La Paay overtrad een ongeschreven, maar heilige wet

Hanneke Groenteman van het bijna ter ziele praatprogramma Vrouw & Paard haalde haar neus ervoor op. Hoezo zou er in de uitzending aandacht moeten zijn voor een in de Playboy poserende dame van zestig?

„Ik vond het een volkomen onbeduidende zaak”, schreef ze op haar weblog, „die ik geen discussie waard vond.”

Merkwaardige verdediging. Natuurlijk, dat Patricia Paay op zestigjarige leeftijd uit de kleren ging, was op zichzelf niet interessant. Dat ze daarmee zoveel heeft losgemaakt wél. Zeker voor een talkshow waarin, ik citeer de Vara, ’het vrouwelijk perspectief’ centraal staat. Voor een format dat wil laten zien „wat er speelt in de huidige samenleving en hoe verschillend je erover kunt denken”.

De stroom reacties die Paay met de fotosessie in het mannenblad wist op te roepen, kent immers geen precedent. Niet alleen cabaretiers als Theo Maassen (’Zielige aandachtsjunk’) en Youp van ’t Hek (’Ze vindt het heerlijk dat allerhande impotente kantoorpikken het tijdens de lunch met volle mond over haar hebben’) verslikten zich in hun woede. Ook op de site van de wakkere krant – altijd een aardige graadmeter – vlogen de vlokken in het rond. „Het gaat nu toch eens tijd worden dat deze ordinare verbouwde pers geile nog net geen oma eens uit de pers blijft!!!”, meldde de ene landgenoot. „Hoppa even de doos en de tieten bloot in de playboy en alle kosten zijn gedekt WAGELIJK!!!!!!!!!”, schuimbekte de ander.

Hoe deze gifexplosie te duiden? Wat maakte mijn medeburgers zo agressief?

Het kan niet anders of de zestigjarige overtrad een ongeschreven, maar heilige wet: gij dient u na zekere datum van elke erotische suggestie te onthouden.

Voor mannen ligt dat anders. Harry Mulisch en Emile Ratelband verwekten op hoge leeftijd nog een baby. Toch was er bij mijn weten geen cabaretier die het nodig vond hen in het openbaar te schofferen, geen Telegraaflezer die zich verloor in scheldkanonnades vol spelfouten en uitroeptekens. Van oudere mannen vinden we seksueel activisme blijkbaar wel stoer.

Oudere vrouwen daarentegen weten dat genoemde wet op een dag in werking treedt. En dus dient rond je veertigste de rok langer, het kapsel korter, de halsuitsnijding bescheidener uit te vallen. Dit alles om te vermijden dat je lycée, musée uitstraalt: van achteren jeugdig, maar o wee als je je omdraait.

Sneu? Welnee. Of net zo sneu als de teloorgang van het leven zelf. Maar ermee in het reine komen moet elke vrouw. En elke vrouw doet dat op haar eigen wijze.

Documentairemaakster Sunny Bergman van de film ’Beperkt houdbaar’ was er in 2007 reuze verontwaardigd over. Uitvoerig beklaagde zij zich destijds over bouwvakkers die haar op straat niet meer nafloten. Bergman legde de schuld bij het patriarchaat, pardon, bij de „cosmeticafabrikanten, de modebranche, vrouwenbladen, de porno-industrie en de plastische chirurgie”. Zij zouden ons collectief het jeugdig ’schoonheidsideaal’ aanpraten.

De verkeerde boosdoeners, lijkt mij. Als je in dit verband al naar iemand wilt wijzen, dan naar de Schepper, die ooit in zijn ondoorgrondelijke wijsheid besloot het mannelijk wezen toe te rusten met een totaal ander hormonenpakket dan het vrouwelijk wezen – waardoor bij ons de herfst decennia eerder invalt.

Heel gemeen, ja. Maar niks aan te doen.

Althans, zo was dat tot voor kort. Juist dankzij die vermaledijde schoonheidsindustrie kun je nog even veinzen dat de zwaartekracht niet bestaat, dat contouren niet vervagen en dat haren niet grijzen.

Een vrouw die aldus de wet probeert te tarten, verdient geen hoon. Zo’n vrouw verdient hooguit een milde glimlach.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden