Kwijt

Wie wat vindt, heeft slecht gezocht, zo luidt de titel van een van bundels van de dichter Rutger Kopland. Ongetwijfeld een diepe waarheid, maar ik stel me voor dat niemand er wat aan heeft als hij op zoek is naar een zwarte doos in de oceaan of twee meisjes in een oerwoud. Dan is het opeens een misselijk devies. Boosaardig, zelfs als het om kleinere dingen gaat. Ik was mijn portemonnee weer eens kwijt. Dat gebeurt me niet voortdurend, maar wel te vaak. Het was na een etentje in Den Haag. Iemand nam afscheid, kreeg twee speeches en een verrekijker en zijn loopbaan was voorbij. Het eten was eenvoudig en lekker, maar alles werd bedorven omdat ik uren later thuisgekomen merkte dat mijn portemonnee niet meer in mijn broekzak zat. Zo'n ontdekking doorloopt een klassiek traject. Eerst denk je dat je 'm op een andere plek in je kleren gestopt, al weet je niet waarom, dan dat je 'm ergens anders in huis hebt neergelegd, gedachteloos, vervolgens dat-ie misschien uit je zak naast de bank in de auto is gegleden. Het besef dat je portomonnee echt weg is moet nog groeien, je wilt er niet aan. Het is een paniekerig gevoel, je hele wereld gaat zich opeens op die portemonnee richten, al het andere moet wijken. Allengs realiseer je je wat er allemaal in zit, je OV-jaarkaart, je creditcards, je rijbewijs, geld natuurlijk maar dat is nog het minste, het pasje van je zorgverzekeraar nou ja, dat kan je missen maar al die andere dingen? Het is onverdraaglijk. Waarom heb je niet beter opgelet?

Hoeveel dingen ben ik eigenlijk in mijn leven al kwijtgeraakt? Er zou een aardige tentoonstelling van zijn te maken, portemonnees dus, brillen, talloze boeken, een cd van Glenn Gould, sleutels. Ik ben een loser, een sukkel. Natuurlijk probeerde ik de avond te reconstrueren. Ik was onderweg naar mijn auto nog in een avondwinkel geweest om iets te kopen. Wat een onzin eigenlijk, waarom was ik niet direct naar huis gegaan, elke aftakking van de rechte weg krijgt opeens een omineuze betekenis. Maar hoe heette die winkel? In het lijstje met Haagse avondwinkels op internet stond-ie niet. Met behulp van Google Earth, modern hulpmiddel, probeerde ik mijn hele route na te lopen, maar het opperwezen had besloten dat de straat waar dat winkeltje was ontoegankelijk moest blijven. Hoe ik ook met mijn muis manoeuvreerde, ik kwam er niet in.

Het was duidelijk dat mijn karma niet deugde. Er zat niet veel anders op dan dat ik terugreed naar Den Haag, winkeltje zoeken. Maar eerst betaalkaarten blokkeren, want misschien was mijn kostbare bezit wel door een onverlaat gevonden die het nu te gelde probeerde te maken. Ook hier een klassieke route, na de aanvankelijke paniek ga je handelend optreden, een nieuwe levensdrift maakt zich van je meester. Er moet iets gebeuren. Nu even je bank bellen. Maar de telefoon was mij voor. Meneer Bouzakour. Had mijn portemonnee gevonden en mij via internet weten te vinden. Heiliger Dankgesang eines Genesen an die Gottheit in der lydischen Tonart. En weg met Wilders!

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden