om ons te vertellen hoe we ons moeten gedragen en om ons te vragen om op ze te stemmen. Of ze praten over onze hoofden heen tegen hun politieke tegenstander. Maar we zijn niet gek, daar doen we niet aan mee.”

Het is zelfs nog erger, want van dezelfde politici die hebben bedacht dat het jongerenjaar in Rotterdam georganiseerd moest worden, geeft meer dan 80 procent niet (dus nooit) thuis als ze worden uitgenodigd voor evenementen van jongeren. Het is dan ook niet vreemd dat veel jongeren zich niet serieus genomen voelen. Ze hebben of krijgen daardoor een grote afkeer van de politiek, die ze een ver-van-mijn-bed-show noemen.

Reden te meer om de rest van dit stuk samen mét vijftien jongeren te schrijven. Wat hopen zij (wij) nu van 2010? De sleutelwoorden daar zijn leiderschap en visie. Waar gaan we naar toe als samenleving? En wie leidt ons daar naartoe?

Het gaat te vaak over de hype van de dag. Kamerleden klimmen in de hoogste boom als er weer ergens een berichtje in een krant heeft gestaan over een incident en media zijn uit op het berichten over schandalen.

In de huidige samenleving waarin jongeren (en anderen) worden geconfronteerd met een gigantische informatie-overload en er dus nauwelijks nog kennisautoriteiten zijn, is er een enorme behoefte aan duidelijkheid. Geef ons dus politici die vertellen wat ons doel is, en dan gaan we wel mee. Of niet. Maar schep in ieder geval die helderheid en laat ons meedoen.

Dat is ook precies wat Barack Obama zo succesvol maakte bij jongeren in zijn campagne voor het presidentschap. Het was helder waar hij voor stond (Change) en hij durfde jongeren echt te betrekken. Hij gaf ze het vertrouwen dat ze hun eigen campagne konden voeren. Hij vertelde ze niet wat ze móesten doen in die campagne, maar wat ze kónden doen.

Hij gaf ze het vertrouwen en de verantwoordelijkheid om de campagne zelf vorm te geven: ’Hier heb je 25 telefoonnummers van mensen die nog gebeld moeten worden. Zou jij ze willen bellen? En oh ja: als je wilt helpen, weet dan dat als jij ze niet belt, dat niemand ze dan belt, want als je ja zegt ben jij de enige die deze telefoonnummers heeft.’

Deze manier van persoonlijke benadering is iets wat jongeren aanspreekt. Ze worden serieus uitgenodigd om mee te doen, in plaats van om een speelbal te zijn in een politiek spel. De oproep is dan ook: laat ons meedoen, ga serieus met ons in gesprek en durf ons tegelijkertijd te vertellen waar we naartoe moeten in 2010. Niet op basis van de hype van de dag, maar op basis van een echte visie. Laat ons meepraten. En meebeslissen.

Mede namens Adil, Saleh, Esma, Jobjan, Leroy, Najat, Rogier, Winston, Dylan, Nikki, Jennifer, Merel, Charissa, Jamier en Priyesh.

Dit is de eerste aflevering van een serie van jonge auteurs over 2009/2010.

(Trouw)
Jongeren willen duidelijkheid en helderheid van politici. Wat is ons doel? Dan kiezen we wel of we meegaan. (FOTO'S ARIE KIEVIT (BOVEN), JÿRGEN CARIS, TROUW (MIDDEN ONDER) EN ANP ) Beeld arie kievt
(Trouw)
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden