Laat natuurclubs al hun leden oproepen tot duurzame levensstijl

Natuurclubs hadden hun gezamenlijke achterban moeten mobiliseren toen Henk Bleker het Nederlandse natuurbeleid om zeep hielp, zegt de Wageningse plantenecoloog Frank Berendse in zijn boek 'Wilde apen' (Trouw, 17 september). Als anderhalf miljoen leden van die clubs protest hadden aangetekend, hadden ze de staatssecretaris kunnen dwingen om bakzeil te halen. Berendse pleit voor "een natuurbeweging die gedreven wordt door een nieuwe verantwoordelijkheidsethiek en die in staat is een brede achterban te mobiliseren".

Ik mis een belangrijk element in zijn verhaal. Wat is precies de rol van al die leden van natuurorganisaties? Vooral dat ze protest aantekenen op momenten dat natuurbeleid in de knel komt? Dat lijkt me te mager, zeker in een tijd waarin voedselproductie de grootste bedreiging voor de natuur in Nederland vormt.

Zonnepanelen

Als natuurminnende Nederlander kun je lid of donateur worden van tal van natuurorganisaties. Zij kopen en beheren namens jou reservaten, beschermen soorten, informeren je over natuurbehoud en stellen je in de gelegenheid van die natuur te genieten. Vreemd genoeg roepen al die organisaties je zelden op om je levensstijl te verduurzamen. Terwijl dat misschien wel het belangrijkste is wat je kunt bijdragen aan natuurbehoud.

Stel dat alle leden van Vogelbescherming Nederland de kiloknallers mijden en minder zuivel en vlees gebruiken. Goed voor weidevogels en een ongekend krachtig signaal.

Stel dat de leden van Natuurmonumenten hun auto veel vaker laten staan en donateurs van Staatsbosbeheer het vliegtuig minder nemen.

Stel dat alle leden van het Wereld Natuur Fonds zonnepanelen op hun dak leggen. Een geweldige vermindering van onze impact op het klimaat en pure winst voor tal van diersoorten.

Stel dat donateurs van Provinciale Landschappen massaal kiezen voor lokaal en biologisch geteeld voedsel. Een enorme impuls voor de biodiversiteit en de kwaliteit van het landschap in de eigen leefomgeving.

Kritiek te makkelijk

Berendse heeft het over een nieuwe verantwoordelijkheidsethiek voor landschap en natuur. Maar die ontstaat niet vanzelf. Die ontwikkel je samen. Natuurorganisaties wijzen veelvuldig namens hun leden met de beschuldigende vinger naar boeren. Als ze niet met hun leden laten zien dat ze bereid zijn andere wegen in te slaan, is die kritiek te makkelijk.

We zitten met zijn allen in een systeem waarin het goedkoopste product het aantrekkelijkst is. Ons landschap en onze natuur betalen daarvoor een loodzware prijs. Als natuurorganisaties dat op een geloofwaardige manier willen aankaarten, zullen ze met hun leden het voortouw moeten nemen en gezamenlijk streven naar verkleining van hun ecologische voetafdruk.

Sterke vuist

Getalsmatig kunnen ze een grote impact hebben en een sterke vuist maken. Als die anderhalf miljoen leden hun leven verduurzamen is dat goed voor de natuur, van de Hollandse polders tot in de oerwouden van het Amazonegebied.

Natuurorganisaties die hun missie integraal willen vormgeven, vormen in deze tijd een beweging van duurzame leden. Dan zetten ze zich voluit geloofwaardig in voor natuurbehoud in die prachtige reservaten, maar zeker ook daarbuiten op het platteland. Dan kunnen ze ook geloofwaardig in verzet komen als een toevallige voorbijganger als staatssecretaris Bleker het natuurbeleid van decennia te grabbel gooit.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden